F. Scott Fitzgerald - Benjamin Button’ın Tuhaf Hikâyesi Kitabı Hakkında

F. Scott Fitzgerald - Benjamin Button’ın Tuhaf Hikâyesi Kitabı Hakkında

Benjamin Button’un hikâyesi bir tuhaflıkla ve hatta neredeyse bir skandalla başlar. Baltimore’da saygın bir aile olan Buttonlar, çocuk sahibi olmanın heyecanıyla doludur. Fakat Roger Button hastaneye gittiğinde bebek odasında karşılaştığı manzara karşısında sarsılır. Beşiğin içinde bir bebek yoktur; aksine, gözlerini yorgunlukla açıp kapayan, yüzü kırışıklarla dolu, sanki uzun bir hayatın sonuna gelmiş gibi duran yaşlı bir adam vardır. Bu yaşlı adam Buttonların yeni doğmuş oğludur.

Roger Button hem çok şaşırır hem de oğlundan utanır, onu toplum karşısına nasıl çıkarabileceğini düşünür. Oğlunu bir bebek gibi gösterebilmek için elinden geleni yapar. Üzerine çocuk kıyafetleri giydirir, eline oyuncaklar verir, ama Benjamin’ın doğasına bunların hiçbiri uymaz. O, daha ilk günlerden itibaren huzurla oturmak, gazete okumak, hatta bir puro içmek isteyen bir varlıktır. Çocuk gibi davranmayı reddeder; çünkü Benjamin çocuk değildir  -en azından görünüşte değildir.

Fakat zaman da Benjamin için bildiğimiz gibi ilerlemiyordur. Yıllar geçtikçe onun yüzündeki kırışıklıklar silinmeye, saçları koyulaşmaya başlar. Bedeni hafifler, hareketleri çevikleşir. Benjamin fiziksel olarak gençleşir, ama aslında bu durum onun hayatını daha da karmaşık hâle getirir. Çünkü toplum bir insanın yalnızca nasıl göründüğüne göre değil, hangi yaşta olması gerektiğine göre de tavır alır. Benjamin ise hiçbir zaman insanların beklentisiyle örtüşmez.

Çocuk yaşta okula gönderildiğinde fazla yaşlı bulunur; ilerleyen yıllarda ise tam tersi, genç görünmeye başladığında ciddiye alınmaz. Onun varlığı, insanların alışık olduğu zaman düzenine uymadığı için, sürekli bir uyumsuzluk üretir. Sanki Benjamin’ın sorunu yaşlanmak ya da gençleşmek değil de, hiçbir zaman doğru anda doğru yerde olamamaktır.

Yetişkinliğe doğru ilerlediği, yani aslında gençleştiği dönemde hayatı bir süreliğine dengelenir. Babasının işine girer, toplum içinde yer edinir ve ilk defa diğer insanlarla benzer bir “zaman çizgisi” üzerinde duruyormuş gibi görünür. Bu dönemde yaşananlar onun hayatındaki nadir uyum anlarıdır. Belki de bu yüzden en sıradan görünen yılları, aslında en huzurlu olanlarıdır.

Evliliği de Benjamin’in geçici uyumunun bir parçasıdır. Hildegarde Moncrief ile evlendiğinde, kadın Benjamin’ı olgun, ağırbaşlı bir adam olarak görür. Ancak zaman geçtikçe Benjamin gençleşmeye devam ederken, Hildegarde yaşlanır. Aralarındaki bağ da fiziksel görünüşlerindeki tersine gelişmeyle zayıflar. Kadının gözünde Benjamin artık eskisi gibi “ciddiye alınacak” biri değildir; onun gençleşmesi, bir tür hafifleme, hatta bir çocuklaşma olarak algılanır. Bu da ilişkinin temelini yavaş yavaş aşındırır.

Benjamin’ın hayatındaki en dikkat çekici dönemlerden biri, savaş yıllarıdır. Genç bir adam gibi göründüğü bu zaman diliminde, ilk kez çevresiyle gerçek bir uyum yakalar. Savaşa katılır, başarı gösterir, takdir edilir. Benjamin ancak tersine akan bir hayatın ortasında, kısa bir an için herkes gibi olabilir.

Zaman ilerledikçe Benjamin yeniden “geriye doğru” gençleşir. Orta yaşın ardından gençliğe, gençlikten çocukluğa doğru inerken, çevresiyle arasındaki bağlar tamamen kopmaya başlar. En çarpıcı kırılma noktası, kendi oğlunun büyüyüp olgunlaşmasıyla yaşanır. Çünkü bu kez sadece toplumla değil, kendi ailesiyle de zaman açısından ters düşer. Oğlu yetişkin bir birey olurken Benjamin küçülür; bir noktada roller değişir, baba ile oğul arasındaki ilişki tersine döner. Oğul, Benjamin’a bakmak zorunda kalan bir yetişkine dönüşür.

Benjamin’ın zihni de bedeniyle birlikte geriye doğru gider. Anıları silinmeye, bilinci daralmaya başlar. Artık geçmişini hatırlayamaz, kim olduğunu kavrayamaz. Oyuncaklarla ilgilenen bir çocuğa dönüşür; sonra daha da geriye gider, bir bebeğin bilinçsizliğine yaklaşır.

Benjamin’ın varlığı, hatıralarıyla birlikte yavaş yavaş silinir. Sonunda geriye ne bir kimlik kalır ne de bir hayatın anlamını taşıyan bilinç. Benjamin’ın tersine akan hayatı, aslında insanın zamanla kurduğu ilişkinin ne kadar hassas olduğunu gösterir. Bir insanın kimliği, yalnızca yaşadığı deneyimlerden değil, bu deneyimlerin “doğru zamanda” yaşanmasından da oluşur. Benjamin bu zaman düzeninin dışına düştüğü için, aslında hiçbir zaman tam anlamıyla bir hayat yaşayamaz.

***

Hikâye oldukça mesafeli, ironik ve hatta yer yer alaycı bir anlatıdır. F. Scott Fitzgeral tuhaf olanı olağan bir dille anlatarak rahatsız edici bir etki yaratır. Benjamin’ın tersine akan hayatı ilk bakışta bir ayrıcalık gibi görünse de aslında hiçbir şeyi çözmemiştir, zamanın yönü değişir ama karakterin yalnızlığı, insan ilişkilerinin kırılganlığı ve toplumun beklentileri değişmez. Fitzgerald, insanın anlamlı bir hayat yaşayabilmesi için zamanla uyum içinde yaşamak zorunda olduğunu ima eder ve Benjamin’ın trajedisinin de bu uyumsuzluktan doğduğunu göstermek ister. Kitapta ince bir mizah vardır, yaşlı bir bebeğin puro istemesi gibi sahneler sadece absürt değildir, aynı zamanda yaş kavramının ne kadar yapay olduğunu da gösterir. Karakterin duygusal derinliğinin sınırlı olması bir eksiklik gibi görülebilir ama bence bu bilinçli bir tercihtir; çünkü yazar karakterden çok fikri keskinleştirmek ister. Hikâyede anlatılanlar zaman, kimlik ve insanın dünyadaki yeri üzerine sarsıcı bir düşüncenin ürünüdür.

Masumiyet Müzesi: Sahip Olmanın Sevmenin Yerine Geçtiği Bir Dünya

 

Masumiyet Müzesi: Sahip Olmanın Sevmenin Yerine Geçtiği Bir Dünya

Kemal: Sahip Olmanın Aşk Yerine Geçtiği Bir Bilincin Portresi

Masumiyet Müzesi’nde Kemal, modern şehirli erkeğin ayrıcalıklarla örülü hayatı içinde yönünü kaybetmiş bir figür olarak belirir. Ailesinin varlığı, içinde bulunduğu seçkin çevre ve alıştığı hayat standardı, önünde pek çok hazır ve güvenli yol açar. Bu kadar köklü, düzenli ve sarsıntısız ilerleyen hayatının akışını değiştirecek bir karar almaya yönelmez; mevcut düzeninin sağladığı güven, onu harekete geçirmek yerine aynı çizgide kalmaya razı eder. Hayatını kökten değiştirebilecek kararları sürekli ertelemesi, Kemal’in iç dünyasında güvenlik ile arzu arasında çözülemeyen bir gerilim bulunduğunu gösterir. Düzenli, saygın ve öngörülebilir bir gelecek vaat eden Sibel’le nişanlılığı sürerken Füsun’la yaşadığı yoğun ilişki, bu gerilimin yüzeye çıkmış hâlidir. Kemal iki farklı yaşam biçiminin çekim alanında kalır ve her ikisinin de sunduğu duygusal konforu aynı anda korumaya çalışır.

Füsun’la yaşadığı ilişki başından beri gizli kaldığı için, Kemal’in gerçek hayatının parçası hâline gelemez. Merhamet Apartmanı Kemal’in saklanabildiği tek yerdir. Orada kimse onu görmez, kimse ondan bir şey beklemez, kimseye hesap vermez. Dışarıdaki hayatında nişanlı, oğul, iş insanı, sosyetik bir erkek olarak yaşarken; o dairede yalnızca Füsun’la birlikte olan özgür bir adama dönüşür. Bu yüzden Füsun kaybolduğunda Kemal sevdiği kadınla birlikte özgürlük duygusunu da kaybeder. Sonraki yıllarda Merhamet Apartmanı’ndaki daireye gidip gelmesinin nedeni Füsun’u geri kazanma umudu kadar, o eski hâline yeniden yaklaşma isteğidir. Çünkü hayatının en yoğun, en gerçek hissettiği zamanları orada yaşamıştır.

Kemal yıllarca Füsun’un evine gider. Bu ne büyük bir fedakârlık gösterisi ne de bilinçli bir sadakat kararıdır; daha çok alışkanlığa dönüşmüş bir bağlılıktır. Her akşam aynı eve gitmek, aynı insanlarla oturmak, aynı sofrada olmak, onun için hayatının hâlâ geri kazanabileceğini hissetmesinin bir yoludur. Televizyon karşısındaki konuşmalar genelde birbirine benzer, zaman ağır ağır geçer. Kemal orada vakit geçirirken Füsun’suz kalmadığına kendini inandırır.

Kemal, Füsun’un dokunduğu küçük eşyaları evden gizlice alıp biriktirmeye başlar. Bir mendil, bir toka, bir kaşık, içilmiş bir sigaranın izmariti… Onun için bu nesneler sıradan değildir; Füsun’un orada bulunduğunu hatırlatan somut izlerdir. Evden her ayrıldığında yanında ondan bir parça götürmüş gibi hisseder. Bazen yerine para ya da başka bir eşya bırakır, bazen hiçbir şey bırakmadan alır. Evdeki herkes bu durumun farkındadır ama kimse açıkça konuşmaz. Kemal de hırsızlığının fark edildiğini anlar, yine de vazgeçemez.

Bu eşyaları Merhamet Apartmanı’na götürür, saklar, düzenler. Onlara bakarak Füsun’la geçirdiği anları yeniden yaşar. Zamanla Füsun’un eşyalarını çalmak bir alışkanlığa, sonra neredeyse bir zorunluluğa dönüşür. Füsun’a yaklaşamadığı her an, onun kullandığı bir nesneye tutunur. Yıllar geçtikçe biriktirdiği eşyalar da büyür ve sonunda Kemal’in hayatının merkezine yerleşir. Müze fikri de bu biriktirme hâlinin en uç noktasıdır; topladığı her şeyi kaybolmaması için bir arada tutmak ister.

Füsun’la Kemal’in birlikte yaşayabileceği bir hayat hiçbir zaman kurulamaz. Onlar ne birlikte kaçıp yeni bir başlangıç yaparlar ne de aynı hayatın içinde gerçekten birlikte yer alırlar. Kemal yıllar boyunca Füsun’un evine gidip gelir, onunla konuşur, aynı sofraya oturur, aynı odada bulunur; fakat yine de o evin, o ailenin ve o hayatın parçası hâline gelemez. Hep biraz dışarıdadır, hep geçici bir misafir gibidir. Bu yüzden Kemal’in zihninde Füsun’la yaşanabilecek ama hiç yaşanmamış bir hayat fikri sürekli canlı kalır. Aralarındaki bağ kopmaz, fakat hiçbir zaman tamamlanmaz da.

Füsun öldükten sonra Kemal’in müze kurması, aslında bu yarım kalmışlığın devamıdır. Topladığı eşyalar Füsun’la geçirdiği zamanları, o yıllardaki kendisini, gençliğini ve o dönemin duygularını da saklar. Bir mendil, bir küpe, bir sigara izmariti -bunların her biri Kemal için geçmişte yaşanmış bir ana açılan anahtardır.

Kemal sürekli aynı döneme geri döner, aynı anıları anlatır, aynı nesnelerin etrafında dolaşır. Müze bu tekrarın somut hâlidir. Sanki geçmişi kaybetmemek için onu bir binanın içine kapatır ve kendisi de o binanın içinde yaşamayı seçer. Böylece zaman dışarıda ilerlerken Kemal içeride hep istediği zamanlarda Füsun’la birlikte olur.

Bana göre Kemal’in asıl bağlandığı şey Füsun’un kendisi değildir, onunla yaşayabileceği ama hiç yaşayamamış olduğu hayattır. Çünkü yaşanmamış olan şey bozulmaz, eskimez, hayal kırıklığına uğratmaz. Gerçek bir birliktelik olsaydı sıradanlaşabilir, tartışmalarla aşınabilir ya da sona erebilirdi. Oysa gerçekleşmemiş bir ihtimal her zaman insana güven verir.

Kemal Füsun’la birlikte olma ihtimalini kaybettiği için yıkılır. İnsan bazen bir kişiye değil, o kişiyle mümkün olan hayata bağlanır. Kemal’in müzesinin içinde bir kadının gerçek yaşamı yoktur; bir adamın yarım kalmış hayalleri, ertelenmiş kararları ve geri dönülemeyen zamanı vardır.

En sarsıcı olan ise Kemal’in aynı yerde kalmayı seçmesidir. Acı verse bile tanıdık olanı bırakamaz. Hatırlamayı sürdürmek, onun için yaşamaya devam etmekten daha kolaydır. Kemal’e göre unutmak, her şeyin gerçekten bittiğini kabul etmek anlamına gelir. Kemal gerçekle yüzleşmek yerine geçmişi düzenler, saklar ve ziyaret edilebilir hâle getirir.

Füsun: Görünür Olmak İsteyen Bir Hayatın Daralması

Füsun’u yalnızca masum bir kurban ya da her şeyi hesaplayarak hareket eden bir karakter olarak görmek, onun iç dünyasının karmaşıklığını daraltır. O, en temelde görülmek, fark edilmek ve bulunduğu hayatın sınırlarının ötesine geçmek isteyen genç bir kadındır. Güzellik yarışmasına katılması, oyuncu olma isteği, kendini ayçiçeği tarlasında hayal etmesi, daha geniş bir dünyaya açılma isteğinin işaretleridir. İçinde yaşadığı çevre Füsun’un hayallerini ve isteklerini sürekli erteleyen, yaşamını daraltan, beklentilerle onu çevreleyen bir atmosfer oluşturur. Füsun çoğu zaman anlaşılmaz, ciddiye alınmaz ya da yanlış yorumlanır. Böyle bir ortamda hayal kurmaya devam etmek Füsun için güçlü bir direniş hâline gelir.

Kemal’le ilişkisi Füsun’un başka bir hayat ihtimalinin de yaşanabileceğini fark ettiğini gösterir. Kemal farklı bir dünyanın insanıdır. Ancak Kemal Füsun’a hayatının kapısını ardına kadar açmamıştır; Füsun da eşiğin ötesine geçememiştir. Bu yarım kalmışlık duygusu, Füsun’un hayatının merkezine yerleşir. Sonrasında evlenmesi bile hayatının belirsizliğini ortadan kaldırmaz; geçmişte kurduğu hayalleri ise başka bir biçimde varlığını sürdürür.

Kemal’in ısrarla hayatında kalmaya devam etmesi, dışarıdan bakıldığında anlaşılması zor bir bağlılıktır. Oysa Kemal, Füsun’un geçmişinin, gençliğinin ve bir zamanlar mümkün olduğuna inandığı hayatın taşıyıcısıdır. Onu tamamen hayatından çıkarmak, geçmiş yıllara ait umutları ve anıları da geride bırakmak anlamına gelir. Kemal’le Füsun arasında yaşananlar kesin bir yakınlık ya da kesin bir kopuş hâline dönüşmez; alışkanlık, kırgınlık, bağlılık ve bekleyiş arasında varlığını sürdürür.

Füsun’un en acı deneyimi, zamanın giderek daralan bir hayat yaratmasıdır. Gençlik yıllarında ulaşılabilir görünen hayaller, yıllar geçtikçe uzaklaşır ve yerini geri dönülemeyen bir bekleyiş duygusuna bırakır. Film yıldızı olma isteği Kemal’in varlığıyla canlı kalır, ancak aynı süreç içinde sürekli ertelenir. Bekleyiş uzadıkça umut ağırlaşır, umut ağırlaştıkça da geçmişin yükü büyür. Sonunda dile getirdiği öfkesi başarısızlıktan çok geri getirilemeyen yıllara yöneliktir. “Hayatımı yaşayamadım” sözü ise kaçırılmış başlangıçların ve ertelenmiş kararların yasını taşır.

Füsun’un ölümü de birikmiş duygularının gölgesinde gerçekleşir ve kesin bir niyetle açıklanamayacak kadar trajiktir. Ayçiçeği tarlasında olma hayali ile çınar ağacına çarparak hayatını kaybetmesi arasında kurulan bağ, onun hayatı boyunca ışığa, açıklığa ve genişliğe yönelme isteğini, fakat her seferinde daha güçlü ve köklü bir engelle karşılaşmasını düşündürür. Bu sahnede Füsun, kaçışla sonun aynı çizgide birleştiği bir noktada ölür. Ulaşmaya çalıştığı yere yaklaşırken onu hayattan koparan bir kaderle karşılaşır.

Füsun’un annesi

Anne karakteri romanın en gerçekçi figürlerinden biridir. Kızının geçmişini bilir, Kemal’in kızının hayatındaki rolünü de bilir, ama hiçbir şeyi açıkça dile getirmez. Onun önceliği evinin düzeninin korunmasıdır. Kemal’in eve gelmesine ve onun zaman zaman kendilerini maddi olarak desteklemesine izin verir. Söylemeden hatırlatan kişidir, bazen konuştuğunda ise bunu düzenini koruma adına yapar. Anne karakteri sorunları çözmek yerine onları yönetme derdindedir. Kemal için dost da değildir, düşman da.

Sibel

Sibel romanın en az dramatik ama belki de en trajik karakterlerinden biridir; Kemal’in mutlu olabileceği tek gerçek ihtimali temsil eder. Zeki, kültürlü, duygusal olarak dengeli ve Kemal’le eşit bir ilişki kurabilecek kapasitededir. Onunla yaşanacak hayat, tutkulu ama yıkıcı olmayan, istikrarlı ve saygın bir gelecek sunar. Ancak Kemal’in zihni huzurlu değildir; yoğunluk arayışı, düzenli bir mutluluğun cazibesini gölgede bırakır. Sibel’le kurabileceği sağlıklı hayatı kendi eliyle yok eder.

Sibel Kemal’den ayrıldıktan sonra hayatını yaşamaya devam eder, Zaim’le evlenir ve toplumsal olarak başarılı sayılabilecek bir yaşam sürer. Sibel’in yaşadıkları, Kemal’in hikâyesini daha da sarsıcı kılar; Sibel Kemal’siz kalmış ama bir biçimde varlığını sürdürmüştür. Kemal için imkânsızlaşan yaşam başkası için sıradan bir gerçekliğe dönüşmüştür.

Sibel’in gidişi Kemal’in yaşayabileceği en dengeli ve en sağlam hayat ihtimalinin de kapanışıdır. Belki de onu geri dönüşsüz yalnızlığa iten asıl kırılma, Sibel’in hayatına onsuz devam edebilmesidir.

Feridun: Hayal Kurup Gerçekleştiremeyen Adam

Feridun trajikomik bir figürdür. Büyük hayalleri vardır ama onları gerçekleştirecek gücü yoktur. Film yapmak ister, senaryolar yazar; fakat bunların hayata geçmesi için Kemal’in kaynaklarına ihtiyaç duyar. Feridun’un maddi bağımlılığı, onu Kemal’e karşı düşman olmaktan alıkoyar. Aksine, Kemal’in varlığı sayesinde hayallerini sürdürür.

Feridun’un zayıflığı Füsun’un kaderini de etkiler. Onu taşıyacak bir eş değildir, o daha çok Füsun’la birlikte sürüklenen bir yol arkadaşıdır. Bu durum Füsun’un Kemal’e tamamen sırtını dönememesinin nedenlerinden biridir. Çünkü Kemal, Feridun’un sağlayamadığı imkânların temsilcisidir.

Zaim: Ayrıcalıklı Erkek Dünyasının Temsilcisi

Zaim, Kemal’in ait olduğu çevrenin tipik erkeklerinden biridir. Eğlenceyi seven, hayatı fazla ciddiye almayan, ayrıcalıklarının farkında olan bir karakterdir. Kadınlarla ilişkisi de çoğu zaman yüzeyseldir. Bu yönüyle Kemal’in davranışlarının o dünyada tuhaf karşılanmadığını gösterir. Kemal uç bir örnek olsa da aynı kültürün içinden çıkmıştır.

Ancak Zaim zamanla yalnızca keyif peşinde koşan biri olarak kalmaz. Sibel’le evlenir ve düzenli bir hayat kurar. Kemal’in sürdüremediği ilişkisinde Zaim başrolü almıştır. Sibel’le Zaim mutlu bir hayat sürdürür, Kemal ise aynı yerdedir. Zaim Kemal’in yaşama ihtimali olan bir hayatı yaşamıştır.

Masumiyet Değil, Karşılıklı Tutsaklık

Bu roman bana hiçbir zaman masum bir aşkın hikâyesi olarak görünmedi. Daha çok birbirlerine tutunurken kendi yollarını kapatan, kaçamadıkları bağların içinde yavaş yavaş yorulan insanların hikâyesini anlatır. Romanda kimse yalnızca mağdur ya da yalnızca sorumlu değildir; herkes kendi korkuları, alışkanlıkları ve umutlarıyla kör bir düğümün parçasını oluşturur. Kemal sevdiğini sandığı şeyi saklayarak korumaya çalışırken onu yaşanabilir bir ilişki olmaktan çıkarır; Füsun özgür bir hayatın hayalini kurar, fakat bekleyiş uzadıkça hayalleri onun enerjisini tüketir; Sibel yaşayabileceği düzenli hayatın yitirilişini izler ama vazgeçmez ve o hayatı yeniden kurar; Feridun büyük hayallerinin ağırlığıyla yerinde sayar; anne figürleri az konuşarak ayakta kalmanın yollarını bulur; Zaim ise bütün bu karmaşanın, ait oldukları dünyanın alışıldık düzeni içinde sıradan kabul edildiğini hatırlatır ve gerçekten yaşar.

Hikâyede yaşanmamış hayatların birikmiş hüznü vardır. Kemal’in kurduğu müze de dışarıdan bakıldığında bir kadına adanmış görünür, yakından bakıldığında ise bir adamın kaçırdığı hayatının izlerini saklar. Orada sergilenen nesneler Kemal’in yaşayamadığı yılların, veremediği kararların ve geri dönmeyen zamanın taşıyıcılarıdır.

Kitabı okumayı bitirdiğinizde zihninizde rahatsız edici bir soru kalabilir. İnsan gerçekten kaybettiği kişiye mi bağlanır, yoksa o kişiyle yaşayabileceği ama hiçbir zaman yaşayamadığı hayatın hayaline mi? Masumiyet Müzesi bu soruya kesin bir yanıt vermez; tam tersine, cevabın belirsizliğini hissettirir. Bazen en büyük düş kırıklığı sevilen birini yitirmekten değil, o kişiyle yaşanabilecek hayatı seçmemiş olmaktan doğar. Roman, yaşanmamış bir hayatın insan üzerinde bıraktığı ağır izi anlatan, insanı kendi geçmişiyle yüz yüze bırakan bir hikâyeyi anlatır.

Victor Hugo’nun Bir İdam Mahkûmunun Son Günü Romanında Ölüm, Yaşam Arzusu ve Toplumsal Yabancılaşma

 

Victor Hugo’nun Bir İdam Mahkûmunun Son Günü Romanında Ölüm, Yaşam Arzusu ve Toplumsal Yabancılaşma

Victor Hugo’nun Bir İdam Mahkûmunun Son Günü adlı eseri, 1829’da yayımlanmasına rağmen bugün hâlâ canlılığını koruyan bir tartışmayı edebiyatın merkezine taşır: İdam cezasının birey üzerindeki etkisi. Roman, ismi verilmeyen bir mahkûmun idam hükmüyle yüzleşmesini, altı haftalık bekleyişini ve zihinsel dalgalanmalarını aktarır. Hugo, bu kısa ama yoğun anlatıda toplumun suç, ceza ve ölüm karşısındaki tavrını eleştirel bir bakışla sunar. Böylelikle bu eser yaşam hakkına dair evrensel bir sorgulama halini alır.

Eserdeki anlatıcı işlediği cinayeti kabul eden bir kişidir. Hatta mahkeme karşısında bir an için idamı, ömür boyu kürek cezasına tercih edebileceğini dile getirir. Bu cümle, suçluluk bilinciyle vicdan arasındaki çatışmayı görünür kılar. Ancak ölüm hükmü kesinleşip yüzüne okunduğu anda yaşadığı sarsıntı, insan psikolojisinin temel gerçeğini açığa çıkarır: İnsan, zihninde ölümü doğallaştırabilir ama ölüm somut ve geri dönülmez bir gerçeklik olarak karşısına çıktığında, bütün dengeler yıkılır.

Mahkûmun altı hafta boyunca yaşadığı ruhsal buhranlar eserin dramatik yoğunluğunu oluşturur. İlk günlerde şok ve yadsıma hâkimdir. Zaman ilerledikçe yaşama arzusu artar; hukuki yollarla kurtuluş arar, temyize başvurur, merhamet bekler. Ancak girişimleri olumsuz sonuçlanır. Bu olumsuz sonuçlar onun gözünde toplumun tümden kendisini reddedişidir. Buna rağmen yaşama umudu sönmez. Son ana kadar affedilmeyi bekler; “Beni affetmeyeceklerse kimi affedecekler?” sorusu onun zihninde dönüp dolaşır.

Hugo’nun portresi, modern psikoloji açısından insanın yaşama bağlılığının mutlaklığını gösterir. Ölümün kesinliği karşısında bile zihnin umut üretmeye devam etmesi insanî bir içgüdüye işaret eder. Mahkûmun en baskın duygusu tüm yabancılaşmasına ve öfkesine rağmen yaşama isteğidir. İdama yaklaşan her adımda onda yeni bir yaşam özlemi doğar; çiçeklere, kuşlara, güneşe, çocukluk günlerine duyduğu özlem, yaşamın her satırda daha da değerli kılınmasını sağlar. Bu nedenle metin, yalnızca bir güçlü bir yaşama övgüsü olarak okunabilir. Altı haftalık buhran sürecinde mahkûm kendisiyle ve toplumla hesaplaşmaya başlar. İnsanlara güvenini kaybeder, giderek çevresine yabancılaşır. En çarpıcı sahnelerden biri, idam günü meydana toplanan kalabalığın coşkusudur. Halk, bir insanın ölümünü bir seyirlik eğlence olarak izlerken, mahkûm için bu olay yaşamın sonudur. Ortaya çıkan trajik ikilik, bireysel varoluş ile toplumsal varoluş arasındaki kopmaz uçurumu gözler önüne serer. Hugo burada toplumsal vicdanın çürümesini eleştirir.

Bir İdam Mahkûmunun Son Günü, dünya edebiyatında benzer temaları işleyen eserlerle birlikte düşünüldüğünde daha da anlamlı hale gelir. Dostoyevski’nin Suç ve Ceza’sındaki Raskolnikov, işlediği cinayetin ağırlığıyla vicdan azabı çeker. Onun trajedisi Tanrı karşısındaki sorumluluktur. Tolstoy’un İvan İlyiç’in Ölümü’nde kahraman suçlu değildir ama ölümün yaklaşmasıyla yaşamın değerini yeniden kavrar; sonunda ölümü kabul ederek ruhsal dinginliğe ulaşır. Camus’un Yabancı’sında ise Meursault, ölüm karşısında umut barındırmaz; dünyanın anlamsızlığını kabullenir ve absürt bir dinginlik içinde sonunu karşılar.

Bu karşılaştırmalar, Hugo’nun metnini 19. yüzyıldan 20. yüzyıla uzanan geniş bir edebî süreklilik içinde konumlandırır. Hugo’nun kahramanı yaşamak için çırpınırken, Dostoyevski vicdanın ağırlığını, Tolstoy ölümün anlamını, Camus ise yaşamın absürtlüğünü öne çıkarır.

Victor Hugo’nun Bir İdam Mahkûmunun Son Günü, idam cezasına karşı yazılmış güçlü bir toplumsal ve siyasal bir tavırdır. Edebiyatın ölüm karşısında insan bilincini, vicdanını ve umut arzusunu nasıl işlediğinin erken ve çarpıcı bir örneğidir. Hugo’da ölüm, yaşamın mutlak değerini ilan eden bir çığlık haline gelir. Dostoyevski’de vicdanın işkencesi, Tolstoy’da ruhsal barış, Camus’ta absürt kabulleniş öne çıkar. Edebiyat bu çeşitlilik sayesinde ölümün yalnızca bir son olmadığını; aynı zamanda insanın kendini, suçunu, vicdanını ve yaşam tutkusunu yeniden tanımladığı bir uç deneyim olduğunu gösterir.

Hermann Hesse Doğu Yolculuğu Aforizmalar

"Bana öyle geliyor ki, dünya tarihi insanların en şiddetli, en kör arzusu olan, unutma arzusunu yansıtan bir resimli kitaptan başka bir şey değil."

"Her yeni kuşak bir önceki kuşağın en önemsediği şeyleri yasaklarla, susup, geçiştirmelerle, alaylarla yok etmiyor mu?"

"Yıllarca süren büyük, dehşet verici bir savaşın bütün halklar tarafından yıllar yılı unutulduğunu, inkar edildiğini, bastırıldığını ve sanki sihirle yok edildiğini ve şimdi azıcık dinlenip kendine gelen bu halkların birkaç yıl önceki budalalıklarını ve acılarını sürükleyici savaş romanlarıyla anımsamaya çalıştıklarını görmüyor muyuz?"

"Gençliklerinde ışık onları bir kez aydınlattı, gözleri bir kez açıldı ve yıldızı izlediler. Ama sonra mantık geldi, dünyanın alaycılığı geldi, yüreksizlik geldi, sözde başarısızlıklar geldi, yorgunluk ve hayal kırıklığı geldi. Böylece kendilerini yeniden kaybettiler, yeniden kör oldular." 

"Olayların ortak noktası aralarındaki bağlantı, onları bir arada tutan şey nerededir? Bağlam gibi, nedensellik gibi, anlam gibi bir şeyin oluşabilmesi, dünyadaki herhangi bir şeyin anlatılabilir kılınabilmesi için tarih yazarının bir dramatik ilke icat etmesi gerekir, bir kahraman, bir halk, bir fikir ve gerçekte anonimlikte gerçekleşen bir şeyi bu icat edilmiş dramatik ilkeye uyarlaması gerekir."

"Senin öykün anlatılabilir mi ki? Sorusunu sormakla da kalmıyor, şu soruyu da soruyor. Yaşanılabilir miydi ki?"

"Anımsadığımız bazı örneklere göre dünya savaşında çarpışmış, başlarından gerçekten de yeterince olay geçmiş hikayeleri, başkalarınca da doğrulanmış savaşçılar da zaman zaman bu kuşkularla tanışmak zorunda kalmıştır. Belki de insanın yaşantı açlığından sonraki en büyük açlığı unutma açlığıdır."

"Hayatımı ona yeniden bir anlam katarak kurtarmak istiyorum."

"Kimi zaman insan eskiden sevdiği bir şeyden zevk almaz oluyor. Bir müzisyen kemanını satabiliyor ya da duvara fırlatabiliyor. Gün geliyor bir ressam yaptığı bütün resimleri yakabiliyor. Daha önce hiç böyle şeyler duymadınız mı?"

"Tam da öyledir yaşam, güzel ve mutlu olduğunda bir oyundur. Elbette akla gelebilecek başka her şeye dönüştürülebilir yaşam, bir görev, ya da bir savaş, ya da bir hapishane haline getirilebilir. Ama bu onu daha güzel kılmaz."

"Yapacak bir şey yoktu. Yapılacak tek şey son özlemin peşinden gitmekti. Kendini dünyanın kenarından boşluğa, ölüme bırakmak. Çaresizlik nöbetleri sık sık tekrarlansa da, içimdeki güçlü intihar dürtüsü zamanla değişim geçirmiş, neredeyse yok olmuştu."

"Her şeyi bilen bir mahkemenin kendisi hakkındaki hükmünü öğrenmeye kim katlanabilir ki?"

"İnsan yaşamını kavramaya ve haklı çıkarmaya yönelik her ciddi denemenin sonucu umutsuzluktur. Yaşamın üstesinden erdemle, adaletle, sağ duyuyla gelmeye yönelik her ciddi denemenin sonucu umutsuzluktur."

"O anda kim bilir daha neler öğreneceğimi düşününce içimi bir dehşet kapladı. Bu aynalarda her şey ama her şey nasıl da kayıyor, değişiyor, çarpıklaşıyordu. Bütün bu raporların, karşı raporların, efsanelerin ardında gizlenen gerçekliğin yüzü nasıl da alaycı ve ulaşılmazdı. Hâlâ gerçek olan neydi? Hâlâ inanılır olan ne? Ve bu arşivden kendim, kişiliğim ve tarihim hakkındaki bilgileri de öğrendikten sonra geriye ne kalacaktı?"

Emine Işınsu’nun Bukağı Romanında Niyazi Mısrî’nin Yolculuğu

Emine Işınsu’nun Bukağı adlı romanı, XVII. yüzyıl mutasavvıfı Niyazi Mısrî’nin hayatını tasavvufî bir yolculuk, dostluk, aşk, sürgün ve hakikat arayışı üzerinden anlatır. Yazar, olay örgüsünü tarihî gerçeklerle örerken, insan ruhunun iniş çıkışlarını, nefsin merhalelerini ve dervişliğin zahirî-bâtınî boyutlarını incelikle işler.

Romanda iki doğum sahnesi yer alır. Biri Mehmet Zihni Efendi’nin oğlu Kasım, diğeri Nakşibendî şeyhi Ali Bey’in oğlu Mehmet’tir. Bu Mehmet, ileride "Niyazi Mısrî" olarak tanınacaktır. Kasım’ın babasının Malatya’ya sürgün edilmesiyle bu iki çocuğun yolları kesişir. Önce çekingen bir arkadaşlık başlar, sonra uzun yıllara yayılan bir dostluğa dönüşür. Yıllarca mektuplaşarak hem kendi hayatlarının hikâyesini hem de yaşadıkları çağın ruhunu birbirlerine aktarırlar. Mektuplaşmalar, romanın en dokunaklı damarlarından biridir; okur, bugün kaybolmuş incelikleri hatırlayıp bir iç çekmeden edemez.

Mehmet’in Kasım’ın kız kardeşine duyduğu gençlik aşkı, roman boyunca tamamına ermeyen, zamanla şekil değiştiren bir duyguya dönüşür. Niyazi Mısrî, Bursa’da bir başkasıyla evlenir; Ulu Camii kürsüsünden yıllarca vaazlar verir. Vaazlarında hem dini hem de politik meseleleri dile getirir; bu da ona hem hayranlar hem de düşmanlar kazandırır. Rodos, Limni sürgünleri...

Mısrî’nin hayatında sürgünler manevi imtihanlardır. Limni sürgünü, bunların en uzunudur. Aslında iki yıl sonra serbest bırakılma ihtimali doğar, fakat o adada kalmayı, hizmete devam etmeyi seçer. On beş yıl boyunca yaşadığı Limni, onun hem inziva hem de eser üretim mekânı olur. Mısrî, dönemin iktidarları ve tarikat çevreleri tarafından kimi zaman bağrına basılır, kimi zaman dışlanır. Açık sözlülüğü, sert eleştirileri ve hakikate bağlılığı, onu hem çok sevilir hem de çok düşman edinir hale getirir. II. Ahmet döneminde, dervişleriyle Edirne’ye yürüyüşü (niyeti savaşa katılmaktır) padişahın emrine uymadığı için yeni bir Limni sürgününe dönüşür. Bu sürgüne giderken orada öleceğini bilir. Onun hayatı, sıradan gözlerle kavranması güç, "kutlu" bir yolculuktur.

Bukağı, bir insanın hakikati ararken geçirdiği dönüşümlerin, iç hesaplaşmaların, aşkla, dostlukla, yalnızlıkla ve sürgünle sınanışının romanıdır. Emine Işınsu, sade ama yoğun bir dil kullanır; okur, anlatılan hikâyenin ardındaki hem tarihî hem de tasavvufî bilgi birikimini hisseder. Romanın bıraktığı etki, yalnızca tarihî bir şahsiyetin biyografisinin aktarılmasından ibaret değildir; metin, aynı zamanda okuyucuyu kendi varoluş serüvenini sorgulamaya davet eden bir edebî eser işlevi görür. Mektupların samimiyeti, dostluğun sürekliliği, tamamlanmamış aşkların bıraktığı boşluk ve sürgünlerin taşıdığı tecrit duygusu, eserin temel duygusal ve tematik eksenini oluşturur. Niyazi Mısrî’nin hayat yolculuğu, sıradan bir bireyin kavrayış sınırlarını aşan derinlikte olmakla birlikte, hakikati arayan her zihne aşinalık hissi verecek evrensel unsurlar taşır. Bukağı, bu yönüyle tasavvufî düşünce, bireysel dönüşüm ve tarihî bağlamın kesişim noktasında yer alan anlamlı bir eserdir.

NOT: Kitaba adını veren "bukağı", günlük kullanımda ayağa takılan bir tür zinciri ifade eder. Sözlükte ise "hayvanların kaçmasını önlemek için ayaklarına geçirilen, çoğunlukla demirden yapılmış halka ve zincir" olarak tanımlanır. Böylece bukağı, hem hareketi kısıtlayan somut bir nesne, hem de mecazen özgürlüğü engelleyen, insanı bağlayan her türlü görünmez pranganın simgesi hâline gelir. Kitabın başlığındaki bukağı, bu iki anlamı bir arada taşır. Zincirin soğuk ve ağır maddesini, aynı zamanda ruhu ve toplumu saran baskının görünmez ağırlığını...

Voltaire

Voltaire, hikâyelerindeki olay örgüsünü çoğu zaman planlı bir biçimde sofistike eleştirilerine zemin hazırlayan bir araç olarak kullanır. Bu nedenle kimi zaman olaylar aceleyle ilerler, karakterler ise yeterince derinleştirilmez. Voltaire, neredeyse her durumda bir eleştiri unsurunu devreye sokmak ister. Bu alışkanlık yerinde kullanıldığında oldukça zekice görünür; ancak fazla tekrarlandığında okurda “zoraki” ya da “fazla didaktik” bir etki bırakabilir. Voltaire’in münzevî anlatıcı sesi sıcak değil, oldukça keskindir; kahramanlarına pek şefkat gösterdiği söylenemez. Bu da kimi zaman anlatıcıyı, dışarıdan dikte eden bir ses gibi hissetmemize neden olur.