Anne Brontë'nin Agnes Grey Romanında Sınıf Çatışması ve Ahlaki Yargılar

Agnes Grey Viktorya dönemi İngiltere'sindeki sınıf ilişkilerini, kadınların toplumsal konumunu, dinî ahlak anlayışını ve bireyin iç dünyasını sorgulayan bir eserdir. Romanın anlatıcısı olan Agnes Grey yaşadığı olayları doğrudan kendi bakış açısından aktardığı için okuyucu bütün karakterleri onun gözlerinden tanır. Özellikle Rosalie Murray gibi karakterlerin sunuluşunda Agnes'in kişisel duygularının ve toplumsal konumundan kaynaklanan kırgınlıklarının etkisi hissedilebilir. Roman iyi ve kötü karakterlerin karşı karşıya geldiği bir ahlak hikâyesi ve aynı zamanda anlatıcının öznelliğinin de sorgulanabileceği bir eser olarak okunmalıdır.

Agnes Grey romanında anlatıcının güvenilirliği meselesini sorgulamak gerekir. Öncelikle Agnes'in toplum içindeki konumuna bakmak önemlidir. Agnes bir mürebbiyedir ve Viktorya dönemi İngiltere'sinde mürebbiyeler oldukça sıra dışı bir sosyal konumda bulunurlar. Hizmetçi değildirler; ancak çalıştıkları evlerde ailenin bir üyesi olarak da kabul edilmezler. Aynı masada oturabilirler fakat aileden sayılmazlar; eğitimlidirler ama zengin değildirler. Bu nedenle Agnes sürekli bir dışlanmışlık ve aşağılanmışlık hissi yaşar. Hem Bloomfield hem de Murray ailesindeki deneyimlerinde bunu açıkça görmek mümkündür. Öğrencileri onu gerçek bir otorite olarak kabul etmezken, işverenleri de ona çoğu zaman hak ettiği saygıyı göstermez. Bu nedenle Agnes'in anlatımında belirgin bir kırgınlık ve incinmişlik duygusu hissedilir.

Agnes iyi bir gözlemcidir; ancak aynı zamanda anlattığı olayların doğrudan içindedir. Bu nedenle Rosalie ve Matilda'yı değerlendirirken tamamen tarafsız olduğunu söylemek zordur. Özellikle Rosalie konusunda anlatıcının eleştirel tavrı oldukça belirgindir. Rosalie'nin kusurlarını ayrıntılı biçimde aktarırken olumlu yönlerine daha az yer verir. Gerçekten de Rosalie Murray kibirli, flörtöz ve sınıf bilinci yüksek bir genç kadındır; ancak onu yalnızca kötü bir insan olarak görmek de eksik bir değerlendirme olacaktır. Rosalie içinde yetiştiği aristokrat dünyanın değerlerini benimsemiş bir karakterdir. Güzelliğinin ve sosyal statüsünün kendisine sağladığı avantajları kullanır. Erkeklerin ilgisini çekmekten hoşlanır ve evliliği çoğu zaman aşktan öte, daha çok sosyal yükselişin bir aracı olarak görür.

Weston meselesinde de benzer bir durum söz konusudur. Rosalie Weston'ın duygularını önemsemekten çok onun ilgisini çekmekten hoşlanır. Weston'ın kendisine duyduğu hayranlık onun hoşuna gider; ancak onunla evlenmeyi ciddi biçimde düşünmez. Bunun en önemli nedeni Weston'ın bir din adamı olması ve yeterince varlıklı olmamasıdır. Rosalie'nin Sir Thomas Ashby ile evlenmesi de bu düşüncenin bir sonucudur. Anne Brontë burada açık bir ahlaki karşıtlık kurar: Rosalie serveti ve toplumsal konumu seçer, ancak mutsuz olur; Agnes ise sevgiyi ve sağlam karakteri seçer, sonunda mutluluğa ulaşır.

Roman boyunca Agnes olayları sık sık Hristiyan ahlakı çerçevesinde yorumlar. İnsanları yalnızca davranışlarına göre değil, manevi durumlarına göre de değerlendirir. Edward Weston da benzer biçimde güçlü bir dinî duyarlılığa sahiptir. Anne Brontë'nin amacı aslında bir aşk hikâyesi anlatmak kadar, Hristiyan erdemlerini savunan ahlaki bir roman ortaya koymaktır.

Agnes'in güzelliğe dair düşünceleri de dikkat çekicidir. O, güzelliğin önemli olmadığını ve insan değerinin iyi karakterden geldiğini savunur. Ancak anlatının satır aralarına bakıldığında fiziksel görünüş konusunda tamamen kayıtsız olmadığı görülür. Rosalie'nin güzelliğini sık sık vurgulaması ve bunun insanlar üzerindeki etkisini anlatması, güzelliğin toplumsal gücünün farkında olduğunu gösterir. Hatta bazı noktalarda Rosalie'ye yönelik eleştirilerinde, güzelliğin sağladığı ayrıcalıklara karşı duyduğu rahatsızlık hissedilebilir. Bu durum Agnes'in de zaman zaman önyargılardan bütünüyle bağımsız olmadığını düşündürmektedir.

Agnes Grey iyi insanların ödüllendirildiği ve kötü insanların cezalandırıldığı bir ahlak romanıdır. Aynı zamanda yoksul fakat eğitimli bir kadının, zenginlerin dünyasına içeriden bakışını sunan bir toplumsal eleştiridir. Agnes'in gözlemleri değerli ve dikkat çekicidir; ancak tamamen tarafsız değildir. Rosalie gerçekten kusurlu bir karakterdir, fakat onu yalnızca Agnes'in anlattığı kadar kötü görmek de anlatıcının önyargılarını gözden kaçırmak anlamına gelir. Romanın ilgi çekici yönlerinden biri de budur: Anne Brontë Rosalie'yi ve Rosalie'ye bakan Agnes'i de anlatır. Bu yönüyle eser; sınıf çatışması, kadınların toplumsal konumu, dinî ahlak ve anlatıcının öznelliği gibi birçok önemli temayı bir araya getiren bir romandır.

***

Agnes Grey'i okurken insanın aklına gerçekten şu soru geliyor: Agnes öğretmenliği sevdiği için mi yapıyor, yoksa mecbur olduğu için mi?

Romanın büyük bölümüne baktığımızda Agnes'in mürebbiyelik mesleğine karşı romantik bir tutkusu olduğunu söylemek zor. O, ailesinin maddi sıkıntılarına yardımcı olmak için çalışmak zorunda kalır. İlk iş deneyimlerinden itibaren öğrencilerinin saygısızlığı, işverenlerinin küçümseyici tavırları ve toplumdaki belirsiz konumu nedeniyle sürekli hayal kırıklığı yaşar. Özellikle Bloomfield ve Murray ailelerinde çocukların eğitiminden çok onların kaprisleriyle uğraşmak zorunda kalır.

Bu nedenle Agnes'in zaman zaman öğrencilerinden ve yaptığı işten nefret ettiğini hissetmek mümkündür. Hatta Rosalie ve Matilda'yı anlatırken sabrının zorlandığını, onların davranışlarından içten içe rahatsız olduğunu açıkça görürüz. Ancak burada meslekten nefret etmek ile çalışma koşullarından nefret etmek arasında bir ayrım yapmak gerekir. Agnes öğretmenlik yapmasına izin vermeyen ailelerden ve öğrencilerden şikâyetçidir. Eğitim vermek ister ama kimse onu dinlemez.

***

Öğretmenlik ya da mürebbiyelik yalnızca para kazanmak için yapıldığında, özellikle de kişi sürekli aşağılanıyor ve değersizleştiriliyorsa, bu iş zamanla bir yük hâline gelebiliyor. Agnes'in yaşadığı şey biraz da budur. O, ekonomik zorunluluklar nedeniyle çalışmak zorunda kalan genç bir kadındır. 

***

Anne Brontë romanında öncelikle dönemin zengin ailelerinin çocuk yetiştirme anlayışını eleştirir. Bloomfield ve Murray ailelerindeki çocukların şımarık, bencil ve saygısız olmaları ailelerinin yanlış tutumlarının bir sonucudur. Agnes çocukları eğitmeye ve disipline etmeye çalışsa da işverenleri onun otoritesini desteklemez. 

Romanın bir diğer önemli yönü ise kadınların ekonomik konumunu gözler önüne sermesidir. Viktorya dönemi İngiltere'sinde eğitimli fakat yoksul bir kadının geçimini sağlayabileceği meslekler oldukça sınırlıdır. Agnes çalışmak zorundadır; ancak çalıştığı zaman da hak ettiği saygıyı göremez. 

Agnes'in mesleğine ilişkin duyguları da bu bağlamda değerlendirilmelidir. O, öğretmenlik yapmaktan çok, öğretmenlik yapmasına imkân tanımayan koşullardan şikâyetçidir. Eğitim vermek isteyen bir genç kadın olmasına rağmen, sürekli olarak şımarık öğrencilerle ve onu ciddiye almayan ailelerle mücadele etmek zorunda kalır. Bu nedenle roman ekonomik zorunluluklar nedeniyle sevmediği koşullarda çalışmak zorunda kalan bir kadının hikâyesi olarak da okunabilir.

Bütün bunların yanında roman güçlü bir ahlaki ve dinî çerçeveye sahiptir. Anne Brontë, Agnes'in sabrı ve dürüstlüğü ile Weston'ın merhametini erdem olarak sunarken; Rosalie'nin bencilliğini ve çıkarcı tercihlerini eleştirir. Romanın sonunda karakterlerin karşılaştıkları sonuçlar da bu ahlaki anlayış doğrultusunda şekillenir. 

Mizancı Murad'ın Turfanda mı Yoksa Turfa mı? Romanında İdealizmin Maddi Temeli: Mansur Bey ve Miras Meselesi

Turfanda mı Yoksa Turfa mı? Mizancı Murad tarafından 1890-1891 yıllarında kaleme alınmış ve ilk kez 1891’de yayımlanmış bir fikir romanıdır. Yazar bu eseri Osmanlı Devleti’nin içinde bulunduğu siyasî, idarî ve ahlakî sorunları göstermek ve bunlara çözüm önerileri sunmak amacıyla yazmıştır. Bu yüzden roman Türk edebiyatının ilk idealist ve siyasal romanlarından biri olarak kabul edilir.

Romanın başkarakteri Mansur Bey'dir. Mansur ile Zehra’nın hikâyesi Cezayir’de başlar. Bu iki çocuk amcalarının yanında büyürler. Diğer kuzenlerinden farklıdırlar; daha küçük yaşlardan itibaren çalışkan, zeki, gururlu, karakter sahibi ve vatan sevgisiyle yetişmiş kişilerdir. Her ne kadar Cezayir’de yaşasalar da kendilerini Osmanlı’ya ait hissederler. Mansur’un ailesi aslen Kütahyalı Türklerdendir. Bu yüzden Mansur geldiği yeri hiçbir zaman unutmaz. Türk kimliğine bağlıdır; Türkçeyi sever ve kendi kimliğini korumaya çalışır. Roman boyunca onun Osmanlı’ya, devlete ve padişaha duyduğu bağlılık sürekli vurgulanır.

Mansur daha sonra Fransa’ya giderek tıp eğitimi alır. Ancak Avrupa’da eğitim görmesine rağmen Batı hayranı bir karaktere dönüşmez. Tam tersine, öğrendiklerini Osmanlı Devleti’nin hizmetine sunmak ister. Eğitimini tamamladıktan sonra İstanbul’a gelir. İstanbul’a gelişinin sebebi ideallerini gerçekleştirmek istemesidir. Roman esas olarak bu noktadan sonra başlar. Mansur Bey devlet dairelerinde çalışmaya başladığında hayal ettiği Osmanlı ile karşılaştığı Osmanlı arasında büyük bir fark olduğunu görür.

Romanın en güçlü taraflarından biri bürokrasi eleştirisidir. Mizancı Murad, Mansur Bey aracılığıyla devlet dairelerindeki çürümeyi gözler önüne serer. Memurların önemli bir kısmı görevlerini gerektiği gibi yerine getirmemektedir. İş yapmayan, bütün gününü boş geçiren, sadece maaş almak için makam işgal eden insanlar vardır. Üstelik bu kişiler liyakat sahibi olmadıkları hâlde sürekli terfi etmektedirler. Rüşvet yaygınlaşmış, adam kayırma olağan bir hâl almıştır. Devlet hizmeti anlayışının yerini kişisel çıkarlar almıştır. Mansur Bey bu düzeni değiştirmek isteyen bir karakterdir. Fakat dürüstlüğü yüzünden sürekli engellerle karşılaşır. Çünkü sistem kendisini eleştiren insanları dışlamaktadır. Romanın temel sorularından biri de burada ortaya çıkar: Toplum için çalışan, dürüst ve idealist insanlar gerçekten değerli midir, yoksa onlar çağlarının anlayamadığı “turfanda” insanlar mıdır?

Eserde yalnızca devlet meseleleri yoktur. Bir konak hayatı da anlatılır. Zehra, Fatma Hanım, paşalar, akrabalar ve çeşitli aile ilişkileri romanın önemli bir bölümünü oluşturur. Ancak romanın genel yapısına bakıldığında bu bölümlerin bazen düşünce kısmının gerisinde kaldığı hissedilir. Çünkü Mizancı Murad aslında bir romancıdan çok fikir adamıdır. Bu nedenle bazı entrikalar, paşaların aile ilişkileri veya konaktaki çekişmeler zaman zaman romana sonradan eklenmiş izlenimi verir. 

Zehra karakteri de bu idealist anlayışın bir parçasıdır. Zehra eğitimli, ahlaklı, fedakâr ve bilinçli bir kadın olarak çizilir. Ancak romanda kadın eğitiminin sınırları da dikkat çeker. Kadınların eğitim alması desteklenmektedir; fakat bu eğitim daha çok aile hayatını güzelleştirmek ve iyi nesiller yetiştirmek amacıyla düşünülmektedir. Zehra bilgili bir kadındır fakat yaşadığı sosyal çevrede bu bilgisini toplumsal hayata aktarma imkânı oldukça sınırlıdır. Bu yönüyle roman, bir taraftan kadın eğitimini savunurken diğer taraftan dönemin geleneksel kadın anlayışını da korumaktadır.

Mansur Bey’in en büyük ideallerinden biri eğitimdir. Ona göre bir millet ancak eğitimle yükselebilir. Bu yüzden görev yaptığı Veliler köyünde bir okul açar. Köylülerin bilinçlenmesini, çocukların iyi eğitim almasını ister. Eğitim, tarım, üretim ve ahlak onun düşünce dünyasının temel kavramlarıdır. Hatta kurduğu okul ve yaptığı çalışmalar, onun memuriyetinden daha önemli bir hizmet olarak gösterilir. Mizancı Murad’ın ideal Osmanlı aydını anlayışı burada açıkça görülmektedir.

Romanın ilerleyen bölümlerinde 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı yani 93 Harbi başlar. Mansur Bey görev gereği Şıpka cephesine gider. Burada doktor olarak çalışır ve savaşın bütün acılarını yakından görür. Yaralı askerlerle ilgilenir, büyük fedakârlıklar gösterir. Ancak dürüstlüğü başına dert açar. Bazı komutanlar ve çıkar çevreleri tarafından iftiraya uğrar. Hatta casusluk ve bozgunculukla suçlanır. Böylece romanın başından beri görülen temel durum tekrar ortaya çıkar: Dürüst ve idealist insanlar yozlaşmış düzen tarafından dışlanmaktadır.

Şam'dan sonra Mansur Bey’in sağlık durumu bozulur. Hastalığı ilerler ve doktorlar ona daha sıcak iklimlere gitmesini tavsiye ederler. Bu nedenle Trablusgarp ve Sudan taraflarına gider. Romanın son kısmı büyük ölçüde mektuplardan oluşur. Zehra Hanım, Fatma Hanım ve Mansur Bey arasındaki bu mektuplar hem duygusal hem de düşünsel yönü güçlü bölümlerdir. Mansur Bey artık ölüm ihtimalini düşünmektedir. Buna rağmen memleket meseleleriyle ilgilenmeye devam eder.

Zehra ile Mansur’un ilişkisi de bu noktada sıradan bir aşk hikâyesi olmaktan çıkar. İkisi de aynı ideale bağlıdır. Zehra yalnızca sevilen bir kadın değil, Mansur’un düşüncelerini anlayan ve onları yaşatmaya çalışan bir karakterdir. Mansur Bey ölmeden önce oğulları Mahmut’un eğitimine önem verilmesini ister. Çünkü onun gözünde gerçek miras para ya da makam değil, fikirlerdir. Mahmut’un iyi yetişmesi, ülkesine hizmet eden bir insan olması ve babasının davasını sürdürmesi gerektiğini düşünür.

Romanın sonunda Mansur Bey hayatını kaybeder. Mansur Bey toplum tarafından tam olarak anlaşılamamış bir idealisttir. Mizancı Murad’ın vermek istediği mesaj açıktır: Bir toplumun kurtuluşu dürüst, eğitimli, ahlaklı ve çalışkan insanların çoğalmasına bağlıdır. Mansur Bey bu yüzden yazarın hayal ettiği yeni Osmanlı insanının sembolüdür.

Bugün roman okunduğunda dikkat çeken noktalardan biri de ele aldığı birçok meselenin hâlâ güncelliğini korumasıdır. Liyakatsizlik, memur zihniyeti, rüşvet, makamların kişisel çıkar için kullanılması, eğitim sorunları ve devlet yönetimindeki aksaklıklar romanda uzun uzun eleştirilir. Bu yüzden eser yalnızca Tanzimat sonrası Osmanlı’yı anlatan tarihî bir roman değil, aynı zamanda günümüze kadar uzanan toplumsal tartışmaların da erken bir örneği olarak görülebilir. Mizancı Murad’ın sorduğu soru bugün de geçerliliğini korur: Toplum için çalışan dürüst insanlar gerçekten “turfanda” yani geleceğin habercileri midir, yoksa kendi çağları tarafından değersiz görülen “turfa” insanlar olarak mı kalacaklardır?

***

Turfanda mı Yoksa Turfa mı? bir düşünce romanı olduğu için karakterler çoğu zaman insan olmaktan çıkıp fikirlerin temsilcisine dönüşüyorlar.

Özellikle Sabiha karakteri bunun en belirgin örneklerinden biridir. Sabiha aslında Zehra'dan daha canlı, daha insani ve daha gerçek bir karakterdir. Duygularına yenilir, kıskanır, hata yapar, zaaf gösterir. Fakat Mizancı Murad'ın ahlak anlayışında bu tür zaafların affedilmesi zordur. Bu yüzden Sabiha'nın hikâyesi de bir trajediye dönüşür. Roman boyunca yaptığı hataların bedelini öder ve sonunda ölümle cezalandırılır. Burada yazarın amacı aslında okuyucuya ahlaki bir ders vermektir.

Aynı durum Müzeyyen Hanım için de geçerlidir. Kötülüğe doğrudan öncülük etmese bile Raşit Efendi'nin suçlarına ortak olduğu için cezasını ölümle öder. Yazarın dünyasında ahlaki hata ile fiziksel ceza arasında çok doğrudan bir ilişki vardır. İyi insanlar ödüllendirilir, kötü veya hata yapan insanlar ise ortadan kaldırılır.

Bu durum Tanzimat ve Servet-i Fünun dönemlerinin bazı romanlarında da görülür. Roman kahramanları çoğu zaman gerçek insanlar gibi değil, "ibret örnekleri" gibi kurgulanmıştır. Mizancı Murad da bundan farklı davranmaz.

Romanın en dikkat çekici eleştiri noktalarından biri, idealizm ile maddi güç arasındaki ilişki konusunda ortaya çıkmaktadır. Mizancı Murad eser boyunca çalışmayı, ahlakı, eğitimi ve topluma hizmet etmeyi yüceltir. Mansur Bey de bu düşüncelerin temsilcisi olarak karşımıza çıkar. Onun amacı servet elde etmek ya da zenginleşmek değildir; okul açmak, insanları eğitmek ve memleketin kalkınmasına katkı sağlamaktır. Ancak romanın sonunda bu ideallerin gerçekleşmesini mümkün kılan şeylerden biri büyük bir miras olur.

Burada dikkat çekici olan nokta yazarın olay örgüsünü kurma biçimidir. Şeyh Salih Efendi'nin ailesine bakıldığında, servetin doğal mirasçıları sayılabilecek karakterlerin birer birer ortadan kaldırıldığı görülür. İsmail Bey ölür, Sabiha ölür, diğer bazı karakterler de hikâyeden çıkarılır. Sonunda ortaya çıkan maddi güç ve imkânlar Mansur Bey'in temsil ettiği ideallerin hizmetine sunulur.

İsmail Bey ya da Sabiha, Raşit Efendi gibi kötülüğün temsilcileri değildir. Hataları, zaafları ve yanlış tercihleri olabilir; ancak bunlar onları doğrudan kötü insanlar hâline getirmez. Buna rağmen romanın sonunda yaşama şansı bulanlar çoğunlukla yazarın onayladığı karakterler olurken, diğerleri trajik biçimde sahneden çekilirler.

Acaba bu karakterler gerçekten yaptıkları hatalar nedeniyle mi ölürler, yoksa yazar ideal kahramanının önündeki engelleri kaldırmak için mi onları hikâyeden çıkarır? Özellikle Sabiha'nın ölümü bu açıdan tartışmalıdır. Çünkü Sabiha'nın suçu duygularına yenilmek ve yazarın ahlak anlayışına uygun olmayan tercihlerde bulunmasıdır.

Romanın bir başka düşündürücü yönü de idealizmin maddi temelleridir. Mansur Bey'in savunduğu eğitim projeleri, açtığı okullar ve gerçekleştirmek istediği toplumsal çalışmalar büyük ölçüde ekonomik kaynak gerektirmektedir. Romanın sonunda bu kaynakların önemli bir kısmının miras yoluyla sağlanması, idealizm ile servet arasındaki ilişkiyi görünür hâle getirir. Böylece eser farkında olmadan şu gerçeği de ortaya koymaktadır: En iyi niyetli düşünceler bile hayata geçirilebilmek için belirli bir maddi güce ihtiyaç duyar.

Romandaki tartışma yalnızca iyi ile kötü arasındaki mücadele değildir. Aynı zamanda ideallerin gerçekleşebilmesi için gerekli olan ekonomik koşulların nasıl oluştuğu meselesidir. Mizancı Murad ahlaken üstün gördüğü kahramanına bu imkânı sağlayabilmek için olay örgüsünü belirli bir yöne taşımış görünmektedir. Bu durum da romanın en ilgi çekici ve en fazla tartışılabilecek yönlerinden birini oluşturmaktadır.

Charles Robert Darwin’de İnsanın Kökeni: Beden, Zihin ve Ahlakın Evrimsel Sürekliliği

 

Charles Robert Darwin’de İnsanın Kökeni: Beden, Zihin ve Ahlakın Evrimsel Sürekliliği

Charles Darwin, İnsanın Türeyişi adlı yapıtında insanın kökeni meselesini ne metafizik bir tartışmaya sürükler ne de ideolojik bir cepheleşmenin konusu hâline getirir. Başlangıçtan itibaren izlediği yol, karşılaştırma, gözlem ve biyolojik süreklilik ilkesine dayanır. Darwin, kitabının girişinde insanın kökeni üzerine uzun yıllar boyunca notlar tuttuğunu, ancak bu konunun yaratacağı peşin hükümler nedeniyle yayımlamayı ertelediğini belirtir. Buna karşın Türlerin Kökeni’nden sonra evrim düşüncesinin genel kabul görmeye başlaması, insanın bu çerçevenin dışında tutulmasının bilimsel açıdan savunulamaz olduğunu ortaya koymuştur. Bu nedenle Darwin, insanı “özel bir istisna” olmaktan çıkararak canlılar dünyasının doğal bir üyesi olarak ele alır.

Darwin’e göre insanın kökeni sorusu, insan bedeninin ve zihninin değişime açık olup olmadığıyla başlar. Eğer insan yapısı değişebiliyorsa ve bu değişimler kalıtımla aktarılabiliyorsa, insanın evrim yasalarına tâbi olmaması için bir neden kalmaz. Bu noktada Darwin, insan anatomisini diğer memelilerle karşılaştırarak ilerler. İnsan iskeleti, kas sistemi, sinir ağı ve iç organları, özellikle insan-biçimli maymunlarla aynı temel düzeni paylaşır. Bu benzerlikler yüzeysel değildir; kemiklerin dizilişi, kasların işlevleri ve organların yerleşimi ortak bir planın farklılaşmış biçimleridir. Beyin söz konusu olduğunda Darwin, insan beyninin daha büyük ve karmaşık olduğunu kabul eder; ancak bu farkın nitel değil, nicel olduğunu savunur. Beynin bölümleri, kıvrımlarının düzeni ve gelişim seyri, insan ile maymun arasında kesintisiz bir geçiş sergiler. İnsan zihninin üstünlüğü, evrimsel sürecin ileri bir aşamasıdır; bütünüyle farklı bir yaratımın sonucu değildir.

Bu yapısal yakınlık, fizyolojik ve tıbbi verilerle desteklenir. İnsan ve hayvanların aynı hastalıklara yakalanabilmesi, benzer ilaçlara benzer tepkiler vermesi, hatta alışkanlık ve bağımlılık geliştirebilmesi, yalnızca biçimsel değil, dokusal ve kimyasal düzeyde de bir yakınlığa işaret eder. Bu ortaklık canlıların iç işleyişinin benzerliğini doğrudan gösterdiği için güçlü bir kanıt oluşturur. Üreme, gebelik, doğum ve yavrunun uzun süre bakıma muhtaç olması gibi süreçler de insanı memelilerden ayırmaz; tersine, onu memeli grubunun tipik bir üyesi olduğunu ortaya koyar.

Darwin’in en etkili dayanaklarından biri embriyonal gelişimdir. İnsan embriyosu, gelişimin erken evrelerinde diğer omurgalıların embriyolarından ayırt edilemez. Solungaç yarıklarını andıran yapılar, kuyruk taslağı ve basit kalp düzeni gibi özellikler, insanın evrimsel geçmişiyle doğrudan bağlantılıdır. Gelişim ilerledikçe farklılıklar belirginleşir; ancak farklılıklar ortak bir başlangıcın üzerine eklenen ayrıntılar gibidir. Darwin için embriyonun gelişimi, türün geçmişiyle bugün arasındaki sürekliliği açık biçimde gösterir.

İnsanda bulunan güdük yapılar da bu süreklilik ilkesini pekiştirir. Kuyruk kemiği, kulak kasları, vücudu seğirtmeye yarayan kas kalıntıları ve işlevini büyük ölçüde yitirmiş bazı yapılar, atalarda işlevsel olan özelliklerin günümüzdeki kalıntılarıdır. Darwin’e göre doğa, gereksiz olanı baştan yaratmaz; işlevini yitiren yapı, kullanımın azalmasıyla körelir. Bu tür kalıntılar, insanın geçmiş yaşam biçimlerinin bedende bıraktığı izlerdir ve insanın ayrı, kopuk bir yaratılışa sahip olduğu düşüncesini zayıflatır.

Darwin insan zihnini ele alırken de aynı yöntemi sürdürür. İnsan ile hayvan arasında ahlak, bilinç ve akıl bakımından farklar bulunduğunu reddetmez; ancak bu farkların mutlak bir kopuş oluşturmadığını savunur. Hayvanlarda da korku, sevgi, merak, öğrenme ve sınırlı akıl yürütme biçimleri görülür. İnsan zihni, bu yetilerin daha gelişmiş ve daha karmaşık bir bileşimidir. Dolayısıyla zihinsel üstünlük, evrimsel bir derecelenmenin sonucudur; doğa dışı bir sıçramanın değil.

Darwin, eşeysel seçilim kavramını geliştirerek bazı özelliklerin hayatta kalmaktan çok eş seçimiyle bağlantılı olduğunu gösterir. Fiziksel çekicilik, davranış biçimleri ve cinsiyetler arasındaki farklar, yalnızca doğal seçilimle değil, biyolojik ve toplumsal tercihlerin birlikte işlemesiyle biçimlenmiştir. Bu yaklaşım, insan davranışlarının ve toplumsal özelliklerin de evrimsel bir arka plana sahip olduğunu ortaya koyar.

Darwin, insan toplulukları ve ırklar meselesinde de temkinli bir tutum sergiler. Irklar arasında farklar bulunduğunu kabul eder; ancak bu farkların türsel bir ayrım oluşturmadığını, geçişli ve tarihsel koşullarla şekillendiğini vurgular. İnsanlık tek bir türdür; ırk ayrımları biyolojik temelden çok coğrafi ve tarihsel süreçlerin ürünüdür.

Bu çerçevede Darwin, insan bedenini geçmişle bugün arasındaki sürekliliği taşıyan bir bütün olarak değerlendirir. Niktitan zar gibi körelmiş yapılar, koklama duyusunun gerilemesi, embriyonal dönemde görülen yoğun kıl örtüsü ve nadiren ortaya çıkan ataya dönüş örnekleri, gelişimin yalnızca bugünkü biçimi üretmediğini, geçmişten gelen özelliklerin izlerini de taşıdığını gösterir. Yirmi yaş dişlerinin küçülmesi ve apandisin işlevsiz ama riskli bir yapı hâline gelmesi, bilinçli tasarım fikrinden çok tarihsel kalıt düşüncesiyle anlam kazanır.

Darwin’in analizinde değişkenlik merkezi bir yer tutar. İnsan bedeninde ve zihninde olağanüstü bir çeşitlilik vardır; kaslar, damarlar, kemikler, yüzler ve zihinsel yetiler bireyden bireye farklılık gösterir. Bu değişkenlik, insanı evrimsel süreçlerin dışına itmez; tam tersine, doğal seçmenin işlemesi için gerekli zemini oluşturur. Değişkenlik olduğu sürece, seçilim mümkündür.

Kullanma ve kullanmama ilkesi bu noktada devreye girer. Denizcilerin uzuv oranları, dağ halklarının göğüs yapıları, yüksek yaylalarda yaşayan toplulukların akciğer kapasiteleri, çevresel koşulların beden üzerindeki etkisini gösterir. Darwin, insanın büyük ölçüde kültürel bir varlık hâline geldiğini kabul eder; ancak bedenin hâlâ biyolojik yasalarla biçimlendiğini vurgular.

Ataya dönüş örnekleri ise bu düşüncenin en çarpıcı yönünü oluşturur. Çift dölyatağı, çıkıntılı köpek dişleri ya da maymunlara özgü kasların insanda nadiren yeniden belirmesi, geçmişteki özelliklerin beklenmedik biçimde geri dönebileceğini gösterir. Bu tür olgular insanın hayvanlardan bütünüyle kopuk bir varlık olduğu fikrini anatomik düzeyde geçersiz kılar.

İnsan diğer omurgalılarla aynı temel planı paylaşır; aynı embriyonal evrelerden geçer ve benzer türden körelme ile değişkenlik örnekleri sergiler. Bu olguların tümünü tutarlı biçimde açıklayan ilke ortak soydur. Darwin’in amacı insanı doğanın sürekliliği içine yerleştirmektir.

Charles Darwin, İnsanın Türeyişi’nde insan zihnini ele alırken bedensel evrimde izlediği yöntemi terk etmez; yalnızca nesnesini değiştirir. Burada soru artık kemikler, kaslar ya da organlar değildir; içgüdü, duygu, akıl, ahlak ve inançtır. Darwin’in temel iddiası açıktır; insan zihni uzun bir evrimsel sürecin yoğunlaşmış sonucudur. İnsan ile hayvan arasındaki farklar derece bakımındandır.

Zekânın gelişmesiyle birlikte içgüdülerin biçimi de değişir. Darwin’e göre zihinsel yetiler arttıkça beyin, katı tepkiler üreten bir düzen olmaktan çıkar; esnek, koşullara uyarlanabilir bir merkez hâline gelir. Bu nedenle insanda ve hayvanlarda içgüdüler daha az otomatik, daha çok denetim altındadır. Alışkanlıklar zamanla kalıcılaşabilir; ancak her alışkanlık içgüdüye dönüşmez. Darwin burada dikkat çekici bir gözlem yapar: zekânın artışı, bireyi rutinlere daha az bağımlı kılar. Basit yaşam düzenleri, gelenek ve tekrar, çoğu zaman daha sınırlı zihinsel yapılarda huzur vericidir; gelişmiş zihin ise durağanlığa daha az katlanır.

Duygular alanına geçildiğinde Darwin’in tutumu nettir. Haz, acı, korku, öfke, kıskançlık, sevgi, şefkat ve kırılganlık gibi karmaşık duygular yalnızca insana özgü değildir. Hayvanların oyun oynaması, yas benzeri tepkiler göstermesi, sahiplenmesi ya da kıskançlık sergilemesi, bu duyguların biyolojik bir temele sahip olduğunu gösterir. Özellikle anne-yavru ilişkisi Darwin için belirleyicidir. Maymunlarda, fillerde ve başka memelilerde görülen özverili bakım, insan ahlakının duygusal temelinin çok daha eskiye uzandığını düşündürür. Bu nedenle Darwin’e göre ahlakın çekirdeği akılda değil, duygudadır.

Zihinsel yetilerin daha ileri biçimleri olan merak, dikkat, bellek ve hayal gücü de aynı süreklilik içinde ele alınır. Hayvanların merak etmesi, dikkatini yoğunlaştırması ve deneyimlerinden ders çıkarması Darwin için tartışma konusu değildir. Hayal gücü bağlamında düş görme örneğini kullanır. Köpeklerin ve başka hayvanların uykuda davranış sergilemesi, zihinsel imgeler kurabildiklerini gösterir. Bu imgeler insan hayal gücü kadar karmaşık değildir; ancak bütünüyle yok da değildir. Fark yine türsel değil, basamaklıdır.

Sağduyu ya da yargılama yetisi Darwin’in özellikle üzerinde durduğu bir alandır. Hayvanların yalnızca içgüdüyle değil, deneyim yoluyla öğrendikleri ve durum değerlendirmesi yaptıkları pek çok örnekle gösterilir. Engellerden ders çıkaran balıklar, hava akımını kullanan filler, birden fazla nesneyi amaca uygun biçimde taşıyan köpekler, araç-amaç ilişkisi kurabilen bir zihinsel yapıya işaret eder. İnsanla hayvan arasındaki fark, bu yetinin genelleme ve aktarım kapasitesinin genişliğidir.

Soyutlama ve bilinç tartışmasında Darwin özellikle temkinlidir. Eğer bilinçten evrenin anlamı ya da ölüm sonrası yaşam gibi soyut düşünceler anlaşılıyorsa, hayvanların böyle bir bilince sahip olmadığı açıktır. Ancak bellek çağrışım ve deneyime dayalı bir öz-farkındalık söz konusuysa, bunun ilkel biçimleri hayvanlarda da görülür. Geçmişte yaşanan bir olayı hatırlayıp ona göre davranmak, bilincin basamaklı biçimde geliştiğini düşündürür. Darwin’e göre bu noktada keskin sınırlar çizmek bilimsel değildir.

Dil meselesi, insan zihninin ayırt edici yönlerinden biri olarak ele alınır. Darwin dili insanın özgün kazanımı olarak kabul eder; ancak bunun bütünüyle kopuk bir olgu olmadığını savunur. Hayvanlar seslerle iletişim kurar, farklı duygular için farklı çağrılar kullanır ve bu çağrılar anlam taşır. İnsanı ayıran şey, ses ile düşünceyi sınırsız biçimde birleştirebilmesidir. Dil doğuştan hazır bir sistem değildir; öğrenilen bir beceridir. Buna karşın konuşmaya yönelik güçlü bir eğilim vardır. Darwin, dilin müziksel ve duygusal seslerden, benzeme yoluyla, uzun zaman içinde geliştiğini savunur. Dil düşünceyi kolaylaştırır, düşünce dili geliştirir; ancak düşüncenin tümü dile bağlı değildir. Sözcük olmaksızın da düşünmek mümkündür.

Estetik yargı ve güzellik duygusu da evrimsel süreklilik içinde değerlendirilir. Hayvanların renk, biçim ve ses tercihleri vardır; özellikle eşeysel seçilim bu tercihler üzerinden işler. Dişi kuşların erkeklerin renklerini ve şarkılarını ayırt etmesi, estetik beğeninin biyolojik bir zemini olduğunu gösterir. İnsanlarda görülen doğa ya da sanat hayranlığı ise bu temel üzerine kültür ve çağrışımlarla inşa edilmiştir.

Din ve inanç tartışması bu zihinsel çerçevenin son halkasını oluşturur. Darwin’e göre soyut ve tek tanrılı inançlar insanlığın başlangıcında yoktur. Ancak görünmeyen güçlere, ruhlara ve doğa olaylarının ardında etkin nedenler olduğuna dair düşünce çok eskidir. Bunun kaynağı merak, hayal gücü ve düş deneyimidir. İnsan, kendisini merkeze alarak doğayı anlamlandırır ve bu eğilim zamanla dinsel düşünceyi doğurur. Din bu bakımdan zihinsel yetilerin gelişiminin bir sonucudur; dışarıdan verilmiş hazır bir bilgi değildir.

Ahlak meselesi Darwin’in en dikkatli ele aldığı alandır. Vicdan ona göre insanın en yüksek zihinsel başarısıdır; ancak kökeni toplumsal içgüdülerdedir. Toplumsal hayvanlarda sevgi, bağlılık, itaat ve yardımlaşma zaten vardır. İnsan bu zemini devralır. İnsan zihnini ayıran şey, geçmiş davranışları hatırlayıp değerlendirebilmesi ve geleceğe yönelik yargılar üretebilmesidir. Geçici tutkularla yapılan bir eylemden sonra, daha kalıcı toplumsal eğilimlerin yeniden ağır basması, suçluluk ve pişmanlık duygusunu doğurur. Vicdan, bu gerilimden doğar.

Darwin’e göre ahlak, doğuştan verilmiş bir yasa değildir; toplumsal yaşamın evrimsel ürünüdür. Ancak bu, ahlakın değerini azaltmaz. Aksine, ahlaki davranış insanın en zor kazanılmış yetisidir.  Darwin’in vardığı genel sonuç nettir: insan zihni, ahlakı ve inançları doğadan kopuk bir mucize değildir. İçgüdüden vicdana, sesten dile, bağlılıktan dine uzanan bu çizgi, uzun zaman içinde, küçük farkların birikmesiyle oluşmuştur. İnsan ile hayvan arasındaki çizgi de basamaklı bir geçiştir.

Charles Darwin’in Türlerin Kökeni Adlı Kitabı: Tür Kavramının Tarihselleştirilmesi ve Doğal Seçilimin Mantığ

Charles Darwin’in Türlerin Kökeni Adlı Kitabı: Tür Kavramının Tarihselleştirilmesi ve Doğal Seçilimin Mantığı

Darwin, Türlerin Kökeni adlı eserine, türlerin değişmezliği fikrinin neden ve nasıl sorgulanmaya başlandığını göstermek üzere bilinçli bir tarihsel çerçeveyle başlar. Bunun temel nedeni, evrim düşüncesinin uzun süredir kabul gören bir doğa anlayışının karşısına yerleştirilen kapsamlı bir kuram olmasıdır. Uzun süre doğa bilginlerinin büyük çoğunluğu, türlerin sabit olduğu ve her birinin ayrı ayrı yaratıldığı görüşünü benimsemiştir. Türlerin zaman içinde değişebileceği fikri ise çoğu zaman felsefi sezgiler düzeyinde kalmış, bilimsel bir açıklama gücüne kavuşamamıştır. Darwin’in amacı, bu fikrin kendisinden önce de dile getirildiğini, ancak neden ikna edici bir bilimsel çerçeveye oturtulamadığını göstermektir.

Bu bağlamda Buffon, türlerin değişmezliği düşüncesini ilk ciddi biçimde sorgulayan isimlerden biri olarak öne çıkar. Türler arasındaki benzerliklere, çevrenin etkisine ve ortak köken ihtimaline işaret etmesine rağmen Buffon, dönüşüm fikrini tutarlı bir mekanizma ile temellendiremez. Türlerin değiştiğini açıkça savunan ilk sistemli düşünür ise Lamarck’tır. Lamarck, insan dâhil bütün canlıların daha önce yaşamış biçimlerden türediğini ve bu sürecin doğa yasalarına dayandığını ileri sürer. Türlerle çeşitler arasındaki sınırların belirsizliği ve canlı biçimler arasındaki süreklilik, onu bu sonuca götürür. Ancak Lamarck değişimi büyük ölçüde alışkanlıklara, organların kullanılmasına ya da kullanılmamasına ve çevrenin doğrudan etkisine bağlamış; ayrıca canlıların zorunlu bir ilerleme yasasına göre sürekli geliştiğini varsaymıştır. Darwin, Lamarck’ın türlerin değiştiği yönündeki sezgisini önemli bulur; ancak bu sezginin, doğadaki karmaşık uyumları açıklayacak bir mekanizma sunmadığını düşünür.

Lamarck’tan sonra gelen birçok doğa bilgini türlerin değişebilirliğini kısmen kabul etmiş, fakat yaşayan türlerin hâlâ değiştiği fikrine mesafeli yaklaşmıştır. Geoffroy Saint-Hilaire çevrenin etkisini vurgulamış, ancak dönüşüm konusunda temkinli kalmıştır. Wells ve Patrick Matthew doğal seçme ilkesini Darwin’den önce dile getirmiş olsalar da, bu düşünceler sınırlı bağlamlarda kalmış ve sistemli bir kurama dönüşmemiştir. Vestiges of Creation bilimsel bakımdan zayıf olmasına rağmen, türlerin değişmezliği fikrine yönelik toplumsal direnci kırmıştır. Darwin bu tabloyu sunarak evrim fikrinin yeni olmadığını, fakat kendisinden önce bilimsel bir açıklama gücüne ulaşamadığını vurgular.

Beagle yolculuğu sırasında Güney Amerika’daki canlıların dağılımı, fosil türlerle yaşayan türler arasındaki yakın benzerlikler ve adalardaki özgün canlı toplulukları, türlerin başlı başına yaratıldığı varsayımıyla bağdaşması güç olgular olarak Darwin’in karşısına çıkar. Darwin bu gözlemleri 1837’den itibaren sistemli biçimde toplamaya başlar, 1844’te bir taslak hazırlar; ancak uzun süre yayımlamaktan kaçınır. Wallace’ın aynı sonuca bağımsız olarak ulaşması, onu çalışmasını yayımlamaya zorlar. Darwin, kitabının eksik olduğunu açıkça kabul eder ve bilimsel güvenin, karşıt olgularla yüzleşmekten doğduğunu özellikle vurgular.

Darwin için asıl sorun, yalnızca türlerin değişip değişmediği değildir. Temel problem, doğadaki karmaşık yapıların ve olağanüstü uyumların nasıl ortaya çıktığıdır. Ağaçkakanın gagası ve diliyle beslenme biçimine tam uyumu ya da ökseotunun belirli kuşlar ve böceklerle kurduğu karmaşık ilişkiler, yalnızca çevre koşullarıyla ya da alışkanlıklarla açıklanamaz. Bu noktada Darwin, Lamarckçı açıklamaların yetersizliğini açıkça ortaya koyar. Çözüm arayışında evcilleştirilmiş hayvanlar ve tarım bitkileri üzerinde yoğunlaşır; çünkü bu örneklerde değişkenlik açık biçimde gözlemlenebilir ve küçük farkların seçilerek biriktirilebildiği görülür.

Darwin değişkenliği iki ana kaynakta ele alır: yaşam koşullarının organizmayı doğrudan etkilemesi ve üreme sisteminin çevresel değişimlere duyarlılığı yoluyla ortaya çıkan dolaylı varyasyonlar. Bu varyasyonlar çoğu zaman rastlantısaldır; ancak doğal seçme rastlantısal farkları yönlü hâle getirir. Yaşama mücadelesi içinde en küçük avantaj sağlayan özellikler korunur ve kuşaktan kuşağa aktarılır. Böylece bilinçli bir amaç olmaksızın uyum ve çeşitlilik ortaya çıkar.

Üreme sistemi Darwin’in açıklamasında merkezi bir yer tutar. Bir canlı genel olarak sağlıklı olabilir; ancak üreme sistemi çevredeki çok küçük değişimlerden bile derin biçimde etkilenebilir. Evcilleştirilmiş hayvanların tutukluluk altında üreyememesi, bitkilerin bolca büyüyüp tohum vermemesi bu hassasiyetin açık örnekleridir. Darwin, döllerdeki değişkenliğin temel kaynaklarından birinin de bu üreme düzensizlikleri olduğu sonucuna varır.

Bu çerçeve, Darwin’in hibrit kısırlığına yaklaşımını da belirler. Uzun süre doğa bilginleri, türleri ayıran en güvenilir ölçütün türler arası çaprazlamanın başarısızlığı ya da ortaya çıkan yavruların kısır olması olduğunu varsaymıştır. Darwin ise “kısırlık” başlığı altında toplanan olguların tek tip olmadığını gösterir. Bir yanda döllenmenin hiç gerçekleşmemesi ya da embriyonun erken evrede ölmesi, diğer yanda ise sağlıklı görünen hibrit bireyin yetişkinlikte kısır olması vardır. Bu durumlar biyolojik olarak aynı değildir.

Darwin, hibrit kısırlığının mutlak değil dereceli olduğunu vurgular. Bazı hibritler tamamen kısırdır, bazıları kısmen doğurgandır; sonuçlar türlere, bireylere ve koşullara göre değişir. Bu kadar düzensiz ve değişken bir olgunun, türleri bilinçli biçimde ayırmak için özel olarak konmuş bir engel olması ikna edici değildir. Darwin’e göre hibrit kısırlığı, türlerin üreme sistemlerinin tam olarak örtüşmemesinden kaynaklanır.

Darwin’in temel savı nettir; kısırlık bir yan etkidir. Doğal seçme yalnızca üreme başarısını artıran özellikleri biriktirir; kısır bir birey ise soyunu sürdüremez ve bu nedenle kısırlık doğrudan seçilemez. Hibrit kısırlığı, türler zamanla ayrıştıkça özellikle üreme sistemlerinde biriken fizyolojik farkların kaçınılmaz ama amaçsız bir sonucudur.

Bu nedenle hibritlerin kısır olması, türlerin baştan ayrı ve değişmez yaratıldığının kanıtı değildir. Aksine, türler ortak bir kökten ayrıldıkça, üreme sistemleri arasındaki uyum giderek zayıflar ve bu uyumsuzluk kısırlık olarak görünür hâle gelir. Tür sınırları evrimsel ayrışmanın tarihsel sonuçlarıdır. Darwin açısından hibrit kısırlığı türlerin zaman içinde nasıl ayrıldığını anlamamıza yardımcı olan önemli bir biyolojik göstergedir.

Darwin, tür, çeşit ve hibrit kavramlarının derece farkları olarak düşünülmesi gerektiğini savunur. Doğurganlık ve kısırlık sabit ölçütler değildir; değişken, bağlamsal ve tarihsel olgulardır. Bu nedenle kısırlık evrimsel ayrışmanın biyolojik izlerinden biridir. Türleri uzun bir tarihin geçici durumları olarak ele aldığımızda, hibrit kısırlığı gibi olgular açıklanması gereken sorunlar olmaktan çıkar ve evrimin beklenen sonuçları hâline gelir.

Darwin, Türlerin Kökeni’nde evrim kuramına yöneltilen en güçlü itirazlardan birini doğrudan ele alır. Eğer türler gerçekten yavaş ve aşamalı biçimde değişerek ortaya çıkıyorsa, neden yerbilimsel kayıtlarda bu sürecin sayısız ara basamağını açıkça göremiyoruz ve neden birçok canlı grubu fosil kayıtlarında sanki bir anda ortaya çıkmış gibi görünmektedir?

Darwin’in ilk vurgusu fosil kayıtlarının doğası üzerinedir. Ona göre yerbilimsel belgeler, dünyanın geçmişini eksiksiz biçimde kaydeden düzenli bir arşiv değildir. Bir canlının fosilleşmesi son derece istisnai koşullara bağlıdır; organizmanın hızla gömülmesi, çürümeden korunması, uygun tortularla örtülmesi ve bu tortuların milyonlarca yıl boyunca bozulmadan kalması gerekir. Oysa doğada çoğu canlı, özellikle karada yaşayanlar, iz bırakmadan yok olur. Deniz ortamlarında bile her dönem ve her bölgede tortu birikimi gerçekleşmez; bazı yerlerde çökelme çok yavaş ilerler, bazı dönemlerde ise tamamen durur. Ayrıca yerkabuğu sürekli yükselir, alçalır, aşınır ve eski tabakaları ortadan kaldırır. Bu nedenle Darwin’e göre fosil kayıtları, yaşam tarihinin yalnızca küçük, rastlantısal ve parçalı bir bölümünü saklar.

Bu yapısal eksiklik, fosil kayıtlarında türlerin “birdenbire ortaya çıkmış” gibi görünmesine yol açar. Darwin, bu görünümün gerçek bir ani yaratılışı yansıtmadığını savunur. Bir canlı grubu, belirli bir bölgede fosil kayıtlarına ilk kez girmeden çok önce, başka bir coğrafyada uzun süre boyunca yavaş yavaş değişmiş, çeşitlenmiş ve güçlenmiş olabilir. Uygun koşullar oluştuğunda bu grup hızla yayılmış ve sanki aniden ortaya çıkmış izlenimi yaratmıştır. Ayrıca ardışık yerbilimsel tabakalar arasında çoğu zaman çok uzun zaman boşlukları bulunur. Biz bu boşlukları göremediğimiz için, “önce yok, sonra var” gibi keskin bir tabloyla karşılaşırız.

Darwin, özellikle Kambriyum tabakalarında çok sayıda hayvan grubunun görece kısa bir zaman aralığında görünmesini teorisi açısından ciddi bir güçlük olarak kabul eder. Bu noktada kaçamak yapmaz. Ancak bu durumun, Kambriyum’dan önce çok uzun evrimsel dönemlerin yaşanmış olmasıyla açıklanabileceğini öne sürer. Ona göre bu erken dönemlerin fosil kayıtları ya henüz keşfedilmemiştir, ya başkalaşım geçirmiştir ya da tamamen yok olmuştur.

Darwin’in fosil kayıtlarına ilişkin temel argümanı şudur. Her ne kadar kayıtlar eksik ve parçalı olsa da, mevcut fosiller rastgele değildir. Ardışık jeolojik tabakalarda bulunan canlılar, birbirlerine çok benzer; ancak çok daha eski ya da çok daha yeni tabakalardakilerle belirgin biçimde farklılaşır. Bu durum türlerin yavaş ve kademeli değişimlerle ortaya çıktığını gösterir.

Bu noktada Darwin, fosil kayıtlarını coğrafi dağılım verileriyle birlikte düşünür. Onun dikkat çektiği temel olgulardan biri, belirli bir bölgede geçmişte yaşamış canlılarla bugün aynı bölgede yaşayan canlılar arasındaki belirgin akrabalık sürekliliğidir. Avustralya’daki fosil keseli memeliler, bugünkü Avustralya keselileriyle; Güney Amerika’daki fosil dev memeliler, bugün o kıtada yaşayan tembel hayvanlar, armadillolar ve karıncayiyenlerle açık bir benzerlik gösterir. Aynı durum Yeni Zelanda’nın fosil kuşları ve günümüzdeki kuş türleri için de geçerlidir. Bir kıtanın ölüleri ile dirileri arasında tarihsel bir bağ vardır.

Darwin bu olguyu iklimle ya da fiziksel çevre koşullarıyla açıklamanın yetersiz olduğunu özellikle vurgular. Çünkü benzer iklim kuşaklarına sahip kıtalar, bütünüyle farklı canlı topluluklarına sahiptir. Buna karşılık tek bir kıta içinde çok farklı iklimlerde yaşayan türler, başka kıtalardaki benzer iklimlerde yaşayan türlerden çok daha yakındır. Bu durum canlıların dağılımını belirleyen asıl etkenin iklim değil, soy geçmişi olduğunu gösterir. Darwin’in vardığı sonuç nettir; türler bulundukları bölgelerde, daha önce yaşamış yakın akraba türlerden türeyerek ortaya çıkar.

Bu çerçevede Darwin, “yaratılış merkezleri” fikrine karşı çıkar. Ona göre her tür için ayrı ayrı yaratılış merkezleri varsaymak, hem gereksizdir hem de gözlemlerle uyumsuzdur. Türler belirli bölgelerde ortaya çıkar, yayılır, ayrışır ve zamanla bazı soylar tükenirken bazıları varlığını sürdürür. Bu süreçte coğrafi karakter korunur. Avustralya’da keselilerin, Güney Amerika’da dişsizlerin baskın olması, bu tarihsel sürekliliğin sonucudur.

Darwin burada önemli bir yanlış anlamayı da düzeltir. Fosil dev hayvanların, bugünkü küçük türlere doğrudan dönüştüğü düşüncesini reddeder. Bu dev türlerin çoğu tamamen yok olmuştur; ancak aynı cins içindeki daha küçük ve daha uyumlu türlerin soyları devam etmiştir. Evrimde süreklilik soy çizgileri üzerinden işler. Yeni türlerin ortaya çıkışı ile eski türlerin yok oluşu, aynı sürecin iki yüzüdür.

Darwin coğrafi dağılımı açıklarken buzul çağlarının rolüne de özel bir yer verir. Avrupa ve Kuzey Amerika’daki dağ zirvelerinde, arktik bölgelerde yaşayan türlerle büyük benzerlik gösteren bitki ve hayvanların bulunması, ona göre geçmişte yaşanan büyük iklim değişimleriyle açıklanmalıdır. Buzul çağlarında soğuk iklim türleri güneye doğru yayılmış, iklim ısındığında ise kuzeye çekilmiş; bazıları dağ zirvelerinde izole hâlde kalmıştır. Bu durum bugün birbirinden çok uzak bölgelerde benzer türlerin bulunmasını açıklar. Ayrı ayrı yaratılış varsayımı, bu karmaşık dağılımı açıklamakta yetersiz kalır.

Darwin ayrıca canlıların uzun mesafelere nasıl yayılabildiğini ayrıntılı biçimde tartışır. Deniz akıntıları, buz kütleleri, yüzen bitki parçaları, kuşların ayaklarına ya da kursaklarına yapışan tohumlar, hatta böcek sürüleri bile canlıların yeni bölgelere taşınmasını sağlayabilir. Bu tür olaylar nadir olabilir; ancak jeolojik zaman ölçekleri düşünüldüğünde, yeni türlerin yayılması için yeterlidir. Bu nedenle Darwin’e göre her coğrafi benzerliği ayrı bir yaratılışla açıklamaya gerek yoktur.

Bütün bu gözlemler Darwin’i tek bir sonuca götürür. Fosil kayıtlarının eksikliği ve türlerin belirli bölgelerde “ani” görünümü, evrimin nasıl işlediğine dair güçlü ipuçları sunar. Yerbilimsel belgeler, uzun ve kesintili bir tarihin yalnızca bazı anlarını saklamıştır. Türler yavaş yavaş değişir, yayılır, rekabet eder ve elenir; fosil kayıtları ise bu uzun sürecin yalnızca dağınık kısımlarını korur.

Darwin, Türlerin Kökeni’nde embriyoloji ve körelmiş organları, evrim kuramının ortak kökenden değişerek türeme fikrinin en derin ve en zor göz ardı edilebilecek göstergeleri olarak ele alır. Bu alanların önemi, doğrudan çevresel uyumla açıklanamayacak olmalarında yatar. Bir canlının yetişkin hâli, yaşadığı koşullara uyumun sonucudur; embriyonik yapılar ve işlevsiz organlar ise çoğu zaman bu uyumla hiçbir doğrudan ilişki taşımaz.

Darwin’in embriyolojiye yönelttiği temel soru şudur. Neden çok farklı türlere ait canlılar, gelişimin erken evrelerinde birbirlerine bu kadar benzer görünür? Memeli, kuş ve sürüngen embriyoları, yaşamlarının ilk aşamalarında çoğu zaman ayırt edilemeyecek kadar benzerdir. Boyun bölgesindeki yarıklar, damarların düzeni ve genel vücut planı, yetişkin hâllerindeki derin farklılıklara rağmen ortak bir şemayı yansıtır. Bu benzerlikler, embriyoların farklı çevre koşullarında gelişmesiyle açıklanamaz; çünkü biri anne karnında, biri yumurtada, biri suda gelişmektedir. Darwin’e göre bu ortaklık, ancak ortak bir atadan miras alınmış bir yapısal plan varsayıldığında anlam kazanır.

Darwin burada önemli bir ayrım yapar. Embriyonun erken evreleri, canlının atalarının tarihini yansıtır. Doğal seçme çoğu zaman değişiklikleri yaşamın ileri evrelerinde etkili olacak biçimde biriktirir; çünkü erken gelişim aşamalarında yapılan köklü değişiklikler, organizmanın yaşamasını bütünüyle imkânsız hâle getirebilir. Bu nedenle embriyonik yapılar, uzun süre boyunca görece korunur. Gelişimin ilerleyen safhalarında ise çevreyle doğrudan temas başlar ve uyuma yönelik farklılaşmalar belirginleşir. Embriyo ile yetişkin arasındaki farkın bu şekilde açıklanması, Darwin’e göre ayrı ayrı yaratılış varsayımından çok daha tutarlıdır.

Darwin, embriyolojik benzerliklerin her zaman “daha basit” ya da “daha aşağı” bir durumu temsil etmediğini de özellikle vurgular. Bazı canlılarda larva evresi, yetişkin hâlden daha karmaşık ve donanımlı olabilir. Örneğin bazı asalak türlerin yetişkin bireyleri son derece basit yapılara indirgenmişken, larvaları hareket yeteneğine ve gelişmiş organlara sahiptir. Bu durum, evrimi zorunlu bir ilerleme çizgisi olarak gören yaklaşımlarla bağdaşmaz. Darwin açısından önemli olan, bir yapının “ileri” ya da “geri” olması değil, hangi yaşam evresinde seçilim baskısına maruz kaldığıdır.

Embriyolojiyle bağlantılı olarak Darwin’in ele aldığı ikinci büyük konu körelmiş organlardır. Körelmiş organlar, ya bütünüyle işlevsiz hâle gelmiş ya da çok sınırlı bir işlevi kalan yapılardır. İnsanlardaki kuyruk sokumu kemiği, balinalardaki arka bacak kalıntıları, yılanlardaki leğen kemikleri ya da uçamayan kuşlardaki kanatlar bu tür yapılara örnektir. Bu organlar organizmanın bugünkü yaşamı için gerekli değildir; ancak varlıkları açıklama gerektirir. Darwin’e göre bu açıklama, geçmişte işlevsel olmuş yapıların zamanla önemini yitirmesiyle mümkündür.

Darwin, körelmiş organların ayrı ayrı yaratılmış canlılar düşüncesiyle açıklanmasının ciddi güçlükler içerdiğini savunur. Eğer her tür baştan bugünkü hâliyle yaratılmış olsaydı, işe yaramayan ya da zar zor fark edilen yapıların varlığı anlamsız olurdu. Bu tür yapıları “simetriyi tamamlamak” ya da “tasarımın bir parçası” olarak açıklamak, Darwin’e göre sorunu çözmez; yalnızca ertelemektedir. Buna karşılık evrimsel açıklama nettir. Bir yapı atalarda işlevselken, yaşam koşulları değiştikçe önemini yitirir; doğal seçme bu yapıyı bütünüyle ortadan kaldırmak zorunda değildir. Kullanılmayan ya da az kullanılan organlar zamanla küçülür, körelir, ancak tamamen yok olmayabilir.

Darwin için körelmiş organların önemi gösterdikleri düzensizliktedir. Bu yapılar çoğu zaman türden türe, hatta aynı türün bireyleri arasında bile farklılık gösterir. Bazen embriyo evresinde belirgin biçimde ortaya çıkar, sonra gelişimin ilerleyen aşamalarında kaybolur. Örneğin bazı balinalarda embriyonik dönemde diş tomurcukları oluşur, ancak doğumdan önce yok olur. Bu tür olgular, Darwin’e göre, ancak tarihsel bir süreç varsayıldığında anlamlıdır.

Embriyoloji ile körelmiş organlar arasındaki bağ burada ortaya çıkar. Embriyo, organizmanın geçmişine ait izleri geçici olarak açığa çıkarır; körelmiş organlar ise bu geçmişin yetişkin bedendeki kalıntılarıdır. Biri zamansal olarak erken evrede, diğeri mekânsal olarak bedende saklıdır; ancak ikisi de ortak kökenin izlerini taşır. Darwin’e göre bu iki alan, aynı tarihsel sürecin farklı yüzleridir.

Darwin, embriyolojik benzerlikleri ve körelmiş organları evrimsel açıklamanın beklenen sonuçları olarak görür. Türler ayrı ayrı ve değişmez biçimde yaratılmış olsaydı, bu tür tarihsel izlerin varlığı açıklanamazdı. Oysa ortak atadan değişerek türeme fikri, embriyoların gelişimin erken evrelerinde neden birbirine bu kadar benzediğini açıklar. Aynı tarihsel mantık, yetişkin organizmalarda işlevini yitirmiş kalıntıların varlığını da anlamlı kılar.

Darwin, embriyoloji ve körelmiş organlar üzerinden şu sonuca varır. Canlıların bugünkü yapıları, yalnızca mevcut işlevlerin ürünü değildir; aynı zamanda uzun bir evrimsel geçmişin izlerini taşır. Doğal seçme, organizmaları baştan sona yeniden tasarlamaz; var olan yapılar üzerinde çalışır, bazılarını geliştirir, bazılarını dönüştürür, bazılarını ise köreltir.

Charles Darwin’in Türlerin Kökeni adlı eseri, yalnızca “türler değişir” iddiasını ortaya atan bir biyoloji kitabı değildir. Asıl gücü doğa tarihinin dağınık görünen alanlarını -tarihsel gözlemler, evcil türler, fosil kayıtları, coğrafi dağılım, embriyoloji ve körelmiş organlar- tek bir açıklayıcı ilke altında birleştirmesinde yatar. Darwin’in önerdiği çerçeve, doğadaki düzeni mucizeye ya da önceden belirlenmiş sınırlara başvurmadan, tarihsel ve nedensel bir süreç olarak kavramayı mümkün kılar.

Kitapta ele alınan bölümler bir arada düşünüldüğünde, Darwin’in temel yaklaşımının “tür” kavramını sabit bir öz olmaktan çıkarıp tarihsel bir sonuç hâline getirdiği görülür. Türler, önceden çizilmiş sınırlarla ayrılmış kapalı birimler değildir; uzun zaman ölçeklerinde, küçük ama kalıtsal farklılıkların birikmesiyle ortaya çıkan geçici denge noktalarıdır. Çeşitler, türleşmenin erken evrelerini; hibritler ise bu sürecin sınırlarında ortaya çıkan fizyolojik uyumsuzlukları temsil eder. Doğurganlık ve kısırlık, evrimsel ayrışmanın derecesine bağlı değişken olgulardır.

Darwin’in hibrit kısırlığına yaklaşımı bu bakımdan belirleyicidir. Kısırlığı türlerini üreme sistemlerinin aşırı hassasiyetinden kaynaklanan amaçsız bir yan etki olarak yorumlaması, evrim kuramının nedensel mantığını açıkça ortaya koyar. Doğal seçme, yalnızca üreme başarısını artıran özellikler üzerinde etkili olabilir; kısır bireyler üzerinden işleyen bir seçilim varsayımı hem gözlemsel hem de mantıksal olarak sürdürülemez.

Aynı tarihsel mantık, embriyoloji ve körelmiş organlar üzerinden daha derin bir boyut kazanır. Embriyoların erken gelişim evrelerindeki benzerliği, canlıların ortak geçmişlerini yansıtır. Körelmiş organlar ise bu geçmişin yetişkin bedende korunmuş kalıntılarıdır. Bu yapılar, mevcut yaşam koşullarıyla açıklanamaz; ancak ataların yaşamında işlevsel olmuş yapılar varsayıldığında anlam kazanır. Darwin’in vurguladığı gibi, doğal seçme organizmaları baştan sona yeniden inşa etmez; var olan yapılar üzerinde çalışır, bazılarını geliştirir, bazılarını dönüştürür, bazılarını ise köreltir. Bütün bu bulgular, fosil kayıtlarının eksikliği ve coğrafi dağılımın düzensizliğiyle birlikte değerlendirildiğinde, evrimin neden çoğu zaman kesintili ve aniymiş gibi göründüğü de anlaşılır hâle gelir. Yerbilimsel belgeler, yaşam tarihinin parçalı ve seçici bir kaydıdır. Türlerin fosil kayıtlarında “birdenbire” ortaya çıkması, evrimin uzun ara dönemlerin kayıt altına alınmamış olduğunu gösterir. Aynı şekilde, canlıların coğrafi dağılımı iklimden çok soy geçmişiyle açıklanır; aynı bölgede yaşamış türler, yerlerini çoğu zaman aynı bölgenin değişmiş soylarına bırakır.

Darwin, Teleolojinin Aşılması ve Modern Bilimin Nedensel Ufku

Doğa düşüncesinin uzun tarihinde teleoloji, yani doğadaki oluşları amaçlar üzerinden açıklama eğilimi, neredeyse varsayılan bir çerçeve olmuştur. Antikçağ’dan itibaren canlıların yapıları, çoğu zaman “ne için var oldukları” sorusu üzerinden anlaşılmaya çalışılmış; organların biçimi, işlevlerine uygunluklarıyla birlikte bilinçli ya da yarı-bilinçli bir yönelimin sonucu olarak yorumlanmıştır. Bu yaklaşımın klasik formu, doğayı içkin amaçlarla işleyen bir düzen olarak kavrayan Aristotelesçi gelenekte ortaya çıkar. Canlılar, bu bakışta kendi ereklerine doğru gelişen varlıklar olarak düşünülür.

Modern bilimin erken döneminde, özellikle mekanik doğa anlayışının yükselişiyle birlikte teleoloji fizik alanında büyük ölçüde terk edilmiştir. Newtoncu evrende hareket, amaçlarla değil kuvvetler ve yasalarla açıklanır. Ancak biyoloji bu dönüşümü daha geç yaşar. Bunun temel nedeni, canlılardaki olağanüstü uyum görünümüdür. Göz görmek için, kanat uçmak için, kök su almak için vardır gibi görünen yapılar, ereksel bir açıklamayı neredeyse kendiliğinden davet eder. Bu nedenle biyoloji, uzun süre mekanik nedensellik ile teleolojik dil arasında gerilimli bir alanda kalmıştır.

Bu bağlamda Charles Darwin’in tarihsel önemi daha net görünür. Darwin, teleolojik açıklamayı doğrudan reddetmez; onu nedensel olarak dönüştürür. Canlı yapıların “bir işe yarıyor gibi” görünmesi, geçmişte işlemiş seçilim süreçleriyle açıklanır. Göz görmek için var değildir; görebilen varyasyonlar, hayatta kalma ve üreme bakımından avantaj sağladıkları için korunmuştur. Uyum, geriye dönük olarak seçilmiş bir durumdur.

Darwin’in getirdiği bu dönüşüm, teleolojiyi biyolojiden tamamen silmez; fakat onu tarihsel bir izlenime indirger. Canlı yapılarda gözlenen düzen ve uygunluk, ileriye dönük bir planın değil, geçmişte tekrar tekrar işleyen eleme süreçlerinin ürünüdür. Bu nedenle Darwinci açıklama, “neden böyle oldu?” sorusunu “ne için var?” sorusunun yerine geçirir.

Bu noktada Darwin’in yaklaşımı, modern bilimin genel yönelimiyle tam bir uyum içindedir. Modern bilim, doğayı anlamak için nihai amaçlara değil, yerel nedenlere ve süreçlere başvurur. Ancak Darwin’in özgünlüğü, bu nedenselliği zamansal olarak genişletmesinde yatar. Doğal seçme, çok uzun zaman ölçeklerinde işleyen bir tarihsel nedenselliktir. Bu nedenle evrimsel açıklama, klasik mekanik açıklamalardan farklı olarak, geçmişe dönük bir anlatı kurmak zorundadır.

Darwinci biyoloji bu anlamda tarih ile bilimi birbirine yaklaştırır. Bir türün ya da bir organın açıklaması, tıpkı tarihsel bir olayın açıklaması gibi, onu mümkün kılan koşulların, rastlantıların ve seçici baskıların izini sürmeyi gerektirir. Sonuçlar ancak onları önceleyen süreçler üzerinden anlaşılır.

Darwin’in teleolojiyle kurduğu bu dolaylı ilişki, aynı zamanda metafizik doğa tasarımlarına da sınır çizer. Doğada düzen vardır; ancak bu düzen önceden tasarlanmış olmak zorunda değildir. Uyum vardır; ancak bu uyum bilinçli bir yönelim gerektirmez. Türler, bir plana göre gerçekleştirilmiş varlıklar değil, uzun bir seçilim tarihinin geçici ürünleridir. Bu bakış açısı, canlıları geçmişleri tarafından biçimlendirilmiş süreçler olarak kavramayı mümkün kılar.

Bu nedenle Darwin’in katkısı, yalnızca teleolojik açıklamayı zayıflatmak değildir. O, biyolojiyi, amaçlara başvurmadan da düzenin açıklanabileceği bir bilim hâline getirir. Böylece biyoloji, modern bilimin nedensel ve tarihsel ufkuna tam anlamıyla dâhil olur.

Darwin, Tanrı ve Doğa

Charles Darwin’in Türlerin Kökeni ile ortaya koyduğu yaklaşım, sıklıkla Tanrı inancına yönelik bir karşı çıkış olarak yorumlanmıştır. Ancak Darwin’in girişimi, Tanrı’nın varlığı hakkında bir hüküm vermekten ziyade, doğayı açıklama biçimini köklü biçimde yeniden kurmaya yöneliktir. Darwin, Tanrı’yı ne kanıtlamaya çalışır ne de onu tartışmanın merkezine alır; doğadaki düzenin ve uyumun, başvurulan açıklama ilkeleri bakımından yeni bir temelde ele alınabileceğini gösterir.

Darwin’den önce doğa tarihi büyük ölçüde ereksel bir dil içinde kavranmıştır. Canlı yapıların işlevsel uygunluğu, bilinçli bir yönelimin ürünü olarak okunmuş; organların biçimi, yerine getirdikleri işlevlerle birlikte düşünülmüştür. Darwin’in doğal seçme anlayışı bu okuma biçimini dönüştürür. Bir yapı belirli bir amaç doğrultusunda ortaya çıkmaz; belirli koşullar altında avantaj sağlayan varyasyonlar korunur ve zaman içinde birikir. Uyum, ileriye doğru kurulmuş bir tasarımın sonucu olarak değil, geçmişte işlemiş eleme süreçlerinin ürünü olarak kavranır.

Bu yaklaşımda Tanrı, doğa olaylarının doğrudan açıklayıcı unsuru değildir. Doğadaki düzen, ilahi bir iradenin anlık müdahalesi şeklinde düşünülmez; uzun zaman ölçeklerine yayılan nedensel süreçlerin sonucu olarak ele alınır. Darwinci açıklama, “hangi amaçla vardır?” sorusunun yerine “hangi koşullar altında ortaya çıkmıştır?” sorusunu geçirir. Böylece Tanrı, bilimsel çözümlemenin temel dayanaklarından biri olmaktan çıkarak inanç alanına yönelir.

Darwin’in getirdiği dönüşüm, inanç karşıtı bir öğreti üretmez; açıklama yöntemini yeniden tanımlar. Doğa tarihsel süreçlerin birikimi üzerinden anlaşılır. Bilim ise bu çerçevede, gözlemlenebilir olguların geçmişte nasıl biçimlendiğini araştıran bir etkinlik hâline gelir. Darwin’in yaşamının ilerleyen dönemlerinde kesin bir inanç konumundan uzak durması da, bu yöntembilimsel tutumla uyumlu bir düşünsel duruş olarak okunabilir.

Emily Brontë'nin Uğultulu Tepeler Romanında Gerçekçilik Unsuru

Uğultulu Tepeler adlı romanda karakterler birbirlerine hakaret eder, fiziksel şiddet uygular, kin besler ve zaman zaman son derece acımasız davranırlar. Özellikle Heathcliff, dönemin alışılmış roman kahramanlarından farklı olarak karanlık, öfkeli ve intikamcı bir kişilik sergiler.

Romanın günümüzde hâlâ ilgi görmesinin ve birçok okur tarafından gerçekçi bulunmasının nedenlerinden biri de belki budur. Çünkü gerçek hayatta insanlar her zaman nazik, ölçülü ve erdemli davranmazlar. Öfke, kıskançlık, nefret, intikam arzusu ve saldırganlık da insan doğasının ayrılmaz parçalarıdır. Emily Brontë, karakterlerini kusursuz kahramanlar olarak değil, tutkularının ve iç çatışmalarının etkisi altında yaşayan insanlar olarak tasvir eder.

Bununla birlikte romandaki gerçekçilik, gündelik yaşamın sıradan ayrıntılarından çok insan ruhunun derinliklerinde bulunan yoğun ve kimi zaman yıkıcı duyguların gerçekliğine dayanır. Heathcliff'in bitmek bilmeyen kini, Catherine'e duyduğu tutku ve Hindley'nin öfkesi olağan sınırların ötesine geçse de, bunlar insan doğasında var olabilecek duyguların aşırılaştırılmış yansımaları olarak görülebilir.

Romandaki kişiler her zaman sevilen ya da örnek alınan karakterler değildir; ancak çoğu zaman canlı, güçlü ve inandırıcı görünürler. İnsanların nefret edebilmesi, küsebilmesi, hakaret edebilmesi ve şiddete başvurabilmesi gibi karanlık yönlerin açıkça gösterilmesi aslında romanı daha sahici hâle getirir.

Uğultulu Tepeler yalnızca bir aşk hikâyesi değildir; aynı zamanda insan doğasının en sert, en karanlık ve en tutkulu yönlerini inceleyen güçlü bir psikolojik romandır. Bu romanın kalıcılığı da insanı bütün çelişkileriyle, erdemleriyle ve kusurlarıyla birlikte gösterebilmesinden kaynaklanmaktadır.

***

Uğultulu Tepeler’in film uyarlamalarını izlemeyi birkaç kez denedim. Aslında romanını severek okuduğum bir eserin filmini de seveceğimi düşünmüştüm. Fakat filmde aynı duyguyu yakalayamadım. Hatta ilk on dakikadan sonra izlemeye devam etmek istemedim ve kapattım. Bana oldukça boğucu geldi.

İlginç olan şu ki, aynı hikâyeyi romanda okurken böyle hissetmiyorum. Romanı baştan sona okuyabiliyorum. Çünkü okurken karakterlerin yalnızca ne yaptıklarını değil, neden öyle yaptıklarını da anlayabiliyorum. Heathcliff'in öfkesinin ve kininin, Catherine'in kararsızlığının ve huzursuzluğunun ya da diğer karakterlerin davranışlarının arkasındaki sebepleri görebiliyorum. Yazar onların iç dünyalarını, düşüncelerini, acılarını ve kısacası ne yaşadıklarını bana anlatıyor. Böyle olunca karakterlerle aramda bir bağ kuruluyor.

Filmde ise bu derinliği hissedemedim. Karakterlerin acılarını, öfkelerini ve çatışmalarını görüyorum ama bunların kökenine yeterince yaklaşamıyorum. Bu nedenle ekranda gördüğüm film bana sadece karanlık, kasvetli ve yorucu bir atmosfer gibi geldi. Oysa romanda aynı karanlık atmosferdeki insanların ruh hâllerini de okuyabildiğim için hikâyenin içine girebilmiştim.

Belki de bu yüzden roman okumayı daha çok seviyorum. Bir karakterin iç sesini duymak, onun geçmişini öğrenmek ve davranışlarının nedenlerini anlamak benim için önemli. Uğultulu Tepeler’in filminde bunu bulamadım. Filmine tahammül edemezken romanını keyifle okuyabildiğimi söylemeden edemezdim.

Keyifli okumalar dilerim. Sevgiler.