Ahmet Mithat Efendi’nin Paris’i: Mesail-i Muğlaka Romanına Eleştirel Bir Bakış

Ahmet Mithat Efendi’nin Mesail-i Muğlaka adlı romanı görünüşte bir Osmanlı gencinin Paris macerasını anlatır; fakat aslında modernleşmenin insan ruhunda, ahlak anlayışında ve toplumsal ilişkilerde meydana getirdiği değişimleri inceleyen oldukça karmaşık bir romandır. Romanın asıl meselesinin yalnızca aşk ya da Avrupa hayranlığı olmadığı açık biçimde görülür. Mesail-i Muğlaka gösteri toplumu, sosyal statü, ahlak, medeniyet, temsil, kıskançlık ve kimlik üzerine kurulmuş büyük bir gözlem alanına dönüşür.

Romanın başkarakteri Abdullah Nahifi’dir. Hukuk tahsili için Paris’e gitmiş bir Osmanlı gencidir. Nahifi romanda Doğu’nun Batı’daki temsiline dönüşür. Paris toplumu onun şahsında hem Şark’a hayran olur hem de onu egzotik bir nesne gibi tüketir.

Özellikle düello sahnelerinden sonra Nahifi’nin bir anda gazetelerin, salonların ve kadınların ilgisini çekmesi çok dikkat çekicidir. Ahmet Mithat’ın modern şöhret kültürünü şaşırtıcı derecede erken bir dönemde kavramış olduğu görünür. İnsanlar Nahifi’yi gerçekten tanımadan onun hakkında hüküm verirler. Gazeteler onu kahramanlaştırır, kadınlar onu romantikleştirir, erkekler onu kıskanır. Böylece Nahifi gerçek bir insandan çok toplumsal bir imaja dönüşür. Romanın modern taraflarından biri de budur; toplumun hakikatten çok temsille ilgilenmesi.

Ahmet Mithat da tıpkı Marcel Proust gibi insanların birbirlerine nasıl baktıklarını, salonların görünmez iktidarını, dedikodunun sosyal gücünü ve aşkın içindeki gurur duygusunu dikkatle gözlemler. Özellikle Madam de Rose Bouton çevresindeki sahneler tam anlamıyla bir aristokrat toplum çözümlemesine dönüşür. İnsanlar konuşurken bile aslında birbirlerini tartarlar. Her iltifatın arkasında bir hesap, her yakınlığın arkasında bir çıkar ihtimali bulunur.

Proust daha çok bireyin iç bilinciyle ve hafızanın derinliğiyle ilgilenirken Ahmet Mithat toplumsal ahlakın yapısını çözmeye çalışır. O daha sosyolojik bir yazardır. Karakterlerin iç dünyasıyla ilgilenir ama asıl amacı medeniyetin ruhunu teşhir etmektir.

Madam de Rose Bouton karakteri bu açıdan çok önemlidir. Çünkü o yalnızca baştan çıkarıcı bir kadın değildir; Paris medeniyetinin kadınlaşmış hâlidir. Zarif, kültürlü, sosyal olarak güçlü, etkileyici ama aynı zamanda çıkar ilişkilerinin merkezinde duran bir figürdür. Ahmet Mithat onun üzerinden Batı aristokrasisinin iç boşluğunu göstermeye çalışır. Özellikle kocasıyla olan ilişkisi bu açıdan dikkat çekicidir. Monsieur de Rose Bouton karısının ilişkilerini bilir; hatta karısının ilişkilerinin kendi sosyal yükselişine katkı sağladığını da fark eder. Böylece evlilikleri ekonomik ve sosyal ortaklığa dönüşür. Roman bu anlamda ciddi biçimde Balzac ve Zola çizgisine de yaklaşır.

Fakat Ahmet Mithat’ın başarısı yalnızca Batı’yı eleştirmesinde değildir. Daha önemli olan Batı toplumunun Doğu’yu algılayış biçimini de sorgulayabilmesidir. Roman boyunca Paris salonlarında ‘Şarklı’ kimliği çoğu zaman gerçekliğiyle değil de egzotik bir gösteri olarak algılanır. Bu durum özellikle Abdullah Nahifi’yi taklit eden sahte karakter üzerinden belirginleşir. İslamiyet, çok eşlilik ve Doğu hayatı üzerine yapılan yüzeysel konuşmaların büyük kısmı, Paris toplumunun görmek istediği oryantal hayale hitap eden teatral bir temsil hâline gelir. Ahmet Mithat da romanında Batı’nın Doğu’yu hakikatiyle değil, kendi kurduğu egzotik imgeler aracılığıyla anlamaya çalışmasını eleştirir. Böylece roman basit bir ‘Doğu üstün, Batı çürümüş’ anlatısının ötesine geçerek temsil, kimlik ve medeniyet algısı üzerine daha karmaşık bir tartışma alanı açar.

Rosette karakteri ise romanın duygusal tarafını temsil eder. Onun Nahifi’ye duyduğu aşkın içinde sınıfsal bir eziklik ve korku da vardır. Rosette kendisini Madam de Rose Bouton gibi kadınlarla kıyasladıkça üzülür. Bu yüzden kıskançlığının sosyal aşağılık hissinden kaynaklandığını düşündürtür. Ahmet Mithat romanında kadın psikolojisini şaşırtıcı derecede dikkatli işler. Rosette’in şüpheleri, ağlamaları, öfke patlamaları ve sonra yeniden Nahifi’ye teslim oluşu oldukça gerçek görünür.

Romanın belki de en dikkat çekici tarafı, Paris’i büyük bir tiyatro sahnesi gibi anlatmasıdır. Herkes rol yapmaktadır: gazeteciler, aristokratlar, kadınlar, düellocular… İnsanlar görünmek istedikleri kişiye dönüşmeye çalışırlar. Bu yüzden romanda sık sık “hakikat” ile “görüntü” çatışır.

Ahmet Mithat’ın sürekli okuyucuya seslenmesi, araya girip yorum yapması, “siz olsaydınız” demesi yalnızca meddah geleneğinin devamı değildir. Aynı zamanda okuyucuyu Paris toplumunun içine sokma yöntemidir. Okur artık salonların, dedikoduların ve ahlaki çelişkilerin tanığı hâline gelir. Romanın bazı bölümleri gerçekten şaşırtıcı derecede modern bir zihinle yazılmıştır. Özellikle şöhretin üretimi, medyanın etkisi, sosyal imaj, ahlaki ikiyüzlülük, aşkın çıkarla karışması, egzotik olanın tüketilmesi gibi meseleler bugün bile güncelliğini korumaktadır.

Ahmet Mithat bu romanda zaman zaman olağanüstü dikkatli bir toplum gözlemcisi olarak ortaya çıkar. İnsan ilişkilerindeki sosyal tiyatroyu, modern toplumun samimiyetsizliğini ve medeniyetin psikolojik çelişkilerini kavrama konusunda küçümsenmeyecek kadar güçlü bir yazardır.

***

Mesâil-i Muğlaka Osmanlıca bir tamlamadır. Mesâil kelimesi meseleler, sorunlar ve konular anlamına gelirken; muğlaka kelimesi kapalı, belirsiz, karmaşık ve çözülmesi güç anlamlarını taşır. Bu nedenle Mesâil-i Muğlaka ifadesi Türkçeye Çözülmemiş Meseleler, Belirsiz Sorunlar ya da Karmaşık Meseleler şeklinde çevrilebilir.

Romanın adı eserin içeriğiyle doğrudan bağlantılıdır. Çünkü Ahmet Mithat Efendi romanda hiçbir meseleyi tamamen açık ve kesin biçimde sunmaz. Aşk ile çıkar, samimiyet ile gösteriş, hakikat ile temsil sürekli birbirine karışır. Abdullah Nahifi’nin Paris toplumundaki konumu, Rosette’in kıskançlıkları, Madam de Rose Bouton’un ilişkileri ve Paris salonlarının atmosferi roman boyunca daima “muğlak” bir görünüm içinde verilir.

Bu nedenle romanın adı modern hayatın karmaşık yapısını yansıtır. Ahmet Mithat Efendi insanların toplum içindeki temsilleriyle yaşadıklarını göstermeye çalışır. Paris salonlarında insanlar çoğu zaman oldukları kişi gibi değil, görünmek istedikleri kişi gibi davranırlar. Roman modernleşmenin insan ilişkilerini karmaşıklaştırdığı ve hakikat ile görüntü arasındaki sınırları belirsizleştirdiği bir dünyayı anlatır.

Çengi - Ahmet Mithat Efendi Romanında Hurafeler Delilik ve Bozulmuş İnsan Ruhları

Çengi Ahmet Mithat Efendi’nin Tanzimat dönemi toplumunu eleştirel biçimde ele aldığı romanlarından biridir. Roman ilk bakışta çengileri, eğlence hayatını ve sıra dışı insanları anlatıyormuş gibi görünse de aslında cehalet, batıl inanç, yanlış yetiştirme, aşırı korumacılık ve mirasyedilik vs. toplumsal sorunlara odaklanır. Ahmet Mithat Efendi karakterler üzerinden okuyucuya ders vermeye ve toplumdaki bozuklukları göstermeye çalışır.

Eserde gerçeklik ile hayal dünyası arasındaki sınır çoğu zaman belirsizleşir. Cinler, periler, büyücülük ve efsunculuk unsurları aracılığıyla toplumun batıl inanışlara ne derece bağlı yaşadığı gösterilir. Ahmet Mithat Efendi burada doğaüstü olayları gerçek kabul eden insanların ne kadar kolay kandırılabileceğini anlatır. Romanın neredeyse bütün karakterleri ruhsal bakımdan dengesiz, saplantılı ya da aşırı uçlarda yaşayan kişilerdir. Bu yüzden eser yalnızca olay romanı olmaktan çıkar; bozulmuş insan ruhlarının ve çürümüş toplum yapısının sembolik bir tablosuna dönüşür. Romanda tam anlamıyla sağlıklı sayılabilecek bir karakter yoktur. Melek diğerlerine göre daha masum görünse de o da gerçek hayattan tamamen kopuk, adeta vahşi bir saflık içinde yetişmiştir.

Roman aynı zamanda eğlence hayatına yönelik güçlü bir eleştiri taşır. Çengiler, gösterişli hayatlar, mirasyedi erkekler ve kolay yoldan tüketilen servetler aracılığıyla yazar, çalışmadan elde edilen paranın insanı nasıl çıkmaza sürüklediğini göstermektedir. Bunun yanında çocuk yetiştirme meselesi de romanda önemli yer tutar. Özellikle aşırı korumacı aile yapısının bireyi gerçek hayata karşı güçsüz bıraktığı anlatılır. Aslında roman dönemin sosyal yapısını ve insan ilişkilerini sorgulayan geniş bir toplumsal eleştiridir.

Romanın en dikkat çekici karakterlerinden biri Daniş Çelebi’dir. Çocukluğunu annesi Saliha Molla’nın büyücülük ve efsunculuk yaptığı bir ortamda geçirdiği için gerçek dünyadan kopuk yetişir. Cinlere, perilere ve doğaüstü güçlere inanır; olayları akıl ve mantıkla açıklamak yerine metafizik güçlerle açıklamaya çalışır. Bu yüzden Ahmet Mithat Efendi tarafından “Türk Don Kişot’u” olarak görülür. Daniş Çelebi’nin deliliği; yanlış eğitimin, hurafelerin ve gerçeklikten kopuk yetiştirilmenin sonucudur.

Saliha Molla, Daniş Çelebi’nin annesidir. Üfürükçülük, büyücülük ve efsunculuk yaparak insanların korkularını kullanır ve büyük bir servet elde eder. Böylece toplumdaki cehaletin nasıl bir sömürü aracına dönüştüğünü temsil eder. Aynı zamanda Daniş Çelebi’nin zihinsel olarak bozulmasının temel sebebidir. Saliha Molla hurafelerle yaşayan toplum yapısının sembolüdür.

Sümbül Hanım romanın eğlence ve sefahat dünyasını temsil eden karakterlerinden biridir. Çengilik yapar, gösterişli yaşamı sever ve hayatını eğlence içinde sürdürür. Daniş Çelebi’nin onu gerçekten peri sanması, romanın gerçeklikle bağının ne kadar zayıfladığını gösterir. Sümbül karakteri üzerinden Ahmet Mithat, eğlence hayatının insanı nasıl tükettiğini ve ahlâkî çözülmeye sürüklediğini anlatmaktadır.

Canberd Bey ise kızına aşırı derecede bağlı, ruhsal bakımdan takıntılı bir baba olarak karşımıza çıkar. Kızını korumak isterken onu dış dünyadan tamamen soyutlar. Bu yüzden Melek gerçek hayatı tanımadan büyür. Canberd Bey’in sevgisi doğal bir baba sevgisinden çok hastalıklı bir bağlılığa dönüşmüştür. Ahmet Mithat Efendi romanında ölçüsüz sevginin de zarar verebileceğini göstermektedir.

Canberd Bey’in kızı Melek masum fakat hayat tecrübesinden tamamen uzak yetişmiş bir karakterdir. Dünyayı yalnızca babasının çizdiği sınırlar içinde tanır. Bu nedenle Cemal Bey’in sözlerine kolayca inanır ve ona kanar. Melek’in saflığı toplumdan kopuk ve gerçek hayatı görmeden yetiştirilmiş olmasının sonucudur. Bu yönüyle o da yanlış yetiştirmenin ortaya çıkardığı bir karakterdir.

Cemal Bey ise romanın başlarında eğlenceye, kolay yaşama ve sefahate düşkün bir karakter olarak karşımıza çıkar. Melek’i babasının evinden kaçırması ve mirasyedi tavırları onun yozlaşmış erkek tiplerinden biri olduğunu gösterir. Ancak Cemal Bey tamamen kötü ya da değişmez bir karakter değildir. Roman ilerledikçe davranışlarını sorgulamaya başlar ve zamanla daha olgun bir noktaya gelir. Ahmet Mithat Efendi böylece insanın yanlış yollara sürüklense bile değişebileceğini göstermektedir.

Çengi romanındaki karakterlerin her biri Tanzimat toplumundaki belirli bir bozukluğu temsil eder. Ahmet Mithat Efendi; cehalet, hurafeler, yanlış eğitim, aşırı korumacılık, eğlence düşkünlüğü ve ruhsal çöküş gibi meseleleri bu karakterler aracılığıyla eleştirerek topluma ders vermeyi amaçlamıştır. Romanın karanlık ve “deli” atmosferi de aslında bozulmuş toplum yapısını görünür kılmaktadır.

Ahmet Mithat Efendi’nin Taaffüf Romanında Modern Kadın ve Ahlaki Sınırlar: Saniha Hanım Üzerine Bir İnceleme

 

Ahmet Mithat Efendi’nin Taaffüf romanında Saniha Hanım Tanzimat dönemi modernleşmesinin en çelişkili kadın tiplerinden biri olarak karşımıza çıkar. O, sıradan bir Osmanlı kadını değildir; iyi eğitim almış, Fransızcayı ileri derecede bilen, astronomiden matematiğe, tarihten edebiyata kadar birçok alanda bilgi sahibi olan seçkin bir kadındır. Ancak romanın asıl gerilimi de buradan doğar: Saniha Hanım modern bir kadın olarak yetiştirilmiştir, fakat içinde yaşadığı evlilik ve toplum düzeni bu modernliği taşıyabilecek genişlikte değildir.

Ahmet Mithat Efendi Saniha’yı bir yandan hayranlık uyandıracak biçimde donanımlı çizerken, diğer yandan onun zihinsel ve duygusal hareketliliğini tehlikeli bir alana yaklaştırır. Saniha yalnızca “iyi eş” ve “iyi anne” rolüyle yetinen pasif bir kadın değildir. O düşünen, hisseden, sıkılan, arayan ve etkilenebilen bir karakterdir. Roman kadının eğitilmesini savunur gibi görünürken, eğitimli kadının özgürleşme ihtimalinden de çekinir.

Saniha Hanım’ın evlilikten sonra yaşadığı sıkıntı, basit bir sadakatsizlik eğilimi olarak okunmamalıdır. Burada daha derin bir psikolojik durum vardır: entelektüel yalnızlık, duygusal eksiklik ve evlilik hayatının tekdüzeliği. Rasih Efendi kötü bir koca değildir; aksine bilgili, anlayışlı, ölçülü ve dönemine göre oldukça ilerici bir erkektir. Fakat bu durum bile Saniha’nın içindeki boşluğu bütünüyle kapatmaya yetmez. Bu yüzden de Tosun Bey’in ortaya çıkışı yeni bir aşk ihtimalini doğurur ve Saniha’nın bastırılmış canlılık arzusunu ortaya çıkarır.

Tosun Bey’in mektupları Saniha için mutlak bir aşkın başlangıcı değildir. Daha çok unutulmuş bir kadınlık duygusunun, görülme ve beğenilme ihtiyacının uyandırılmasıdır. Saniha romanda kendi iç dünyasıyla çatışmaya başlayan bir karakterdir. Ahmet Mithat’ın romanı ilginç kılan tarafı da Saniha’yı bütünüyle mahkûm etmemesidir; fakat onu serbest de bırakmamıştır. Onu anlamaya çalışır, ancak sonunda yeniden ahlak düzenine döndürür.

Rasih Efendi’nin tavrı ise romanın en dikkat çekici yönlerinden biridir. Karısının Tosun Bey’le mektuplaştığını öğrendiğinde öfkeye, şiddete ya da kaba bir hesap sormaya başvurmaz. Bu, dönemin namus anlayışı düşünüldüğünde oldukça sıra dışı bir davranıştır. Rasih Efendi’nin erkekliği, otorite ve cezalandırma üzerinden değildir, sabır, gözlem ve psikolojik kavrayış üzerindendir. Rasih Efendi karısını kaybetmemek için baskı uygulamaz; onu yeniden düşünmeye sevk eder.

Bu noktada Rasih Efendi’nin Saniha ile yaptığı Venüs-Minerva konuşması romanın ideolojik merkezine yerleşir. Rasih karısına doğrudan “yanlış yapıyorsun” dememiştir. Bunun yerine mitolojik bir karşıtlık kurmuştur. Venüs şehveti, cazibeyi, baştan çıkarıcı arzuları temsil ederken; Minerva aklı, hikmeti, iffeti, ölçüyü ve ahlaki disiplini temsil eder. Rasih Efendi Saniha’ya aslında şöyle seslenir: “Sen sıradan bir kadın değilsin; sen Venüs’ün değil, Minerva’nın tarafında durmalısın.”

Romanda bu konuşmanın etkili olmasının nedeni, Saniha’nın eğitimli zihnine hitap etmesidir. Rasih Efendi karısını korkutarak değil, ona yüksek bir kimlik önererek ikna eder. Bu bakımdan onun tavrı pedagojiktir. Ahmet Mithat’ın “hâce-i evvel” kimliği de burada açıkça hissedilir. Roman okuru da Saniha gibi eğitmek ister. Yazar mitolojiyi ahlaki bir dersin taşıyıcısı hâline getirir.

Fakat burada önemli bir çelişki vardır. Ahmet Mithat Efendi kadının bilgili, görgülü, kültürlü olmasını ister; ancak bu bilginin kadını bağımsızlaştırmasından çekinir. Kadının eğitimi, bireysel özgürlüğün değil, aile içi ahlakın hizmetine verilmelidir. Romanın temel düşüncesi şuna yaklaşır: Kadın modernleşmelidir, fakat bu modernleşme aile düzenini ve iffeti sarsacak noktaya varmamalıdır.

Roman hem ilerici hem de sınırlayıcıdır. İlericidir; çünkü Rasih Efendi gibi anlayışlı, şiddetten uzak, psikolojik derinliği olan bir erkek karakter yaratır. Kadını tamamen cahil ve edilgen bir varlık olarak görmez. Saniha’nın zekâsını ve bilgisini kabul eder. Fakat sınırlayıcıdır; çünkü kadının arzularını, sıkıntılarını ve bireysel arayışını sonunda “terbiye edilmesi gereken” bir meseleye dönüştürür.

Saniha’nın “akıllanması” bu yüzden yalnızca kişisel bir dönüşüm değildir; romanın ahlaki düzeninin yeniden kurulmasıdır. Tosun Bey dışarıda bırakılır, Venüs reddedilir, Minerva seçilir ve evlilik korunur. Rasih Efendi’nin zaferi modernleşmenin ahlakla denetlenmesi gerektiği fikrinin de zaferidir.

Taaffüf romanı sıradan bir aldatma ya da kıskançlık romanı değildir. Eser Tanzimat dönemi Osmanlı toplumunun kadın eğitimi, evlilik, Batılılaşma, ahlak ve erkeklik anlayışı üzerine kurduğu derin bir tartışmadır. Saniha Hanım modern kadının imkânını; Tosun Bey arzunun ve baştan çıkmanın tehlikesini; Rasih Efendi ise akıl, sabır ve ahlaki rehberlik yoluyla düzeni yeniden kuran ideal erkeği temsil eder.

Bu nedenle romanın en güçlü tarafı modernleşmeyi bütünüyle reddetmemesi; fakat onu sıkı bir ahlaki çerçeve içine yerleştirmesidir. Ahmet Mithat Efendi’nin zihnindeki ideal dünya, cahil ve kapalı bir toplum değildir; fakat sınırsız bireysel özgürlüklerin yaşandığı bir dünya da değildir. Onun istediği şey, bilgili ama ölçülü, modern ama terbiyeli, duygulu ama denetimli bir toplumdur.

***

“Taaffüf” kelimesi Arapça kökenlidir ve “iffetli olma, nefsine hâkim olma, ahlaki ölçüyü koruma” anlamlarına gelir. Kelime insanın arzularını kontrol altında tutmasını ve tutkular karşısında ölçülü davranmasını da ifade eder. Ahmet Mithat Efendi’nin Taaffüf romanında bu isim özellikle bilinçli seçilmiştir. Roman boyunca modernleşme, kadın eğitimi, evlilik ve bireysel arzular arasındaki çatışma anlatılır. Saniha Hanım’ın yaşadığı duygusal ve zihinsel bocalama karşısında “taaffüf” ahlaki dengeyi ve iffeti koruma düşüncesi romanın temel meselesidir.

Asaf Halet Çelebi’nin “Sidharta” Şiirinde Mistisizm ve Varlığın Birliği

Sidharta

Nigrôdhâ

koskoca bir ağaç görüyorum

ufacık bir tohumda

o ne ağaç ne tohum

om mani padme hum

sidharta buddha

ben bir meyvayım

ağacım âlem

ne ağaç

ne meyva

ben bir denizde eriyorum

om mani padme hum

Asaf Halet Çelebi

***

Sidharta şiiri çok kısa olmasına rağmen her dizesiyle ayrı bir düşünce ve sezgi alanı açmaktadır. Asaf Halet Çelebi şiirinde sembollerle, çağrışımlarla ve mistik imgelerle ilerler. Sidharta şiirini anlamak için her dizeyi kendi içindeki ruh hâliyle okumak gerekir.

“Nigrôdhâ”

Şiirin ilk kelimesi olan “Nigrodha” Hint kültüründe kutsal sayılan banyan ağacıdır. Bu ağacın seçilmesi tesadüf değildir; banyan ağacı büyüdükçe dallarından yeni kökler salar ve gittikçe genişler. Böylece tek bir ağaç zamanla küçük bir ormana dönüşür. Bu yüzden sonsuzluğu, çoğalmayı ve evrenin bitmeyen dönüşümünü temsil eder. Şair daha ilk kelimede bizi gündelik gerçekliğin dışına çıkarır ve mistik bir dünyanın içine taşır.

“koskoca bir ağaç görüyorum”

Bu dizede görülen şey büyüklüktür, sonsuzluktur, evrenin kendisidir. Ağaç birçok mistik gelenekte hayatın sembolüdür. Kökü yerin altında, dalları göğe uzanan ağaç; insanla evren arasında bir bağ kurar. Şairin “koskoca” kelimesini kullanması varlığın insanı aşan büyüklüğünü hissettirir.

“ufacık bir tohumda”

Şiirin en önemli düşüncelerinden biri bu dizeyle ortaya çıkar. Şair koca ağacı küçücük bir tohumun içinde görür. Bu yalnızca doğanın işleyişine duyulan hayranlık değildir; küçüğün içinde sonsuzun saklı olduğu fikridir. Tohum görünürde küçüktür ama içinde dev bir hayat taşır. Asaf Halet insanı da böyle düşünür: dışarıdan küçük ve sınırlı görünen insanın içinde sonsuzluk gizlidir.

“o ne ağaç ne tohum”

Bu dizeyle birlikte şiir somut dünyadan metafizik alana geçer. Şair “ağaç” ve “tohum” imgeleriyle görünür dünyayı kurar; ardından bu görüntülerin tek başına yeterli olmadığını hissettirir. Mistik düşüncede hakikat yalnızca görünen biçimlerden ibaret değildir. “O ne ağaç ne tohum” sözü, nesnelerin ardındaki daha büyük ve kavranması zor özü göstermeye yönelir. Böylece şiirde ağaç ve tohum, fiziksel varlıklar olmaktan çıkar; insanın evrenle kurduğu derin bağın ve varlığın birliğinin sembollerine dönüşür.

“om mani padme hum”

Bu ifade Budist gelenekte çok önemli bir mantradır. Asaf Halet bu mantra aracılığıyla şiirin ritmini mistik bir tekrar hâline dönüştürür. Şiirin havası düşünce metninden çıkarak meditasyona yaklaşır. Okur burada sesin ve tekrarın etkisine girer. Şiirin içinde bir dua ve içsel yankı hissi oluşur.

“sidharta buddha”

Burada iki farklı hâl aynı anda çağrılır. Siddhartha hakikati arayan kişidir; Buddha ise hakikate ulaşmış, “uyanmış” insandır. Şair bu isimlerle insanın içsel dönüşümünü anlatır. İnsan önce arar, sorgular, acı çeker; ardından kendi benliğini aşmaya başlar.

“ben bir meyvayım”

Bu dize çok önemlidir çünkü şair kendisini bağımsız bir varlık gibi görmez. Meyve ağacın bir parçasıdır; tek başına var olamaz. Şair bu dizeyle insanın evrenden ayrı olmadığını hissettirir. İnsan büyük varlık düzeninin içinden doğmuştur.

“ağacım âlem”

Burada insan ile evren arasındaki bağ açık biçimde kurulur. Şair kendisini meyve olarak görürken, ağacı bütün âlem olarak düşünür. İnsanın kaynağı bütün evrendir. Bu düşünce ile tasavvuftaki “insan küçük âlemdir” anlayışı arasında yakınlık vardır. İnsan yalnızca kendi bedeniyle sınırlı değildir; bütün varlığın bir devamıdır.

“ne ağaç”

Şair burada kavramların kesin sınırlarını çözmeye başlar. Bir önceki dizede kurduğu anlamı şimdi daha derin bir sezgi alanına taşımaktadır. Mistik deneyimde insan kavramların ötesine geçmek ister. “Ağaç” artık yalnızca somut bir nesne değildir.

“ne meyva”

Bu dizeyle birlikte özne ve nesne arasındaki ayrım iyice silinir. Şair önce kendisini “meyve” diye tanımlamıştı; şimdi o tanımı da bırakır. Çünkü benlik çözülmektedir. Artık insan kendisini evrenden ayrı bir varlık olarak görmez.

“ben bir denizde eriyorum”

Şiirin son noktasıdır. Deniz burada sonsuzluğu temsil eder. İnsan bir damla gibidir; fakat denize karıştığında ayrı biçimini kaybeder. Bu yok olmak değildir; daha büyük bir bütünün içinde birleşmektir. Şairin “eriyorum” kelimesini kullanması çok önemlidir. Çünkü burada sert bir yok oluş değil, yavaş ve huzurlu bir çözülme vardır. İnsan kendi sınırlarını bırakır ve evrenin akışıyla birleşir.

Şiirin tamamında hissedilen temel düşünce, insanın aslında evrenden ayrı olmadığıdır. Asaf Halet Çelebi, Budist düşünceyle tasavvufî sezgiyi bir araya getirerek benliğin çözülmesini, varlığın birliğini ve insanın sonsuzluk içinde eriyişini anlatmaktadır.

***

Asaf Halet Çelebi Türk şiirinde kendisine özgü bir dünya kurmuş farklı ve özgün şairlerden biridir. 1907 yılında İstanbul’da doğmuş, 1958 yılında yine İstanbul’da hayatını kaybetmiştir. Cumhuriyet dönemi şairleri arasında yer almasına rağmen dönemin yaygın şiir anlayışlarının dışında kalmış, kendi iç sesini ve şiir evrenini oluşturmaya çalışmıştır. Onun şiiri insanın iç dünyasına, metafizik düşünceye ve mistik sezgilere yönelir.

Asaf Halet Çelebi’nin şiirini farklı kılan en önemli özelliklerden biri Doğu kültürlerine duyduğu derin ilgidir. Budizm, tasavvuf, Hint düşüncesi, İran şiiri, eski uygarlıklar ve mistik gelenekler onun şiirinin temel kaynakları arasında yer alır. Bu yüzden şiirlerinde Sanskritçe kelimeler, mantralar, tasavvufî semboller ve metafizik çağrışımlar sık sık görülür. Ancak şair bunları yalnızca egzotik bir hava oluşturmak için kullanmaz. Asıl amacı insanın varlık karşısındaki durumunu, benliğin çözülüşünü ve insanın evrenle olan bağını anlatmaktır.

Onun şiirlerinde dış dünyadan çok iç dünya önemlidir. Şair çoğu zaman görünen gerçekliğin arkasındaki anlamı arar. Bu nedenle şiirlerinde rüya, sessizlik, sonsuzluk, ölüm, evren ve benlik gibi temalar öne çıkar. Asaf Halet’e göre insan yalnızca maddi bir varlık değildir; daha büyük bir bütünün parçasıdır. Bu düşünce özellikle “Sidharta”, “İbrahim” ve “Lâmelif” gibi şiirlerinde belirgin biçimde hissedilir.

Asaf Halet Çelebi’nin dili de oldukça özgündür. Geleneksel ölçü ve uyağı çoğu zaman kullanmaz. Şiirlerinde bazen son derece sade kelimeler yer alırken bazen de okuyucuyu zorlayan yoğun semboller bulunur. Bu yüzden onun şiiri ilk bakışta kapalı gibi görünür. Fakat dikkatle okunduğunda şiirlerin altında büyük bir düşünce derinliği olduğu anlaşılır. Anlamı doğrudan açıklamak yerine sezdiren bir dil kurar. Okuyucunun şiiri yalnızca akılla değil, sezgiyle de hissetmesini ister.

Asaf Halet’in şiirlerinde müzik duygusu da önemli bir yer tutar. Tekrarlar, mantralar ve ritmik söyleyişler şiirin atmosferini güçlendirir. Özellikle “om mani padme hum” gibi tekrar edilen ifadeler şiiri adeta bir meditasyon deneyimine dönüştürür. Bu yönüyle onun şiiri modern Türk şiirinde oldukça ayrıksı bir yerde durur.

Yaşadığı dönemde herkes tarafından kolay anlaşılmamış, hatta bazı eleştirmenler tarafından fazla kapalı bulunmuştur. Çünkü o dönemde Türk şiirinde toplumsal konular ve günlük yaşam daha baskınken Asaf Halet insanın içsel yolculuğunu ve metafizik dünyasını anlatmayı tercih etmiştir. Ancak zamanla onun şiirinin özgünlüğü daha iyi anlaşılmış ve modern Türk şiirinin en önemli isimlerinden biri kabul edilmiştir.

Bugün Asaf Halet Çelebi, Türk şiirinde mistik ve metafizik şiirin en güçlü temsilcilerinden biri olarak görülmektedir. Şiirleri anlamıyla, kurduğu atmosferle, insanı düşünmeye ve iç dünyasına yönelmeye çağıran yapısıyla etkisini sürdürmektedir.

Recaizade Mahmud Ekrem’in Araba Sevdası Romanında Bihruz Bey’in Hayal Dünyası ve Yanlış Batılılaşma

Recaizade Mahmud Ekrem’in Araba Sevdası Romanında Bihruz Bey’in Hayal Dünyası ve Yanlış Batılılaşma

Recaizade Mahmud Ekrem’in Araba Sevdası adlı romanı Türk edebiyatında realist çizginin önemli örneklerinden biri olarak kabul edilir. Roman yanlış Batılılaşmayı eleştiren bir eserdir. Hayal ile gerçek arasındaki uçurumda savrulan bir insan tipini anlatması bakımından da dikkate değerdir. Eserin baş karakteri Bihruz Bey varlıklı bir ailenin çocuğudur; fakat sağlam bir eğitim ve kişilik terbiyesi alamamış bir gençtir. Onun hayatındaki temel eksiklik düşünsel, ahlaki ve kültürel yönsüzlüktür.

Recaizade Mahmud Ekrem bu romanı yazarken özellikle Gustave Flaubert’in realist anlayışından etkilenmiştir. Flaubert’in Madame Bovary adlı romanındaki Emma Bovary ile Bihruz Bey arasında dikkat çekici bir benzerlik vardır. Emma Bovary nasıl hayatı olduğu gibi değil de romantik hayallerinin süzgecinden geçirerek yaşamak isterse, Bihruz Bey de gerçek dünyayla doğrudan ilişki kuramaz. O da tıpkı Emma gibi hayatı hayal ettiği biçimde görmek ister. Gerçeklik ona sıradan, eksik ve yetersiz gelir. Bu nedenle kendi zihninde süslü ve sahte bir dünya kurar.

Araba Sevdası yanlış Batılılaşmayı anlatan bir hayal kırıklığı romanıdır. Bihruz Bey’in trajedisi, hayatın kendisini yanlış anlamasıdır. Fransızca kelimeler kullanmak, şık giyinmek, gösterişli arabalara binmek, Çamlıca’da gezmek ve zarif görünmek onun için bir medeniyet göstergesidir.

Bihruz Bey’in eğitimi de bu eksikliği besler. Babası görevi dolayısıyla farklı yerlerde bulunan bir kişidir. Bihruz Bey çocukluğunda annesiyle birlikte babasının bulunduğu yerlerde yaşamış, bu yüzden düzenli ve sağlam bir eğitim alamamıştır. İstanbul’a döndükten sonra aldığı dersler de onu gerçek anlamda yetişmiş bir insan hâline getirmez. Öğrendikleri onun zihninde bilgiye, düşünceye ya da kişilik terbiyesine dönüşmez. O, bilgiyi de bir gösteriş aracına çevirir. Fransızca öğrenir ama düşünce dünyasını genişletmek için değil; çevresine seçkin görünmek için. Giyimine önem verir ama gerçek bir estetik anlayışla değil; beğenilmek ve fark edilmek için. Arabaya düşkündür ama araba onun için sadece görünürlüğün bir simgesidir.

Bu noktada romanın adı da büyük anlam kazanır. Araba Sevdası Bihruz Bey’in sahte kimliğinin sembolüdür. O araba sayesinde görünür olmak, hayranlık uyandırmak, Batılı ve zarif görünmek ister. Fakat bu görünüşün altında sağlam bir kişilik yoktur. Bihruz Bey’in dünyası dıştan parlak, içten boştur.

Romanın en önemli taraflarından biri Bihruz Bey’in aşk anlayışıdır. Periveş’e duyduğu aşk gerçek bir tanıma ve bağlanma üzerine kurulmamıştır. Bihruz Bey aslında Periveş’i değil, kendi zihninde kurduğu Periveş imgesini sever. Onunla kendi hayalinde romantik aşk sahneleri kurar. Bu yüzden aşkı da tıpkı Batılılaşması gibi yüzeyseldir, taklittir ve sahtedir. Aslında o âşık olma fikrini sever. Kendisini kederli, ince ruhlu, romantik bir âşık gibi görme arzusu gerçek duygularının önüne geçer.

Bihruz Bey kötü bir insan değildir. O ahlaken bütünüyle kötü, zalim ya da bilinçli biçimde çıkarcı biri olarak çizilmemiştir. Daha çok yanlış yetişmiş, yönlendirilmemiş, hayal gücü gerçeklik duygusunun önüne geçmiş bir karakterdir. Bu nedenle okur ona hem bazen güler hem de yer yer acır. Onun komikliği ile acınacak hâli iç içedir.

Anne figürü de romanda önemli bir gerçeklik sınırı oluşturur. Bihruz Bey’in annesi, oğlunun savurganlığını tamamen engelleyemez; fakat onu zaman zaman uyarmaya çalışır. Özellikle mülklerin satılması konusunda gösterdiği direnç anlamlıdır. Konak aile geçmişinin, köklerin ve toplumsal düzenin temsilidir. Bihruz Bey ise bu köklerden kopmakta, mirası tüketmekte ve kendisini sahte bir modernlik görüntüsüne teslim etmektedir. Anne figürü Bihruz Bey’in karşısında geleneksel düzenin ve sağduyunun zayıf ama hâlâ var olan sesidir.

Recaizade Mahmud Ekrem’in realist tavrı Bihruz Bey’i yüceltmemesinde görülür. Yazar onun zaaflarını, yanılgılarını, gülünçlüklerini ve acemiliklerini açıkça gösterir. Bu bakımdan romanda Flaubert etkisi belirgindir. Flaubert nasıl Emma Bovary’yi romantik hayallerinin içinde boğulan bir karakter olarak ele alıyorsa, Recaizade Mahmud Ekrem de Bihruz Bey’i hayallerinin içinde kaybolan bir karakter olarak işler. Her iki karakter de gerçeklikten uzaklaştıkça kendilerini daha derin bir çıkmazın içinde bulur.

Araba Sevdası bu nedenle Tanzimat dönemi toplumunun Batılılaşma sancılarını anlatırken, aynı zamanda daha evrensel bir insanlık durumunu da gözler önüne serer. İnsan bazen gerçek hayatı yaşamak yerine hayatın görüntüsüne kapılır. Kendisi olmak yerine görünmek istediği kişiye dönüşmeye çalışır. Bihruz Bey’in trajikomik hâli de bundan dolayıdır.

Değişen yalnızca eşyalar, kelimeler ve gösteriş biçimleridir. Bihruz Bey’in arabasının yerini bugün başka nesneler, başka statü göstergeleri, başka görüntü araçları almış olabilir. Fakat insanların dış görünüş ve gösteriş üzerinden değer kazanma arzusu hâlâ devam etmektedir. İnsanların bazen gerçekten yaşamak yerine, yaşadığı hayatın dışarıdan nasıl göründüğüne önem vermesi, Araba Sevdası’nı bugüne bağlayan en güçlü yönlerden biridir.

Araba Sevdası, eğitim eksikliğinin, kişilik boşluğunun, hayalperestliğin ve gösteriş tutkusunun insanı nasıl savurabileceğini anlatan güçlü bir eserdir. Bihruz Bey kötü değil, eksik yetişmiş bir insandır. Fakat bu eksiklik onun hayatını gülünç, acıklı ve ibret verici bir hâle getirir. Roman her hayalin insanı yüceltmediğini; bazı hayallerin insanı gerçek hayattan koparıp küçük düşürebileceğini gösterir. Araba Sevdası hem döneminin toplumsal eleştirisi hem de modern insanın görünüş ve gerçeklik arasındaki sıkışmışlığını anlatan bir romandır.

***

Ben bu romanda özellikle Keşfi Bey karakterinden söz etmek istiyorum. Keşfi Bey ilk bakışta yalnızca sürekli yalan söyleyen, insanları kandıran ve olayları karıştıran bir yan karakter gibi görünse de aslında romanın en dikkat çekici insan tiplerinden biridir. Hatta bir bakıma Bihruz Bey’in yaşadığı hayal dünyasının büyümesinde en etkili kişilerden biri de odur. Bihruz Bey zaten gerçekle tam anlamıyla bağ kuramayan, hayal etmeyi seven ve kolay yönlendirilebilen bir karakterdir. Keşfi Bey ise bu zayıflığı fark eden ve onu sürekli besleyen kişidir. Keşfi Bey’in söylediği yalanlar, insanın gerçekle olan ilişkisinin nasıl bozulabileceğini de düşündürür.

Keşfi Bey’in sürekli yalan söylemesi bana biraz çocuklukta öğrenilmiş bir davranışı düşündürüyor. Çünkü bazı insanlar için yalan yalnızca zor durumda kalınca başvurulan bir şey değildir; zamanla günlük hayatın doğal bir parçasına dönüşebilir. Özellikle çocukluk döneminde kişinin çevresindeki yetişkinler sürekli yalan söylüyorsa ve bunu olağan bir davranış gibi yapıyorsa, çocuk bir süre sonra gerçeğin önemini farklı algılamaya başlayabilir. Çocuk için anne baba ve çevresindeki yetişkinler dünyanın merkezidir. Bu yüzden onların davranışlarını sorgulamak yerine normal kabul eder. Eğer çocuk sürekli insanların birbirini kandırdığı, sözlerin tam anlamıyla gerçeği yansıtmadığı bir ortamda büyürse, zamanla kendisi de insan ilişkilerini böyle kurmaya başlayabilir.

Keşfi Bey’in davranışlarının altında yalnızca kötülük olduğunu düşünmüyorum. Daha çok gerçekle bağı zayıflamış, insan ilişkilerini samimiyet üzerinden değil, etki bırakma üzerinden kurmaya alışmış bir insan tipi görüyorum. Romanda Keşfi Bey’in bazı yalanları yalnızca çıkar elde etmek için söylenmiş gibi durmuyor. Sanki insanları yönlendirmekten, onları şaşırtmaktan ve onların üzerinde etkili olmaktan hoşlanıyormuş hissi veriyor. İnsanların kendisine inanmasını görmek ona bir üstünlük duygusu kazandırıyor.

Özellikle Periveş hakkında söylediği yalan bunun en önemli örneklerinden biridir. Bir insanın öldüğünü söylemek çok ağır bir yalandır. Fakat Keşfi Bey bunu söylerken ortaya çıkacak duygusal yıkımı gerçekten önemsemez. Burada dikkat çekici olan, onun gerçeği bozmayı sıradan bir şey gibi yapabilmesidir. Sanki insanlar onun gözünde kolay yönlendirilebilecek varlıklardır. Bu durum aslında romanın eleştirdiği sosyal çevreyi de gösterir. Araba Sevdası’nda birçok ilişki zaten sahtedir. İnsanlar birbirine gerçekten yakın olmak yerine birbirleri üzerinde izlenim bırakmaya çalışırlar. Gösteriş, görünüş ve rol yapma hâli neredeyse bütün ilişkilerin içine işlemiştir.

Keşfi Bey ile Bihruz Bey aslında birbirinden çok farklı karakterler değildir. Bihruz Bey hayal kurmayı seven, gerçeklikten kaçan bir karakterdir; Keşfi Bey ise bu hayalleri yönlendiren ve gerçekle oynayan kişidir. Biri kandırılmaya yatkınken diğeri kandırmaktan hoşlanır. Fakat ikisi de gerçek dünyanın sağlamlığına tam anlamıyla tutunamaz. Keşfi Bey romanda samimiyetini kaybetmiş insan ilişkilerinin önemli bir temsilcisidir.