Aldous Huxley’nin Loudun Şeytanları: İnanç, Arzu, Ego ve İktidar

 

Aldous Huxley’nin Loudun Şeytanları XVII. yüzyıl Fransa’sında yaşanmış tuhaf bir şeytan çarpması vakasını anlatıyor. Bir manastırdaki rahibeler garip nöbetler geçirmeye başlar, içlerine şeytanların girdiğini söyler, bu şeytanların kendilerine Urbain Grandier adlı bir rahip tarafından gönderildiğini iddia ederler; Grandier büyücülükle suçlanır, yargılanır, işkence görür ve sonunda diri diri yakılır. Fakat Huxley’nin kitabı yalnızca bu olayın tarihini anlatmak için yazılmış değildir. Grandier’nin hikâyesini başından sonuna takip ettiğimizde karşımıza çok daha büyük bir mesele çıkar: İnsan kendi arzusunu nasıl hakikat sanır, kişisel düşmanlık nasıl kutsal bir davaya dönüşür, bir toplum inandığı şeyi nasıl görmeye başlar ve din insanın benliğini aşmasının yolu olabilecekken nasıl benliğin, iktidarın ve şiddetin aracına dönüşebilir?

Bu yüzden Huxley hikâyeye şeytanlarla başlamaz. Önce şeytanların ortaya çıkabileceği dünyayı kurar. XVII. yüzyıl Fransa’sında Katolik Kilisesi yalnızca dinî bir kurum değildir; eğitimden siyasete, toplumsal itibardan devlet otoritesine kadar hayatın hemen her alanıyla iç içedir. Cizvit okulları bunun en güçlü örneklerinden biridir. Bu okullar Latince, hitabet, matematik, coğrafya ve tiyatro gibi alanlarda çağının son derece iyi eğitimini verirken aynı zamanda Katolikliğe ve siyasal düzene bağlı insanlar yetiştirmeyi amaçlamaktadır. Fakat Huxley daha başlangıçta önemli bir ironiyi gösterir: İnsana düşünmeyi öğretebilirsiniz ama ne düşüneceğini bütünüyle belirleyemezsiniz. Cizvitlerin yanında yetişen Voltaire’in daha sonra Kilise’nin en büyük eleştirmenlerinden birine dönüşmesi bunun çarpıcı örneğidir.

Urbain Grandier de böyle bir eğitim dünyasının ürünüdür. Zeki, kültürlü, iyi eğitimli, son derece başarılı bir hatiptir. Üstelik yakışıklı, kendine güvenen ve kadınların dikkatini çeken bir erkektir. Önünde büyük bir dinî kariyer vardır; fakat karakterinin temelinde Cizvit disiplininin kolay kolay yok edemediği güçlü bir bağımsızlık ve güçlü bir ego bulunur. Tarikata bağlanmak yerine seküler rahipliği seçer ve yirmili yaşlarının sonunda Loudun’a gelir. Onu gelecekte felakete götürecek özelliklerin neredeyse tamamı, başlangıçta onu başarıya götüren özelliklerdir: zekâsı, hitabeti, cesareti, çekiciliği, kendine güveni ve boyun eğmemesi.

Loudun ise böyle bir adam için tehlikeli bir yerdir. Küçük fakat parçalanmış bir şehirdir. Katoliklerle Protestanlar arasında gerilim, din adamları arasında rekabet, aileler arasında çıkar çatışmaları, mülkiyet kavgaları, davalar ve dedikodular vardır. Huxley’nin özellikle üzerinde durduğu çelişki şudur: Loudun son derece “dinî” bir şehirdir fakat aynı ölçüde manevi değildir. Kiliseler, rahipler, ayinler ve teolojik tartışmalar boldur; fakat bütün bunların insanı gerçekten dönüştürdüğü kuşkuludur. Huxley daha kitabın başında kurumsal din ile gerçek ruhani deneyimi birbirinden ayırır. İnsan Tanrı hakkında sürekli konuşabilir ama egosundan, kıskançlığından, nefretinden ve iktidar arzusundan hiçbir şey kaybetmemiş olabilir.

Grandier böyle bir ortamda hızla yükselir. Kadınlar ondan hoşlanır, vaazlarını dinlemeye insanlar akın eder, şehrin kültürlü ve güçlü çevrelerine girer. Fakat aynı hızla düşman da biriktirir. Huxley onu masum bir aziz olarak göstermez. Grandier gerçekten kibirlidir; alay etmeyi sever, tartışmadan kaçmak yerine tartışmayı büyütür ve çoğu zaman hukuken haklı olmayı insani ilişkilerde haklı çıkmakla karıştırır. Bir davayı kazanır ama karşısındaki insanı ömür boyu düşmanı hâline getirir. Kürsüye çıktığında Yeremya ve Hezekiel’in peygamberane öfkesini, Demosthenes’in belagatini, Savonarola’nın ateşini ve Rabelais’nin alaycılığını andırabilecek kadar güçlü konuşur. Fakat insanları etkileyebilme gücü, aynı zamanda insanları aşağılayabilme gücüdür. Böylece her başarılı vaaz ona yeni hayranlar kazandırırken yeni düşmanlar da yaratır.

Grandier’nin asıl iç çelişkisi ise rahipliğiyle cinselliği arasındadır. Huxley onu basitçe “şehvet düşkünü rahip” diye mahkûm etmez. Jean-Jacques Bouchard’dan XIII. Louis’ye kadar uzanan uzun örneklerle XVII. yüzyıl insanının mahremiyet ve cinsellik anlayışının bizimkinden farklı olduğunu gösterir. Grandier’nin yaşadığı kültürde Kilise cinselliği sıkı biçimde denetlemeye çalışırken gündelik hayat, edebiyat ve insan davranışı bu idealle hiçbir zaman tam olarak örtüşmez. Fakat Grandier’nin özel sorunu, bir rahip olarak bekâret yükümlülüğü taşımasıdır. O ise bu yükümlülüğün insan doğasına aykırı olduğunu ve Tanrı’nın doğrudan emrinden çok Kilise’nin koyduğu bir kural olduğunu savunarak kendisini özgür saymaya başlar. Huxley açısından burada çok önemli bir psikolojik mekanizma vardır: Grandier önce arzular, sonra zekâsını arzusunu meşrulaştırmak için kullanır. Akıl arzuyu yönetmek yerine arzunun avukatı hâline gelir.

Bu tavrın en ağır sonucu Philippe Trincant’la ilişkisidir. Philippe sıradan bir kadın değildir; Grandier’nin yakın dostu ve koruyucusu Louis Trincant’ın kızıdır. Üstelik Grandier onun günah çıkarma papazıdır. Burada yalnızca rahiplik yemininin ihlali değil, kendisine güvenen bir babanın ve dinî otoritesine güvenen genç bir kadının güveninin kötüye kullanılması vardır. Philippe hamile kalır ve olay küçük Loudun’da gizlenemez. Grandier böylece kendisini koruyan çevrelerden birini daha kaybeder.

Buna başka düşmanlıklar eklenir. Grandier tarikat rahiplerini küçümser, Karmelitlerin mucize iddialarıyla alay eder, çeşitli yerel görevlileri küçük düşürür. Daha da önemlisi, henüz gücünün zirvesine çıkmamış olan Richelieu’nün çevresiyle çatışır. Huxley’nin Grandier trajedisinde tekrar tekrar karşımıza çıkan hata budur: Grandier bir şeyi yapmaya hakkı olup olmadığını düşünür, fakat yapmasının sonuçlarını düşünmez. Onun düşmanları kötü niyetlidir; fakat Grandier de kendisini yok edecek insanların sayısını yıllar boyunca kendi elleriyle artırmıştır.

Fakat bütün bunlar henüz Loudun Şeytanları değildir. Şeytanların ortaya çıkabilmesi için başka bir kişiye ihtiyaç vardır: Jeanne des Anges.

Grandier dışarıya dönük, bedensel, gösterişli ve kendine güvenen bir erkekken Jeanne kapalı bir manastırda yaşayan, fiziksel deformasyonunun farkında olan, zeki, kırgın, alaycı ve üstünlük ihtiyacı güçlü bir kadındır. Huxley onun çocuklukta yaşadığı bedensel sorunların karakterinde derin bir savunma duygusu yaratmış olabileceğini düşünür. Jeanne zamanla örnek rahibeye dönüşür; çalışır, itaat eder, dinî kitaplar okur ve sonunda başrahibe olur. Fakat Huxley burada çok rahatsız edici bir soru sorar: İnsan iyi işler yaparken bile bunu egosu için yapabilir mi? Jeanne’in kendi anlatımına göre çalışkanlığının ardında üstlerinin gözünde vazgeçilmez olma isteği de vardır. Ego yok olmamış, yalnızca dinî bir kılığa girmiştir.

Huxley bunu “bovarizm” kavramıyla açıklar: insanın olmadığı biri olduğunu hayal etmesi ve zamanla yarattığı kimliğe göre yaşamaya başlaması. Jeanne gerçek mistiklerin kitaplarını okur, Avilalı Teresa gibi olmayı hayal eder, mistiklerin dilini öğrenir. Fakat bir mistiğin kelimelerini öğrenmek mistik olmak değildir. Dışarıdan görünen kutsallık ile egonun gerçekten dönüşmesi aynı şey değildir. Üstelik insan yeterince uzun süre bir rol oynarsa sonunda o role kendisi de inanabilir. Huxley’nin Jeanne’i basit bir yalancı olarak görmemesinin nedeni budur: onun sorunu başkalarını kandırmaktan daha derindir; kendisini de kandırabilmesidir.

Sonra Grandier Jeanne’in hayal dünyasına girer. Jeanne onu başlangıçta gerçek bir insan olarak değil, hakkında anlatılan hikâyeler aracılığıyla tanır. Grandier’nin kadınlarla ilişkileri, yakışıklılığı, kötü şöhreti ve baştan çıkarıcılığı manastırın konuşmalarında büyüdükçe Grandier gerçek kişiliğinden kopup erotik bir efsaneye dönüşür. Jeanne, hiç sahip olmadığı bu erkeği zihninde büyütür. Manastırın ruhani yöneticisi ölünce Grandier’ye mektup yazar ve onun bu görevi üstlenmesini ister. Böylece arzusuna son derece saygın bir dinî biçim vermiştir: Grandier düzenli olarak manastıra gelecektir. Grandier teklifi reddeder.

İşte kırılma burada gerçekleşir. Jeanne’in arzusu yok olmaz; biçim değiştirir. Hayranlık aşağılanmaya, aşağılanma öfkeye, öfke nefrete dönüşür. Fakat bütün bu dönüşümlerde Grandier onun zihninin merkezinde kalmaya devam eder. Huxley’nin psikolojik okumasında Jeanne önce Grandier’yi idealize eder, sonra erişemediği için şeytanlaştırır.

Bu sırada Grandier’nin eski düşmanı Rahip Mignon manastırın ruhani yöneticiliğine gelir. Böylece Jeanne’in kişisel kırgınlığıyla Mignon’un kişisel düşmanlığı birleşir. Bir süre sonra Jeanne geceleri Grandier’yi gördüğünü söylemeye başlar. Ardından başka rahibeler de benzer görüntüler gördüklerini anlatır. Manastırda gençlerin yaptığı basit bir hayalet şakası korku atmosferini daha da güçlendirir. Mignon ise bu belirsiz olayları yatıştırmak yerine onlara bir isim verir: şeytan. Bu isim her şeyi değiştirir.

Çünkü insanın anlamlandıramadığı bir deneyim artık hazır bir açıklamaya kavuşmuştur. Bir rahibe titriyorsa şeytan yüzündendir. Cinsel bir hayal görüyorsa şeytan ayartmaktadır. Öfke şeytandır, korku şeytandır, bedensel nöbet şeytandır. Ve şeytanların rahibelere girmesine neden olan büyücü de Grandier’dir. Huxley’nin son derece güçlü düşüncesi burada ortaya çıkar: Dil yalnızca deneyimi anlatmaz; deneyimin kendisini biçimlendirebilir. Bir insana tekrar tekrar içinde şeytan bulunduğunu söylerseniz, bir süre sonra kendi arzularını ve korkularını bile “ben” yerine “şeytan” diye yaşamaya başlayabilir.

Şeytan çıkarıcıların gelişiyle olay daha da büyür. Ayinler halka açılır. Rahibeler kıvranır, bağırır, müstehcen sözler söyler; bedenlerine müdahale edilir, şeytanlara Latince sorular sorulur. Loudun halkı bunları seyretmeye gelir. Böylece dinî ayin tiyatroya dönüşür. Seyirci geldikçe gösteri büyür, gösteri büyüdükçe inanç kuvvetlenir, inanç kuvvetlendikçe rahibelerin davranışları daha dramatik hâle gelir. Huxley’nin değerlendirmesinde bu, bir çeşit kendi kendisini besleyen toplumsal ve psikolojik sistemdir. Şeytan çıkarıcılar hastalığı tedavi etmeye çalışırken aynı zamanda onu üretmekte ve ağırlaştırmaktadırlar. Bu nedenle Loudun vakasını bir tür “iyatrojenik hastalık” gibi yorumlar: tedavi edenlerin müdahalesi hastalığın parçasına dönüşmüştür.

Jeanne’in bedenindeki şeytanlardan birinin Asmodeus, yani şehvetle ilişkilendirilen demonolojik figür olması tesadüf değildir. Huxley açısından bastırılmış cinsellik kaybolmamıştır; dinî bir dile çevrilmiştir. Normal durumda bir rahibenin söyleyemeyeceği sözleri artık “şeytan” söyleyebilir. Yapamayacağı hareketleri “şeytan” yaptırabilir. Böylece kişi kendi arzusundan ayrılır: “Ben istiyorum” demek yerine “Şeytan bana yaptırıyor” diyebilir. Üstelik şeytan çıkarıcı erkeklerin kadın bedenleri üzerinde kurduğu otorite de bu cinsel ve iktidar ilişkisini daha karmaşık hâle getirir.

Grandier’nin adı sonunda şeytanların ağzından açıkça söylenir. İşte kişisel nefretin ölümcül bir hukuki suçlamaya dönüşmesi burada tamamlanır. Artık Grandier yalnızca ahlaksız, kibirli veya sevilmeyen bir rahip değildir; büyücüdür. Ve XVII. yüzyılda büyücülük suçlaması ölüm demektir.

Huxley bu noktada cadılık hukukuna uzun uzun girer; çünkü Grandier’nin neden kendisini savunamadığını göstermek ister. Böyle bir düşünce sisteminde sanık ne yaparsa yapsın suçlu sayılabilir. İtiraf ederse cadıdır; inkâr ederse şeytan ona direnme gücü vermektedir. İşkencede konuşursa suçunu kabul etmiştir; konuşmazsa insanüstü dayanıklılığı şeytanın yardımının kanıtıdır. İnsan bedenindeki doğal bir ben veya duyarsız bir nokta bile “şeytan işareti” kabul edilebilir. Sistem hakikati araştırmaz; başlangıçta doğru kabul ettiği şeyi doğrulayacak kanıtları üretir.

Burada Huxley’nin belki de bütün kitabı taşıyan düşüncesi belirir: İnsan yalnızca gördüğü şeye inanmaz; çoğu zaman inandığı şeyi görmeye başlar. Bir toplum önce şeytanın varlığını, sonra şeytanın insanlara girebildiğini, ardından büyücülerin şeytan gönderebildiğini tartışılmaz gerçek kabul ederse, rahibelerin Grandier’nin adını söylemesi artık zincirin son halkasıdır.

Yine de bir süre Grandier’nin kurtulma ihtimali vardır. Bazı doktorlar, hukukçular ve din adamları rahibelerin gerçekten şeytan tarafından ele geçirildiğinden kuşku duyar. Bordeaux Başpiskoposu gösterileri durdurur. İlginin kesilmesiyle rahibelerin durumu da sönmeye başlar. Fakat tam burada yerel mesele siyasete dönüşür. Richelieu’nün çevresi devreye girer; Jean Martin de Laubardemont olağanüstü yetkilerle Loudun’a gönderilir. 1633’te XIII. Louis, Richelieu ve Père Joseph’in de bulunduğu çevrede mesele devlet düzeyinde ele alınır. Grandier artık yalnızca birkaç rahiple değil, merkezî iktidarla karşı karşıyadır.

Grandier’ye kaçması için fırsat bile verilir. Kaçmaz. Masum olduğuna ve hukukun kendisini koruyacağına inanır. Fakat artık içinde bulunduğu sistem normal hukuk değildir. Laubardemont tarafsız yargıçları uzaklaştırır, eski tanıkları yeniden toplar, Grandier’nin avukata ulaşmasını zorlaştırır ve savunma imkânlarını sınırlar. Grandier’nin annesi oğlunu kurtarmaya çalışsa da siyasal mekanizma hukuk mekanizmasının önüne geçer. Sonunda Grandier büyücülükten suçlu bulunur.

Fakat Huxley burada trajedinin en büyük dönüşümünü gerçekleştirir. Kitabın başından beri kibirli, kadınlara düşkün, kavgacı ve kendisini haklı çıkarmakta usta bir Grandier görürken ölüm yaklaşınca başka bir Grandier ortaya çıkar. Hapishanede korkar, ağlar, çöker. Peder Ambrose’a günah çıkarır. İlk kez kendi gururuyla gerçekten karşılaşmaya başlar. “Tanrı burada” düşüncesi onun için yeni bir anlam kazanır: Tanrı yalnızca başarıda, kürsüde, güzel kadınlarda, tartışmayı kazandığı anlarda değil; hapishanede, korkuda, aşağılanmada ve yaklaşan ölümde de bulunabilir.

18 Ağustos 1634’te Grandier diri diri yakılmaya mahkûm edilir. Böylece yıllarca kendi egosunu büyüten adam, hayatının sonunda elinden her şey alınmış bir insan olarak ölüme gider.

Ama Huxley’nin kitabı burada bitmez. Çünkü Grandier’nin ölümü Loudun’un şeytanlarını ortadan kaldırmaz. Eğer gerçekten bütün olayların kaynağı Grandier ise onun ölümüyle rahibelerin iyileşmesi gerekirdi. Öyle olmaz. Ayinler ve şeytanlar devam eder. Bu bile Grandier’ye yöneltilen suçlamanın mantığını sarsması gerekirken sistem yeni açıklamalar üretir. Hatta Grandier’nin ölümünden sonra onun düşmanlarından Lactance ve Mannoury gibi bazı kişilerin korkunç deneyimler yaşayarak ölmesi de yeni doğaüstü yorumlara yol açar. Huxley bunları Grandier’nin laneti olarak kabul etmekten çok, insan zihninin her olaya metafizik anlam yükleyebilme eğiliminin örnekleri olarak gösterir.

Sonra kitabın ikinci büyük kişisi Jean-Joseph Surin ortaya çıkar. Grandier ile Surin adeta birbirinin karşıtıdır. Grandier benliğini büyüten adamdır; Surin benliğini yok etmeye çalışan adamdır. Grandier zekâsını arzusunu haklı çıkarmak için kullanırken Surin bütün varlığını Tanrı’ya teslim etmeye çalışır. Fakat Huxley iki uçtan da kuşkuludur. Çünkü egoyu büyütmek kadar egoyu yanlış biçimde yok etmeye çalışmak da tehlikeli olabilir. İnsan kendisini aşmak isterken Tanrı’ya ulaşabileceği gibi psikolojik karanlığın içine de düşebilir.

Bu nedenle Huxley kitabın ortasında uzun uzun mistisizmden söz eder. Peder Louis Lallemant’ın öğretisini, “kalbin arınmasını”, Kutsal Ruh’a teslimiyeti, Haçlı Aziz Yuhanna’yı, Avilalı Teresa’yı, doğayı, bedeni, bilinçaltını, Freud’u, Jung’u, hipnozu ve mistik deneyimleri tartışması ana hikâyeden sapma değildir. Tam tersine Loudun’u anlayabilmemiz için gerekli felsefi zemindir. Çünkü Huxley’nin sorusu artık “Şeytan gerçekten var mıydı?” değildir. Daha zor bir soru sorar: İnsan olağan bilincinin dışına çıktığında yaşadığı şeyin kaynağını nasıl anlayabilir?

Bir görüntü görmek onun Tanrı’dan geldiğini kanıtlamaz. Bir ses duymak o sesin Kutsal Ruh olduğunu kanıtlamaz. Transa girmek mistik olmak değildir. Olağanüstü bir deneyimin şiddeti, onun hakikatinin ölçüsü değildir. Huxley için mistisizm ile psişik deneyim arasındaki ayrım burada yatar: İnsan benliğinin ötesine çıkabilir fakat benliğin ötesindeki her şey Tanrı değildir.

Surin bu ayrımı yaşayarak öğrenir. Jeanne’yi iyileştirmek için yalnızca şeytanlarla savaşmak yerine onun karakterini değiştirmeye çalışır. Jeanne’in kibri, gösteriş ihtiyacı, cinsel dürtüleri ve dikkat çekme arzusuyla mücadele etmesini ister. Çünkü şeytan diye dışarıya atılan şeylerin önemli bir kısmı aslında insanın kendi benliğinin parçaları olabilir. Fakat Surin, Jeanne’in acılarını kendi üzerine almak için dua edecek kadar ileri gider ve kendisi de ağır bir ruhsal çöküş yaşamaya başlar.

Jeanne ise başka bir role geçer. Önce Grandier’yi arzulayan kadın, sonra şeytanların ele geçirdiği başrahibe olmuşken şimdi azize olmaya yönelir. Mucizevi iyileşmeler yaşadığını, Aziz Joseph’i gördüğünü, kutsal yağla iyileştirildiğini anlatır. Huxley yine kesin hüküm vermez ama sürekli kuşku bırakır: Jeanne gerçekten değişmiş midir, yoksa aynı üstünlük ve dikkat çekme ihtiyacı bu kez kutsallık biçimine mi bürünmüştür? Önce “şeytanların kraliçesi” olarak merkezdeydi; şimdi “azize” olarak merkezde olmak istemektedir.

Zamanla şeytan çıkarıcılar gider ve Loudun’daki şeytanlar da kaybolmaya başlar. Bu, Huxley’nin yorumunda son derece anlamlıdır. Gösteriyi besleyen rahipler, seyirciler, telkinler ve sürekli sorgulamalar ortadan kalkınca şeytan vakası da sönmektedir.

Fakat Surin’in hikâyesi çok daha ağırdır. Yıllarca ruhsal ve bedensel çöküş yaşar. Konuşmak, giyinmek, yemek yemek gibi en basit işler bile onun için işkenceye dönüşür. Huxley burada Jeanne ile Surin arasında ahlaki bir ayrım yapar. Jeanne’in hikâyesinde sürekli bir rol yapma, kendisini özel biri hâline getirme eğilimi görürken Surin’in samimiyetinden kuşku duymaz. Surin yanılmış olabilir; şeytanlara gereğinden fazla inanmış olabilir, kendi psikolojisini yanlış yorumlamış olabilir. Ama yaşadığı acı gerçektir ve aradığı şey şöhret değil, kendisini aşmaktır. Bu yüzden Jeanne’in hikâyesi giderek Huxley için bir tür komediye, Surin’inki ise gerçek bir trajediye dönüşür.

Huxley’nin gerçek meselesi insanın “ben” dediği şeydir. Grandier’nin hatası benliğini büyütmesidir. Jeanne’in hatası benliğini kutsal ve şeytani rollerin içine saklamasıdır. Mignon’un, Laubardemont’un ve diğerlerinin hatası kişisel arzularını, kıskançlıklarını ve iktidar isteklerini kutsal amaçlarla özdeşleştirmeleridir. Kalabalığın hatası kendi yargısını bırakıp ortak heyecana teslim olmasıdır. Surin’in tehlikesi ise benliğini aşmak isterken insan doğasını neredeyse yok etmeye çalışmasıdır.

Huxley bu nedenle gerçek maneviyatı dünyadan kaçmakla özdeşleştirmez. Lallemant’ın öğretisindeki ego eleştirisini önemser ama doğaya yönelik kuşkusunu paylaşmaz. Zambakların, hayvanların ve yaratılmış dünyanın yalnızca insan için ne işe yaradıklarına göre değerlendirilmesine karşı çıkar. İnsanın doğayı gerçekten görebilmesi için kendi çıkarını bir anlığına geri çekmesi gerekir.

Bu yüzden Huxley için “kendini aşmak” tek başına iyi değildir. İnsan uyuşturucuyla, kontrolsüz cinsellikle, fanatizmle, kalabalığın içinde eriyerek, siyasi mitinglerin coşkusuyla veya kör dinsel heyecanla da kendisinden çıkabilir. Nazi mitingleri, faşist gösteriler ve totaliter propaganda da insanlara geçici olarak bireysel benliklerinden kurtulma hissi verebilir. Fakat bu aşağı doğru kendini aşmadır: insan egosunu gerçekten aşmaz, onu daha büyük bir kolektif egonun içine teslim eder. Loudun’daki toplu şeytan çarpması da bunun tarihsel örneklerinden biridir.

Gerçek yukarı doğru kendini aşma ise insanın kişiliğini yok etmesi değil, benmerkezciliğini aşmasıdır. Sevgi, merhamet, hakikat ve yaratılmış olana dikkat yoluyla insan kendi dar benliğinin sınırlarından çıkabilir. Huxley’nin mistisizmi bu yüzden dünyadan nefret eden bir mistisizm değildir. Asıl sorun beden değildir, doğa değildir, dünya değildir; insanın her şeyi kendisine göre değerlendiren egosudur.

Huxley bize basitçe “şeytan yoktur, bütün bunlar psikolojik hastalıktır” demez. Fakat “şeytan vardı, rahibelerin içine girdi” de demez. Çok daha rahatsız edici bir ihtimali önümüze koyar: İnsan zihni, kendi arzularından, korkularından, inançlarından ve başkalarının telkinlerinden öyle güçlü gerçeklikler üretebilir ki bunlar sonunda insan bedenini, toplumu ve hatta hukuku yönetmeye başlayabilir. Deneyim gerçek olabilir ama deneyime verilen açıklama yanlış olabilir. Bir rahibenin gerçekten nöbet geçirmesi, nöbetin şeytandan geldiğini kanıtlamaz. Bir insanın gerçekten mistik bir vecd yaşaması da yaşadığı şeyin Tanrı’dan geldiğini kendiliğinden kanıtlamaz.

Grandier’nin yakıldığı ateş bu nedenle yalnızca birkaç kötü insanın yaktığı bir ateş değildir. O ateşi hazırlayan odunlar yıllar boyunca birikmiştir: Grandier’nin kibri, Philippe’e yaptığı haksızlık, Trincant’ın öfkesi, Mignon’un kıskançlığı, Jeanne’in bastırılmış arzusu, rahibelerin can sıkıntısı, şeytan çıkarıcıların telkini, seyircilerin gösteri merakı, Kilise içindeki rekabet, XVII. yüzyılın demonolojisi, cadılık hukuku, Laubardemont’un siyaseti ve Richelieu’nün merkezî iktidarı. Tek başına bunların hiçbiri Grandier’yi yakmaya yetmeyebilirdi. Bir araya geldiklerinde ise masumiyetin bile insanı kurtaramadığı kapalı bir dünya kurdular.

Huxley’nin asıl dehşeti de burada yatar. Loudun’da şeytanın varlığını kanıtlamaya çalışan insanlar, kötülükle savaşırken kendileri korkunç bir kötülük üretmişlerdir. Tanrı adına işkence yapılmış, hakikat adına yalan söylenmiş, ahlak adına kişisel intikam alınmış, insan ruhunu kurtarmak adına insan bedeni aşağılanmış ve adalet adına bir adam diri diri yakılmıştır.

Bu nedenle Loudun Şeytanları, şeytan hakkında yazılmış bir kitap olmaktan çok insanın kendi kötülüğünü nasıl kutsallaştırabildiği hakkında yazılmış bir kitaptır. Huxley’nin en güçlü uyarısı belki de şudur: Kötülüğün en tehlikeli biçimi, insanın kötü olduğunu bilerek yaptığı kötülük değildir. Çok daha tehlikelisi, insanın kendisini haklı, erdemli ve hatta Tanrı’nın tarafında olduğuna inandırarak yaptığı kötülüktür.

Grandier kendi arzusunu hakikat sandı. Jeanne kendi hayallerini ruhani gerçeklik sandı. Mignon kişisel nefretini dinî görev sandı. Yargıçlar önceden kabul ettikleri inancı delil sandılar. Kalabalık gösteriyi mucize sandı. Ve herkes kendi küçük hakikatinin peşinden giderken bir insan ateşe gönderildi.

Belki Huxley’nin bütün kitabı boyunca sorduğu en önemli soru da budur: İnsan içindeki sesi nasıl ayırt edecektir?

Çünkü içimizden gelen her şey Tanrı değildir. Her güçlü duygu hakikat değildir. Her vecd kutsallık değildir. Her toplumsal coşku birlik değildir. Her dinî söz maneviyat değildir. Her “haklı dava” adalet değildir.

İnsanın asıl manevi görevi yalnızca inanmak değil, inandığı şeyi sınayabilmek; yalnızca kendisini aşmak değil, hangi yöne doğru aştığını anlayabilmek; yalnızca Tanrı’nın adını söylemek değil, kendi egosunun Tanrı’nın sesiymiş gibi konuşmaya başladığı anı fark edebilmektir.

Rönesans Kavramının Doğuşu ve Tarihsel Gelişimi

Rönesans düşüncesinin kökeni, 16. yüzyılda yaşayan İtalyan ressam, mimar ve sanat tarihçisi Giorgio Vasari'ye kadar uzanır. Vasari 1550 yılında yayımladığı Sanatçıların Yaşamları adlı eserinde yeniden doğuş sözcüğünü kullanır. Visari yeniden doğuşla, Orta Çağ'ın ardından İtalya'da sanatın yeniden canlanışını anlatmıştır. Onun kullandığı bu ifade, başlangıçta yalnızca sanat alanındaki değişimi tanımlıyordur.

Aradan yaklaşık üç yüzyıl geçtikten sonra Fransız tarihçi Jules Michelet bu kavrama çok daha geniş bir anlam kazandırır. Michelet 1855 yılında yayımladığı Fransa Tarihi adlı eserinde Renaissance terimini ilk kez bütün bir tarih döneminin adı olarak kullanır. Ona göre Rönesans insanın düşüncede, bilimde, kültürde ve özgürlük anlayışında yeniden doğuşudur. İnsan aklı, bireysellik ve eleştirel düşünce bu dönemde yeniden ön plana çıkmış, Avrupa yeni bir çağın eşiğine ulaşmıştır.

Tahtacılarda Dedelik Kurumu

Tahtacı topluluklarında dedelik kurumu, dinî ve toplumsal hayatın temel unsurlarından biri olarak kabul edilmektedir. Dede yalnızca ibadetleri yöneten bir din adamı değil; aynı zamanda toplumun ahlaki düzenini sağlayan, gelenekleri koruyan ve inanç esaslarını gelecek kuşaklara aktaran bir otoritedir. Yusuf Ziya Yörükân'ın Anadolu'da Alevîler ve Tahtacılar adlı eserinde dedeler Tahtacı toplumunda dinî hayatın merkezinde yer almakta ve topluluğun sosyal yapısını şekillendiren en önemli kişiler arasında bulunmaktadır.

Dedelerin en önemli görevlerinden biri, Cem ayinlerini ve diğer dinî törenleri yönetmektir. Cemlerde dua ve gülbenkleri okuyan, ibadetin düzenini sağlayan ve topluluğa rehberlik eden kişiler dedelerdir. Bunun yanında cenaze merasimleri, nikâhlar, ziyaretler ve çeşitli dinî toplantılar da onların yönetiminde gerçekleştirilir. Böylece dedeler, Tahtacı toplumunun dinî sürekliliğinin sağlanmasında önemli bir rol üstlenmektedir.

Dedelik kurumunun bir diğer önemli yönü ise toplumsal düzenin korunmasıdır. Dedeler bireyler arasında çıkan anlaşmazlıklarda hakemlik yapmakta, toplumun örf ve geleneklerine aykırı davranışları değerlendirmekte ve gerektiğinde yaptırım uygulamaktadır. Özellikle hırsızlık, zina, eşe sadakatsizlik ve benzeri davranışlar düşkünlük sebebi sayılmakta; bu durumda kişi dedenin kararıyla toplumdan geçici olarak dışlanmaktadır. Düşkün ilan edilen birey, cemlere katılamamakta ve yeniden topluluğa kabul edilmesi ancak dedenin affı ve gerekli görülen dinî uygulamaların yerine getirilmesiyle mümkün olmaktadır. Bu yönüyle dedelik kurumu sosyal bir denetim mekanizması işlevi de görmektedir.

Tahtacı inanç sisteminde dedeler aynı zamanda manevî rehber olarak kabul edilmektedir. Onların dualarının kabul olacağına, bereket ve şifa getireceğine inanılmaktadır. Eserde dedelerin hastalara hayırlı verdikleri, çeşitli hastalıkların tedavisinde dua ettikleri ve toplumun manevî ihtiyaçlarını karşıladıkları belirtilmektedir. Ayrıca dedelerden kalan sarık, külah, asa, papuç gibi bazı eşyaların kutsal kabul edildiği ve bunların manevî güç taşıdığına inanıldığı da aktarılmaktadır. 

Yörükân'ın dikkat çektiği önemli hususlardan biri de dedelik kurumunun zaman içerisinde geçirdiği değişimdir. Cumhuriyet döneminde şehirleşme, eğitim seviyesinin yükselmesi ve sosyoekonomik yapının değişmesiyle birlikte bazı Tahtacı köylerinde dedelerin eski otoritelerinin zayıfladığı belirtilmektedir. Bazı ocaklarda cemlerin seyrekleştiği, genç kuşakların geleneksel kurallardan uzaklaştığı ve dedelerin geçimlerini sağlamak amacıyla farklı işlerde çalışmak zorunda kaldıkları ifade edilmektedir. Buna karşılık Batı Anadolu'daki bazı Tahtacı topluluklarında dedelik kurumunun canlılığını koruduğu, cem ayinlerinin düzenli olarak sürdürüldüğü ve dedelere duyulan saygının devam ettiği de vurgulanmaktadır.

Dedelik kurumu, Tahtacı toplumunda yalnızca dinî ibadetleri yöneten bir makam değildir. Dedeler; inanç sisteminin koruyucusu, ahlaki düzenin denetleyicisi, toplumsal uyuşmazlıkların çözücüsü ve manevî rehberi olarak çok yönlü bir görev üstlenmektedir. Bu nedenle dedelik kurumu, Tahtacı toplumunun dinî ve kültürel kimliğinin korunmasında en önemli kurumların başında gelmektedir.

***

Dedelik kurumu, Anadolu Aleviliği ve özellikle Tahtacı topluluklarının tarihî ve kültürel yapısını anlamak açısından son derece önemli bir yere sahiptir. Yusuf Ziya Yörükân'ın saha araştırmalarından da anlaşıldığı üzere dedeler, yalnızca dinî törenleri yöneten kişiler değildir. Onlar aynı zamanda topluluğun ahlaki düzenini sağlayan, anlaşmazlıkları çözen, gelenekleri koruyan ve sözlü kültürü gelecek kuşaklara aktaran rehberlerdir. Devlet otoritesinin köylere yeterince ulaşamadığı dönemlerde dedeler, toplumun kendi içinde düzenini sağlayan en önemli kurum hâline gelmiştir. 

Yörükân'ın aktardığı bilgiler, dedelerin Tahtacı toplumunda büyük saygı gördüğünü ve cem ayinlerinden nikâha, cenaze törenlerinden toplumsal uyuşmazlıkların çözümüne kadar hayatın hemen her alanında görev üstlendiklerini göstermektedir. Düşkünlük uygulaması gibi mekanizmalar sayesinde toplumsal düzen korunmuş, bireylerin toplum içindeki sorumlulukları sürekli hatırlatılmıştır. Bu durum, dedelik kurumunun yalnızca dinî kuralları değil, aynı zamanda ahlaki ve sosyal değerleri de yaşatan bir yapı olduğunu ortaya koymaktadır.

Bununla birlikte dedelik kurumu tarih boyunca değişmeden kalmamıştır. Cumhuriyet döneminde eğitimin yaygınlaşması, şehirleşme, ekonomik şartların değişmesi ve geleneksel köy hayatının dönüşmesiyle birlikte dedelerin eski otoritesi birçok bölgede zayıflamıştır. Günümüzde bazı Alevi topluluklarında dedeler hâlâ önemli bir dinî rehber olarak görülürken, bazı yerlerde bu kurumun etkisinin azaldığı gözlemlenmektedir. Bu durum, dedelik kurumunun da toplumdaki değişimlerden etkilendiğini göstermektedir.

Kanaatimce dedelik kurumunu yalnızca dinî bir makam olarak değerlendirmek eksik olur. Tarihsel açıdan bakıldığında bu kurum, Anadolu'da yüzyıllar boyunca toplumsal dayanışmayı güçlendiren, kültürel kimliği koruyan ve sözlü geleneğin devamını sağlayan önemli bir yapı olmuştur. Özellikle yazılı kültürün sınırlı olduğu dönemlerde inanç, ahlak ve geleneklerin kuşaktan kuşağa aktarılmasında dedelerin büyük rol oynadığı görülmektedir. Bu nedenle dedelik kurumu, Alevi toplumunun yalnızca dinî hayatını değil, sosyal ve kültürel yapısını da şekillendiren temel kurumlardan biri olarak değerlendirilebilir. Bu tarihsel işlevi kabul etmek, günümüzde kurumun nasıl işlemesi gerektiği konusunda herkesin aynı görüşte olduğu anlamına gelmez; ancak Anadolu Aleviliğinin gelişimini anlamak için dedelik kurumunun merkezi rolünü göz ardı etmek de mümkün değildir.

Yusuf Ziya Yörükân'ın Anadolu'da Alevîler ve Tahtacılar adlı eserinden... yorumlayan Burcu Bolakan

Yusuf Ziya Yörükân'ın Kitabından- Miraç ve Cem İbadeti

 

Yusuf Ziya Yörükân Anadolu’da Alevîler ve Tahtacılar adlı eserinde, Alevilikte Miraç anlayışını Cem ayininin kaynağını ve anlamını açıklayan temel bir olay olarak ele alır. Önce Kargın köyünde görüştüğü yaşlı dedenin anlattığı Miraç rivayetini aktarır, ardından bu rivayetin Cem ayinindeki uygulamalarla nasıl ilişkilendirildiğini kendi yorumlarıyla açıklamaya çalışır.

Dedenin anlattığı rivayete göre Hz. Muhammed, Cebrail’in rehberliğinde Miraç yolculuğuna çıkar. Yol üzerinde bir aslanla karşılaşır. Aslan geçmesine izin vermeyince Allah tarafından, ona bir nişan vermesi istenir. Bunun üzerine Hz. Muhammed yüzüğünü aslanın ağzına bırakır ve yoluna devam eder. Allah'ın huzuruna vardığında ilâhî sırlarla karşılaşır, ümmeti için bağışlanma diler ve kendisine cennetten bir üzüm tanesi verilir. Allah bu üzümü Hz. Ali'ye, Hasan ve Hüseyin'e götürmesini söyler. Bu sırada Selman-ı Farisî de anlatının önemli kişilerinden biri olarak ortaya çıkar.

Dönüş yolunda Hz. Muhammed, Kırklar Meclisi denilen topluluğa ulaşır. Başlangıçta orada otuz dokuz kişi vardır. Selman'ın gelişiyle sayı kırka tamamlanır. Hz. Muhammed onlara üzümü verir. Rivayete göre tek bir üzüm tanesi bütün kırklara yeter. Üzümün suyu paylaşılır, hepsi bundan içer ve derin bir manevî coşkuya kapılır. Ardından semah etmeye başlarlar. Ellerinde çalpareler vardır, dillerinde Allah'ın adı dolaşmaktadır. Tam bu sırada Kırklar'dan birine neşter vurulduğunda hepsinin kolundan aynı anda kan akar. Böylece hepsinin tek bir hakikatin parçaları olduğu gösterilir. Hz. Muhammed de bu olay sayesinde Hz. Ali'nin hakikatini ve Kırklar'ın sırrını kavrar.

Yörükân'ın aktardığına göre Alevi dedeleri bu hikâyeyi tarihî bir olay olarak anlatmakla kalmaz, cem ayininin bütün erkânını da bu Miraç kıssasına bağlarlar. Onlara göre ceme girerken rehber tutulması, Cebrâil'in Hz. Muhammed'e yol göstermesini temsil eder. Musahiplik Hz. Muhammed ile Hz. Ali arasındaki kardeşliğin sembolüdür. Pençeleşme Peygamber'in abasının altında gerçekleşen birliği hatırlatır. Dâr'a durmak, Miraç yolculuğundaki teslimiyeti simgeler. Post, Hz. Muhammed'in karşılaştığı aslanı temsil eder. Cem sırasında içilen dem, Kırklar'ın paylaştığı üzümün sembolüdür. Semah ise Kırklar'ın ilâhî coşku içinde dönmesini yeniden canlandırır. Cem sonunda birbirine "Miraç'ın kutlu olsun" denmesi de yapılan ibadetin sembolik olarak Miraç yolculuğunun tekrar yaşanması anlamına geldiğini gösterir.

Yusuf Ziya Yörükân’a göre burada anlatılanlar, sembollerle kurulmuş bir dinî dilin ürünüdür. Cem ayinindeki hareketlerin önemli bir kısmı bu Miraç hikâyesini temsil etmektedir. Ayrıca Yörükân bu sembollerin yalnızca İslâmî kaynaklarla açıklanamayacağını, eski Türk kamlarının göğe yükselme törenleriyle ve daha eski dinî geleneklerle benzerlikler taşıdığını ileri sürer. Ona göre Cem ayini zaman içinde İslâmî kavramlarla yeniden yorumlanmış olmakla birlikte, çok daha eski dinî ve kültürel unsurları da bünyesinde barındırmaktadır.

Dâra durmak, Alevilikte Cem ayininin en önemli erkânlarından biridir. Kelime olarak "dâr", Farsçada "huzur", "makam" veya "divan" anlamına gelir. Alevi geleneğinde ise kişi, Hak'ın huzurunda ve dede önünde hesap vermek üzere saygıyla ayakta durur. Yusuf Ziya Yörükân'ın yorumuna göre dâra durmak, Miraç kıssasında Hz. Muhammed'in Allah'ın huzurunda duruşunu sembolize eder. Yani ceme giren kişi, kendisini Hz. Muhammed'in Miraç'taki teslimiyet hâliyle özdeşleştirir.

Yörükân ayrıca bu hareketin sembolik anlamlarını da açıklar. Ona göre: Ceme girerken kapı eşiğine basılmaması ve dâr'a durulması, kutsal mekâna saygının ifadesidir. Dâr, teslimiyeti ve tevazuyu temsil eder. Kişi burada benliğini geri plana bırakır; Hak, toplum ve kendi vicdanı önünde hesap vermeye hazır olduğunu gösterir.

Alevi geleneğinde dârın yalnızca bir ritüel olmadığı da vurgulanır. Bir kimse bir hata işlemişse, toplumla veya bir başka canla arasındaki kırgınlığı gidermek için de dâra çıkar, kusurunu kabul eder, helallik ister ve barış sağlanmadan cem tamamlanmaz. Bu yönüyle dâr, hem dinî hem de ahlâkî bir kurumdur.

Kırklar Meclisi, Alevi inancında kırk erenden oluştuğuna inanılan kutsal topluluğun adıdır. Bu topluluk manevî birlik ve olgunluğu temsil eden sembolik bir yapıdır. Rivayette Hz. Muhammed'in buraya uğraması, ilahî hakikatin başka bir yönünü tanımasını anlatır.

Rivayet kelimesi ise tarihî olarak kesinliği ispatlanmış bir olay anlamına gelmez. Nesilden nesile aktarılan kutsal anlatıları ve gelenekleri ifade eder. Hz. Muhammed'in Kırklar'a verdiği üzüm, sıradan bir meyve olarak düşünülemez. Bereketi, ilahî bilgiyi ve manevî nimeti temsil eden sembolik bir unsurdur. Tek bir üzüm tanesinin kırk kişiye yetmesi de bu bereketin sınırsızlığını anlatmak için kullanılan sembolik bir anlatımdır.

Üzümü içtikten sonra Kırklar'ın yaşadığı manevî coşku, kişinin Allah'a yakınlık hissederek yaşadığı derin ruhsal heyecanı ifade eder. Tasavvuf geleneğinde buna bazen vecd de denilir. Bu coşkunun ardından yapılan semah, Alevilikte Cem ibadetinin en önemli bölümlerinden biridir. Semah, belirli kurallar içinde dönerek yapılan ve Allah'a yönelişi, kâinattaki düzeni ve insanın manevî yolculuğunu simgeleyen ibadettir.

Çalpare, semah sırasında ritim tutmak amacıyla kullanılan küçük bir vurmalı çalgıdır. Genellikle parmaklara takılarak çalınır ve semaha ritim kazandırır. Kırklar'ın sırrı ifadesi, Kırklar'ın aynı ilahî hakikatte birleşmiş olmalarını anlatır. Rivayette birinin acısının hepsinin acısı hâline gelmesi, bu birliği sembolize eder. Hz. Muhammed'in bu olaya şahit olması da, Kırklar'ın temsil ettiği manevî birliği ve Hz. Ali'nin bu birlik içindeki özel makamını kavradığını ifade eden sembolik bir anlatımdır.

Yusuf Ziya Yörükân'ın Miraç ve Kırklar Meclisi anlatısını aktarırken benimsediği yaklaşım dikkat çekicidir. Yazar, bu rivayeti yalnızca dinî bir anlatı olarak sunmakla yetinmez; Cem ayinindeki birçok uygulamanın kaynağını açıklayan sembolik bir metin olarak değerlendirir. Özellikle rehber, semah, dâr, musahiplik ve dem gibi erkânların Miraç anlatısıyla ilişkilendirilmesi, Alevi inanç dünyasının sembolik yapısını anlamaya yardımcı olmaktadır.

Bununla birlikte, Yörükân'ın bu sembolleri eski Türk inançları ve Şamanizm ile ilişkilendirmesi, onun tarih ve din sosyolojisi alanındaki yorumunu yansıtmaktadır. Bu değerlendirme önemli olmakla birlikte, günümüzde bütün araştırmacılar tarafından ortak kabul gören kesin bir görüş değildir. Bu nedenle eseri okurken, yazarın aktardığı geleneksel rivayet ile bu rivayete getirdiği akademik yorumu birbirinden ayırmak gerektiğini düşünüyorum.

Bana göre bu bölümün en dikkat çekici yönü, Cem ayininin yalnızca birtakım ritüellerden oluşmadığını, her hareketin arkasında güçlü bir sembolik anlam bulunduğunu göstermesidir. Dâra durmanın teslimiyeti ve vicdan muhasebesini, semahın ilahî hakikate yönelişi, Kırklar Meclisi'nin ise birlik ve kardeşliği temsil etmesi, Alevi inanç sisteminin zengin sembolik dilini ortaya koymaktadır. Bu yönüyle eser, Aleviliği anlamaya çalışan okuyucuya önemli bir bakış açısı sunarken, aynı zamanda farklı akademik görüşlerle birlikte değerlendirilmesi gereken bir kaynak niteliği taşımaktadır.

Yorumlayan Burcu Bolakan

Dostoyevski’nin Ezilenler Romanında Sevgi, Gurur ve Geri Dönüş

 

Dostoyevski’nin Ezilenler romanında insanın sevdiği kişiye duyduğu güçlü bağlılık ve bu bağlılığın içinde yaşanan kırılmalar vardır. Sevgi romanda hemen her karakterin hayatını belirleyen bir duygudur; fakat gurur, korku, bağımlılık, fedakârlık, korunma arzusu ve kırgınlık bu sevginin içine karışır. İnsan aynı anda sevebilir ve öfkelenebilir, bağışlamak isteyebilir ve geri durabilir, gitmeyi seçebilir ve geride bıraktığı yere dönmeyi bütün kalbiyle arzulayabilir. Dostoyevski insan ruhunu bu çelişkilerin içinde yakalar. Karakterlerinin davranışlarının altında saklanan duygularla ilgilenir.

Romanın en güçlü damarlarından birini birbirine ayna tutan iki baba-kız hikâyesi oluşturur. Nataşa, Alyoşa’ya duyduğu aşk uğruna babası Nikolay İhmenev’in evinden ayrılır; Nelli’nin annesi ise yıllar önce Prens Valkovski uğruna babası Jeremiah Smith’i terk etmiştir. Her iki durumda da baba ile kız arasındaki sevgi varlığını sürdürür. Fakat aynı ayrılık iki tarafın ruhunda bambaşka anlamlar kazanır. Kız için gitmek, sevdiği insanı ve kendi hayatını seçmektir; baba içinse kızının başka bir erkeği kendisine ve ailesine tercih etmesidir. Aralarındaki mesafe böylece kırılmış güvenin, incinmiş onurun ve söylenemeyen sözlerin yarattığı duygusal bir uçuruma dönüşür. Jeremiah Smith ile kızının hikâyesinde bu mesafe kapanamadan zaman tükenir. Nikolay ile Nataşa’nın hikâyesinde ise geri dönüş için hâlâ bir ihtimal vardır. Nelli’nin kendi annesiyle dedesi arasında gerçekleşmeyen barışmayı Nataşa ile babası için mümkün kılması romanın en dokunaklı noktalarından biridir. Kendisi gerçek anlamda bir yuvaya kavuşamayan Nelli, başka bir kızın yeniden evine dönebilmesine aracılık eder.

Aşk da Dostoyevski’nin elinde tek başına mutluluk getiren bir duygu olmaktan çıkar. Nataşa’nın Alyoşa’ya duyduğu aşk gerçektir; Alyoşa da Nataşa’ya karşı duygusuz değildir. Fakat Alyoşa, sevginin gerektirdiği iradeyi ve sorumluluğu taşıyabilecek olgunluğa sahip değildir. Nataşa yanlış bir duyguya değil, o duygunun ağırlığını taşıyamayan bir insana bağlanmıştır. Nelli’nin annesinin Prens Valkovski’ye duyduğu aşk ise daha yıkıcı bir biçim alır; çünkü onun sevgisinin karşısında, bu sevgiyi kendi çıkarı için kullanabilen bir insan vardır. Dostoyevski böylece çok önemli bir ayrım ortaya koyar: Birini büyük bir tutkuyla sevmek ile o insanla iyi bir hayat kurabilmek aynı şey değildir. Aşk gerçek olabilir; yine de o aşkın kurduğu ilişki insanı yaralayabilir.

Roman boyunca her karakter sevgiyi başka türlü yaşar. İvan’ın Nataşa’ya duyduğu sevgi sabra ve fedakârlığa, Nataşa’nın Alyoşa’ya bağlılığı tutkuya ve koruma isteğine, Nikolay’ın kızına sevgisi kırgınlığın ardında saklanan özleme, Nelli’nin annesine bağlılığı ise sevgiyle öfkenin birbirinden ayrılamadığı derin bir sadakate dönüşür. Bu yüzden Dostoyevski’nin karakterlerini yalnızca haklı ya da haksız olarak değerlendirmek güçtür. Onların içinde birbirine karşıt duygular aynı anda yaşayabilir. Dostoyevski’nin insan ruhuna yaklaşımındaki derinlik de buradan gelir: Bir insanın yaptığı hatayı gösterirken, o hatayı hangi sevginin, korkunun veya kırgınlığın içinden yaptığını da görmemizi sağlar.

Romanın adı da bu açıdan geniş bir anlam kazanır. Ezilenlerde insan yalnızca toplum, yoksulluk ya da başka insanların gücü altında ezilmez; kendi içinde taşıdığı duyguların ağırlığı da onu kuşatır. Nataşa aşkının, Nikolay incinmiş onurunun, İvan karşılıksız sevgisinin, Nelli geçmişten kendisine kalan acının, Alyoşa ise kararsızlığının ve babasının iradesinin ağırlığını taşır. Her biri kendisini bir insana, bir hatıraya ya da bir duyguya bağlayan görünmez bağlarla yaşar.

Romanın en derin hüznü ise sevginin var olduğu hâlde bazen sevilen kişiye ulaşamamasında saklıdır. Jeremiah Smith kızını sever, ancak bu sevgiyi ona ulaştırabileceği zamanı kaybeder. Nikolay aynı sona yaklaşırken Nataşa’ya yeniden sarılabilecek zamanı bulur. Dostoyevski için bağışlamak, geçmişi unutmak ya da yaşanan acıyı yok saymak anlamına gelmez; kırgınlığın hâlâ var olduğu yerde sevgiyi yeniden görünür kılabilmektir. Bu nedenle Ezilenler, kırılmış ilişkilerin içinde yaşamaya devam eden sevginin, insanın sevdiklerine geri dönme arzusunun ve henüz vakit varken birbirine yeniden ulaşabilmenin romanıdır.

Stefan Zweig - Amok Koşucusu: İnsan İradesinin Sınırları

 

Stefan Zweig, Amok Koşucusu’nda bir doktorun bir kadın karşısında yaşadığı saplantıyı ve ardından gelen trajediyi anlatır. Hikâyedeki asıl mesele: İnsan gerçekten kendisinin efendisi midir? sorusuna cevap aramaktır. Biz insanlar aklımızın, ahlakımızın ve irademizin bizi yönettiğine inanırız; fakat Zweig insanın bu güvenini sarsar. Ona göre insanın içinde, gündelik hayatın düzeni altında duran başka kuvvetler de vardır: arzu, gurur, yalnızlık, utanç, korku, suçluluk ve kendini affettirme ihtiyacı. Bazen tek bir olay bu kuvvetleri ortaya çıkarır ve insan, kendisi hakkında sahip olduğu bütün düşüncelerin aksine davranabilir. Amok Koşucusu biraz da insanın kendi içindeki yabancıyla karşılaşmasının hikâyesidir.

Doktor bu düşüncenin en güçlü temsilcisidir. Eğitimli, akılcı ve insan hayatını korumakla yükümlü bir kişidir. Mesleği bile aklı, ölçülülüğü ve sorumluluğu temsil eder. Fakat yıllardır yaşadığı yalnızlık ve yabancılaşma, onun iç dünyasında büyük bir boşluk yaratmıştır. Kadın karşısına çıktığında yalnızca bir hasta ile karşılaşmamış; bastırdığı arzularıyla, gururuyla ve kendi güç duygusuyla da karşılaşmıştır. Kadının kendisine muhtaç olduğunu fark ettiği anda doktor, hasta ile arasındaki ahlaki sınırı koruyamaz. Yardım etme gücünü bir üstünlük duygusuna dönüştürür. Zweig önemli bir ahlaki soruyu ortaya koyar: Bir insanın başka bir insan üzerinde gücü olduğunda, onun gerçek karakteri nasıl değişir?

Kadın ise doktorun tam karşısında duran başka bir irade biçimini temsil eder. O da son derece gururludur. Yardıma muhtaçtır fakat çaresizliğinin görülmesini istemez. Doktora yalvarmaz, kendisini bütünüyle onun merhametine bırakmaz. Toplumsal konumunu, evliliğini ve sırrını korumaya çalışır. Bu nedenle hikâyedeki çatışma yalnızca doktor ile kadın arasında değildir; iki gururun karşılaşmasıdır. Kadının gururu kendi sırrını korumaya, doktorun gururu ise kendisine ihtiyaç duyulduğunu kabul ettirmeye yöneliktir. İkisi de geri adım atmaz ve sonunda insan hayatının kendisinden daha önemsiz olması gereken gurur, trajedinin kapısını açar.

Fakat Zweig doktoru yalnızca ahlaken suçlu bir insan olarak da bırakmaz. Hikâyenin asıl derinliği bundan sonra ortaya çıkar. Doktor yaptığı şeyin farkına vardığında bu kez başka bir uç noktaya savrulur. Önce kadının karşısında gücünü hissetmek isteyen adam, artık onun peşinden koşan, ona ulaşmaya çalışan ve her şeyi düzeltmek isteyen çaresiz bir insana dönüşür. Burada roller tersine çevrilmiştir: Başlangıçta kadın doktora muhtaçken, artık doktor kadının kendisini affetmesine muhtaçtır. Çünkü doktorun aradığı şey yalnızca kadının kurtuluşu değildir; kendi vicdanından kurtulma ihtimalidir.

İşte “amok” kavramı burada gerçek felsefi anlamına ulaşır. Amok yalnızca bir delilik hâli değildir; insanın tek bir duygu tarafından ele geçirilerek bütün diğer değerlerini kaybetmesidir. Doktor önce arzusunun ve gururunun, sonra pişmanlığının ve suçluluğunun esiri olur. Duygular değişmiştir fakat temel sorun değişmemiştir: Doktor hiçbir aşamada kendisinin efendisi değildir. Önce “istiyorum” duygusu onu yönetir, ardından “düzeltmeliyim” düşüncesi. Bu yüzden onun amok koşusu kendi içinde durduramadığı bir kuvvet tarafından sürüklenmesidir.

Zweig’in burada insan iradesi üzerine oldukça karanlık bir soru sorduğunu düşünüyorum. İnsan gerçekten özgürce mi karar verir, yoksa çoğu zaman kararlarımızın arkasında farkında olmadığımız tutkular mı vardır? Doktor kendisini akıllı ve eğitimli bir insan olarak görürken birkaç saat içinde hiç tanımadığı bir insana dönüşebilir. Zweig’in psikolojik edebiyatının gücü de buradadır: İnsanı “iyi” ve “kötü” diye ikiye ayırmak yerine, aynı insanın içinde birbirine zıt kişiliklerin bulunabileceğini gösterir. Merhametli insan zalimleşebilir; gururlu insan yalvaracak hâle gelebilir, akıllı insan akıldışının esiri olabilir. İnsan karakteri sandığımız kadar sabit değildir.

Kadının ölümüyle birlikte hikâyede başka bir büyük mesele ortaya çıkar: geri döndürülemezlik. Doktor hatasını anlar, fakat anlamak onu kurtarmaz. Çünkü ahlaki farkındalık zamanında yaşanmamıştır. Bazen insan ancak kaybettikten sonra ne yapması gerektiğini anlayabilir. Burada Zweig pişmanlığın en acı tarafını gösterir. Pişmanlık geçmişi değiştiremez; yalnızca geçmişte başka türlü davranabileceğimizi bize durmadan hatırlatır. Bu nedenle doktorun gerçek cezasını yine kendi bilinci verir.

Doktorun daha sonra kadının sırrını korumaya çalışması da bu açıdan önemlidir. Artık onu hayata döndüremez; yapabileceği tek şey onun iradesine ve sırrına ölümünden sonra sadık kalmaktır. Böylece doktorun mücadelesi kurtarmaktan kefarete dönüşür. Geçmişi değiştiremeyeceğini bildiği hâlde, yaptığı hatanın karşılığını kendi varlığıyla ödemeye çalışır. Fakat Zweig burada da kolay bir kurtuluş sunmamıştır. Çünkü bazı suçluluklar telafi edilebilirken bazıları yalnızca taşınabilir.

Zweig, doktor ile kadın arasındaki kısa karşılaşmadan insanın iradesi, gururu, güç arzusu, vicdanı ve pişmanlığı üzerine büyük bir trajedi çıkarır. Eserdeki asıl felaket ölümden bile önce gerçekleşmiştir: İnsan kendi içindeki sınırı aşmıştır ve bunu ancak aştıktan sonra fark etmiştir.

Belki de Zweig’in bize bıraktığı en rahatsız edici düşünce budur: İnsan kendisini tanıdığını zanneder, çünkü henüz sınanmadığı taraflarını görmemiştir. Doktorun karşısına çıkan kadın, onun kendisinden saklanan tarafını görünür hâle getirir. Bu nedenle Amok Koşucusu’nun en önemli sorusu “Doktor neden böyle yaptı?” sorusundan daha büyüktür: İnsanın içinde uygun koşullar ortaya çıkana kadar kendisinin bile bilmediği neler saklıdır?

Zweig belki de bu hikâyesiyle kesin bir cevap vermek istememiştir. Hikâyenin gücü bıraktığı huzursuzlukta yatar. İnsan aklına güvenebilir, ahlakına güvenebilir, kendisini tanıdığına inanabilir; fakat bütün bunların altında kontrol edilmesi çok daha zor bir dünya vardır. Doktorun amok koşusu bu yüzden yalnızca onun koşusu değildir. Zweig, doktorun felaketinde insanın kendi içindeki karanlık ve denetlenemeyen tarafla karşılaşma ihtimalini gösterir.

Rafael İşhanyan'ın Ermeni Tarihi Anlayışı

 

Rafael İşhanyan'ın Ermeni Tarihi Anlayışı

Yazara göre Ermeniler bir anda ortaya çıkmış, yalnızca bir göçle açıklanabilecek ya da tek bir eski halkın doğrudan devamı sayılabilecek bir topluluk değildir. Ermeni halkı; dilin, coğrafyanın, eski yerli halkların, göçlerin, devletlerin, efsanelerin ve kültürel hafızanın uzun zaman içinde birbirine karışmasıyla oluşmuştur. Bu yüzden kitapta Ermenilerin kendisini nasıl oluşturduğu, nasıl hatırladığı ve büyük imparatorluklar arasında nasıl varlığını sürdürdüğü anlatılır.

Yazarın anlatısında en önemli unsur dildir. Ermeniceyi halkın geçmişini taşıyan canlı bir belge olarak görür. Ermenicenin Hint-Avrupa dil ailesine bağlı olması, Ermenilerin eski dünya halklarıyla bağlantısını açıklamak için önemli kabul edilir. Fakat yazar bununla yetinmez; Ermenicenin Sümerce, Akadca, Sami dilleri, Kafkas dilleri ve eski Anadolu dilleriyle temaslarını da vurgular. Bu yaklaşım, Ermenilerin kapalı bir topluluk olmadığını; Mezopotamya, Anadolu, Kafkasya ve İran çevresindeki halklarla uzun süre ilişki içinde yaşadığını göstermeye yöneliktir.

Coğrafya da kitapta çok belirleyicidir. Van Gölü, Ararat çevresi, Sevan, Urmiye, Aras havzası, Fırat ve Dicle kaynakları, Ermeni tarihinde önemlidir. Arkeolojik bulgular, eski yerleşimler, kaya resimleri, kaleler, sulama kanalları ve metal işçiliği örnekleri bu coğrafyanın çok eski bir kültür alanı olduğunu göstermek için kullanılır.

Kitapta eski yazılı kaynaklarda geçen Armani, Haya, Hayasa, Nairi, Urartu, Ararat ve Armina gibi adlar arasında bir süreklilik kurulmaya çalışılır. Yazar bunları farklı dönemlerde aynı tarihî coğrafyanın ve aynı halkın değişik adları gibi yorumlar. Burası kitabın hem güçlü hem de tartışmalı tarafıdır. Çünkü bu adların birçoğu tarihî kaynaklarda gerçekten geçer; fakat hepsini kesin biçimde “Ermeni” adı altında birleştirmek akademik dünyada tartışmalı bir yorumdur.

Hayk efsanesi, yazarın anlatısında Ermeni bağımsızlık fikrinin sembolüdür. Hayk’ın Bel’e karşı çıkması, kuzeye göç etmesi ve kendi yurdunu kurması tarihsel bir belge gibi değil, halk hafızasında saklanan özgürlük anlatısı gibi ele alınır. Yazar bu efsaneyi tamamen masal olarak görmez; arkasında eski göçlerin, savaşların ve bağımsızlık mücadelelerinin izi olabileceğini düşünür. Aynı yöntem Şamiram-Ara hikâyesinde, Haldi-Hayk bağlantısında ve bazı Urartu krallarının Ermeni efsaneleriyle ilişkilendirilmesinde de görülür.

Daha somut tarihî döneme gelindiğinde Urartu ya da yazarın deyişiyle Van-Ararat Krallığı ön plana çıkar. Menua’nın kanalları, Argişti’nin şehirleri, Rusa’nın kaleleri ve imar faaliyetleri, bir devletin yalnızca savaşla değil; şehir kurarak, suyu yöneterek, tarımı geliştirerek ve düzen sağlayarak ayakta kaldığını gösterir. 

Sonra Yervantuniler, Artaşes, Tigran ve Arşakuniler üzerinden Ermeni siyasi tarihinin yükseliş ve zorluk dönemleri anlatılır. Artaşes dağınık Ermeni bölgelerini birleştiren kurucu hükümdardır. Tigran ise Ermeni tarihinin en güçlü dönemini temsil eder; yazara göre onun zamanında Ermenistan imparatorluk seviyesine ulaşır. Fakat Roma’nın doğuya yönelmesiyle bu yükseliş sona erer. Tigran’dan sonra Ermenistan, Roma ile Partlar arasında denge kurmaya çalışan bir sınır krallığı hâline gelir. Buna rağmen tamamen ortadan kalkmaz; hanedanlar değişir, dış müdahaleler olur, ama Ermeni siyasi varlığı devam eder.

Kitapta sıradan insanların hayatı da önemlidir. Ksenofon’un anlattığı köyler, toprağa gömülü evler, buğday, arpa, üzüm bağları, şarap üretimi ve hayvan sürüleri, Ermeni tarihini yalnızca kralların dünyasından çıkarır.

***

Yazarın amacı Ermeni halkının köksüz, sonradan belirmiş veya yalnızca dışarıdan gelmiş bir topluluk olmadığını göstermektir. İşhanyan, Ermenilerin çok eski bir coğrafyada, farklı halklarla karışarak ama kendi dilini ve kimliğini koruyarak tarih boyunca var olduğunu anlatmak ister.

Yazar tarihî malzeme kullanır; dilbilimden, arkeolojiden, yazıtlardan ve antik kaynaklardan yararlanmaya çalışır. Fakat yazarın temel eğilimi, bütün bu malzemeyi Ermeni tarihinin çok eski ve kesintisiz olduğu fikrini destekleyecek biçimde yorumlamaktır. Bu nedenle bazı iddiaları temkinli okumak gerekir. Özellikle Urartu’nun doğrudan Ermeni devleti sayılması, Hayasa’nın kesin biçimde Ermenilerle özdeşleştirilmesi ya da efsane kahramanlarının tarihî krallarla birleştirilmesi kesin bilgi değil, yorumdur.

***

Ermeniler, Güney Kafkasya ile Doğu Anadolu arasında tarih boyunca yaşamış eski bir halktır. Ermenice, Hint-Avrupa dil ailesine ait bağımsız bir dildir ve bu konuda tarihçiler arasında genel bir görüş birliği vardır. Ancak Ermeni halkının tam olarak nasıl oluştuğu konusunda kesin bir cevap yoktur. Bugün akademik dünyada en yaygın yaklaşım, Ermenilerin tek bir kavimden değil, uzun bir tarihî süreç içinde oluştuğudur. Hint-Avrupa dili konuşan topluluklar ile Urartular, Hurriler ve Doğu Anadolu'nun diğer eski halkları yüzyıllar boyunca kaynaşmış ve bugünkü Ermeni halkını meydana getirmiştir. Yani ne tamamen dışarıdan gelmiş tek bir halktırlar ne de yalnızca Urartuların doğrudan devamıdırlar.

MÖ 9-6. yüzyıllar arasında bölgede güçlü olan Urartu Krallığı önemli bir uygarlıktı. Başkenti Van çevresindeydi ve sulama kanalları, kaleleri ve yazıtlarıyla tanınır. Urartu Devleti yıkıldıktan sonra bölgede yeni siyasi yapılar ortaya çıktı. Pers döneminde Ermenistan satraplık olarak yönetildi. Daha sonra Büyük İskender'in fetihleriyle Helenistik dönem başladı.

MÖ 2. yüzyılda Artaşes I bağımsız Ermeni Krallığı'nı güçlendirdi. Ondan sonra gelen Tigran döneminde Ermeni Devleti geniş sınırlara ulaştı. Bu imparatorluk uzun ömürlü olmadı; Roma'nın yükselmesiyle toprakların büyük bölümü kaybedildi. Bundan sonra Ermenistan yüzyıllarca Roma ile Partlar, daha sonra da Sasani İranı arasında tampon bir devlet olarak varlığını sürdürdü.

Ermeni tarihindeki en önemli dönüm noktalarından biri ise MS 301 yılıdır. Geleneksel kabul gören tarihe göre Ermenistan, Hristiyanlığı devlet dini olarak kabul eden ilk devlet oldu. Bu gelişme Ermeni kimliğinin şekillenmesinde çok büyük rol oynadı. Daha sonra 5. yüzyılda Mesrop Maştots Ermeni alfabesini geliştirdi.

Orta Çağ boyunca Ermeniler Bizans, Araplar, Selçuklular, Moğollar ve Osmanlılar gibi birçok devletin egemenliği altında yaşadılar.

Şimdi İşhanyan'ın kitabına gelirsek; bazı görüşleri tartışmalıdır. Örneğin: Urartu'nun doğrudan Ermeni devleti olduğu iddiası genel kabul görmez. Hayasa'nın kesin biçimde Ermenilerin atası olduğu kanıtlanmış değildir. “Armani, “Hayasa”, “Nairi”, “Urartu” ve “Armina” adlarının aynı halkın farklı isimleri olduğu yorumu yaygın kabul edilen bir gerçek değil, bir görüştür. Hayk gibi efsanevi kişileri tarihî şahsiyetlerle ilişkilendirmesi de yorum niteliğindedir.

Buna karşılık kitapta doğru ve genel kabul gören bilgiler de vardır. Örneğin Ermenicenin bağımsız bir Hint-Avrupa dili olması, Tigran'ın bir krallık kurması, Ermenistan'ın Roma ile Partlar arasında kalması, Hristiyanlığın Ermeni kimliği için merkezi öneme sahip olması ve Ermenilerin tarih boyunca bu bölgede yaşamış eski halklardan biri olması akademik olarak büyük ölçüde kabul edilen konulardır.

***

Rafael İşhanyan'ı güçlü bir Ermeni milliyetçisi olduğu ve eserlerini bu bakış açısıyla yazdığı söylenebilir. İşhanyan (1922-1995), Ermeni dilbilimci, tarihçi ve filologdur. Çalışmalarının büyük bölümü Ermeni dilinin tarihi, Ermeni halkının kökeni ve Ermeni ulusal kimliği üzerinedir. Özellikle Ermenilerin çok eski çağlardan beri Anadolu'nun yerli halkı olduğu görüşünü savunmuş ve bu düşünceyi eserlerinin temel tezlerinden biri hâline getirmiştir.

1980'lerin sonu ve 1990'ların başında Karabağ hareketi sırasında millî konularda aktif rol almış, Ermeni bağımsızlık hareketini desteklemiş ve Ermeni-Türk ilişkileri üzerine de yazılar kaleme almıştır. Üçüncü Gücü Dışlama Yasası adını verdiği düşüncesinde, Ermenilerin kendi çıkarlarını esas alarak komşularıyla doğrudan ilişki kurmaları gerektiğini ileri sürmüştür.

İşhanyan'ın tarih kitapları da bu millî bakış açısını yansıtır. Dilbilim, arkeoloji, antik yazıtlar ve eski tarihçilerin eserlerinden yararlanır; ancak elde ettiği verileri çoğunlukla Ermeni tarihinin çok eski, kesintisiz ve Ermeni merkezli olduğu tezini destekleyecek şekilde yorumlar. Bu nedenle Urartu'nun doğrudan Ermeni devleti olduğu, Hayasa'nın Ermenilerin atası olduğu veya Ermeni halkının kesintisiz biçimde aynı coğrafyada yaşadığı gibi görüşleri kesin tarihî gerçek olarak değil, kendi tarih anlayışının parçaları olarak sunar.

İşhanyan tarihî kaynakları kullanan; fakat bunları Ermeni millî kimliğini ve tarih anlayışını güçlendirmek amacıyla yorumlayan bir tarihçi ve düşünürdür. Bu nedenle eserleri okunurken hem sunduğu tarihî bilgilerden yararlanmak hem de milliyetçi bakış açısının yorumlarını içerdiğini göz önünde bulundurmak gerekir.

Bir Dünyanın Dağılışı: Hasip Saygılı'nın Osmanlı'nın Son 40 Yılında Rumeli Türkleri ve Müslümanları Adlı Eseri Üzerine

Bu kitabın zihnimde bıraktığı en güçlü iz, yavaş yavaş çözülen bir dünyanın bıraktığı hüzün oldu. Hasip Saygılı'nın anlattığı hikâye bana göre yalnızca Osmanlı'nın son kırk yılı değildi, insanların kendilerini ait hissettikleri dünyanın yavaş yavaş ellerinden kayışının hikâyesiydi.

Tarih kitapları çoğu zaman savaşları, antlaşmaları ve devletleri anlatır. Oysa bu kitapta satır aralarında başka bir soru dolaşmaktadır: Bir insanın dünyası ne zaman yıkılır? Bir devlet eski gücünü kaybettiğinde mi, bir şehir elden çıktığında mı, yoksa kendisini ait hissettiği düzen artık geri dönmeyecek şekilde değiştiğinde mi?

Berlin Kongresi'nden Balkan Savaşları'na, Rus konsoloslarının öldürülmesinden Rumeli'den Anadolu'ya uzanan göçlere kadar anlatılan olayların merkezinde aslında bu soru vardır. Çünkü burada kaybedilen yalnızca toprak değildir. Kaybedilen şey aynı zamanda ortak bir hayatın mümkün olduğuna dair inançtır. Bir zamanlar aynı pazarda alışveriş yapan, aynı sokakta yürüyen, aynı şehrin seslerine uyanan insanlar giderek birbirlerini farklı milletlerin mensupları olarak görmeye başlamışlardır. Milliyetçilik yalnızca yeni devletler kurmamış; insanların birbirlerine bakışını, geçmişlerini hatırlama biçimlerini ve gelecek tasavvurlarını da değiştirmiştir.

Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken, insanların tarih kitaplarında anlatıldığı kadar kesin kimliklere sahip olmamaları oldu. Bir Arnavut hem Osmanlı'ya bağlı hissedebiliyor hem de kendi milletini savunabiliyordu. Bir Müslüman aynı anda hem Rumelili, hem Osmanlı, hem de yaşadığı toprağın insanı olabiliyordu. Fakat zaman ilerledikçe insanlardan seçim yapmaları istendi. Belki de Balkan trajedisinin temelinde bu zorunlu seçim yatmaktadır. Çünkü bazen insan bir kimlik kazanırken başka bir kimliği kaybeder.

Yazarın anlattığı konsolos cinayetleri, isyanlar, komiteler ve büyük devletlerin müdahaleleri ilk bakışta siyasi olaylar gibi görünmektedir. Fakat bunlar aynı zamanda insanların kaderleri üzerinde söz sahibi olma mücadelesidir. Rusya, Avusturya-Macaristan, Osmanlı, Bulgarlar, Sırplar ve Yunanlar kendi geleceklerini kurmaya çalışırken sıradan insanlar çoğu zaman tarihin sert akıntısı içinde savrulmuşlardır. Büyük siyaset kendi yolunda ilerlerken, bedeli çoğu zaman evlerini terk etmek zorunda kalanlar, sevdiklerini kaybedenler ve geride bırakılan şehirler ödemiştir.

Bu nedenle kitabın bana düşündürdüğü asıl mesele Osmanlı'nın neden kaybettiği değil, bir dünyanın nasıl dağıldığıdır. Selanik'in, Manastır'ın, Üsküp'ün veya Prizren'in kaybı yalnızca şehirlerin el değiştirmesi değildir. O şehirlerde kurulan hayatların, hatıraların ve aidiyet duygusunun da yavaş yavaş çözülmesidir.

Hasip Saygılı'nın kitabı bana göre geçmişin bugünün içinde yaşamaya devam ettiğini göstermektedir. Kitap boyunca anlatılan olaylar, tarihin kapanmış bir defter olmadığını; insanların hafızalarında, şehirlerin sokaklarında ve toplumların kimliklerinde yaşamayı sürdürdüğünü hissettirmektedir.

Belki de bu kitabın asıl sorusu şudur: Bir imparatorluk yıkıldığında geriye ne kalır? Yazarın verdiği cevap ise oldukça insani görünmektedir. Geriye insanlar kalır. Hatıralar kalır. Kayıplar kalır. Bazı şehirlerin isimleri, bazı türkülerin sözleri, bazı mezar taşları ve anlatılmaya devam eden hikâyeler kalır. 

Balkanlardan Bursa'ya: Bir Ailenin Hikâyesi

 

Balkanlardan Bursa'ya: Bir Ailenin Hikâyesi

Atalarımın bir kısmı Selanik'te, bir kısmı ise Kosova'da yaşamıştı. Ben Balkanlar'da yaşamış Türk ataların torunuyum. Ailem Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra, 1924 yılında Türkiye'ye göç etti. Balkan faciasını yaşamış, savaşları görmüş, kayıplar vermiş insanlardı onlar. Ailemiz içinde vatan savunmasına katılanlar da vardı, şehit düşenler de.

Türkiye'ye geldiklerinde önce İzmir'e yerleşmişler. Daha sonra aile fertlerinin bir kısmı İzmir'de kalmış, bir kısmı Manisa'ya, bir kısmı da Bursa'ya gitmiş. Biz Bursa'ya yerleşen kolun çocuklarıyız. Dedelerimin anne ve babaları Balkan göçmeniydi; ancak her iki dedem de Bursa doğumluydu. Bu bakımdan ben, Bursa'da yaşayan üçüncü kuşağım.

Çocukluğumdan beri aile büyüklerimden duyduğum kimlik tanımı hep aynıydı: “Biz Türk'üz ve Müslümanız.” Hatta Kosova'dan gelen diğer dedemin ailesinde de Arnavut kökenli akrabalarımız olmasına rağmen, onların da kendilerini yalnızca Arnavut olarak tanımladıklarını hiç duymadım. “Evet, Arnavutuz” diyorlardı, “ama aynı zamanda Türk'üz de.” Benim tanıdığım çevrede bu durum son derece doğal karşılanırdı.

Bu yüzden yıllar sonra, çok sevdiğim rahmetli eniştemin kendisi için “Ben Osmanlıyım” dediğini duyduğumda çok şaşırmıştım. Çünkü ailemde daha önce böyle bir tanımla karşılaşmamıştım. Sonradan annem ve ablamla konuşurken, eniştemin Bilecik'in Söğüt ilçesinde doğduğunu öğrendim. Osmanlı Devleti'nin doğduğu topraklarda yetişmiş biri olarak kendisini bir Osmanlı mirasının varisi gibi görmesi aslında şaşırtıcı değildi. Bana garip gelen, bu düşüncenin yanlış olması da değildi; benim alışık olduğum aile kültüründe yer almamasıydı.

Elbette Osmanlı bizim tarihimizin bir parçasıdır. Böylesine büyük bir devletin varlığını ve tarihî önemini inkâr etmek mümkün değildir. Osmanlı'nın kuruluşu da büyümesi de tesadüf değildi. Güçlü devlet adamları ve başarılı hükümdarlar sayesinde yüzyıllar boyunca ayakta kaldı. Ancak zamanla yaşanan idarî zafiyetler, yanlış politikalar ve dış müdahaleler devletin zayıflamasına yol açtı. Sonunda Osmanlı Devleti tarih sahnesinden çekildi.

Bugün Osmanlı üzerine yapılan tartışmalarda bazen onun bir Türk devleti olmadığı ileri sürülüyor. Oysa Osmanlı, çok milletli bir yapıya sahip olsa da Türk tarihinin ve Türk devlet geleneğinin önemli halkalarından biridir. Farklı etnik kökenlerden insanları bünyesinde barındırmış olması bu gerçeği değiştirmez.

Buna rağmen ben kendimi Osmanlı olarak hissetmiyorum. Tarihî miras ile kişisel aidiyet arasında bir fark olduğunu düşünüyorum. Osmanlı'yı kendi geçmişimizin önemli bir parçası olarak kabul ederim; fakat kimliğimi tarif ederken “Ben Osmanlıyım” demem. Ben kendimi Türk ve Müslüman olarak tanımlarım.

Ayrıca sonradan öğrendiğim bir başka husus da Arnavut kökenli büyüklerimizin bir kısmının Bektaşi olmasıydı. Bektaşi geleneğine karşı duyduğum yakınlığın ve sempati hissinin kökeninde belki de bu aile mirasının etkisi vardır diye düşünüyorum.

Osmanlı'yı kesinlikle reddetmiyorum; aksine onu tarihimizin önemli bir parçası olarak görüyorum. Ancak aidiyet meselesi başka bir şeydir. Ben kendimi Osmanlı olarak değil, Türk ve Müslüman olarak hissediyorum. Bunu söylerken de herhangi bir üstünlük iddiasında bulunmuyorum. Nasıl ki bir İngiliz İngiliz olduğunu, bir Fransız Fransız olduğunu rahatlıkla ifade edebiliyorsa, ben de Türk ve Müslüman olduğumu aynı doğallıkla söyleyebilmeliyim. Saygı insanların kendi kimliklerini ifade edebilme hakkını da kapsar.

Benim için mesele de budur: Osmanlı tarihimin bir parçasıdır; fakat kimliğim Türk ve Müslüman kimliğidir.

José Saramago'nun Filin Yolculuğu Romanı Üzerine Bir Değerlendirme

José Saramago'nun Filin Yolculuğu romanı tarihte gerçekten yaşanmış bir olayı anlatır: Portekiz kralının bir fili Avusturya Arşidükü Maksimilian'a hediye etmesi ve bu filin Avrupa boyunca yaptığı uzun yolculuktur konusu.

Saramago'nun asıl ilgisi tarihin içinde yaşayan insanlardır. Tarih kitapları kralları, savaşları ve anlaşmaları anlatır. Oysa Filin Yolculuğu romanı, tarihin kenarında kalmış ayrıntılara yönelir. Bir filin Avrupa boyunca yürütülmesi gibi sıra dışı bir olayın etrafında insanların nasıl davrandığını, nasıl düşündüğünü ve dünyayı nasıl anlamlandırdığını gösterir. Aslında bu kitap için Saramago'nun insan doğası üzerine kurduğu uzun gözlemleri diyebiliriz.

Roman boyunca dikkat çeken en önemli unsur, anlatıcının sürekli devrede olmasıdır. Saramago olayları anlatır; yorum yapar, alay eder, düşünür ve okuru da düşünmeye zorlar. Din adamlarını, bürokratları, askerleri, kralları ve sıradan insanları aynı mesafeden izler. Hiç kimseyi tamamen yüceltmez. Çünkü romanda herkes biraz komiktir. Kral da, komutan da, rahip de, köylü de kendi dünyasının merkezinde olduğunu düşünür. Oysa yazar sürekli olarak bu merkezin ne kadar kırılgan olduğunu ve her şeyin bir anda değişebileceğini gösterir.

Romanın en etkileyici yanlarından biri de budur. Fil aslında hiç değişmeyen tek varlıktır. Yol boyunca aynı fil olarak kalır. Değişen ve kendini açığa vuran insanlar olur. Herkes file bakarken kendi zihnini ortaya koyar. Kimisi onda bir prestij nesnesi görür, kimisi kutsallık arar, kimisi siyasi güç simgesi bulur. Fil ise bütün bu anlamların dışında, yalnızca varlığını sürdürmektedir. Bu durum romanın temel ironisini oluşturur.

Romanın en güçlü sahnelerden biri, filin bakıcısı Subhro'nun filin sırtına çıktığı andır. Bu sahne aslında bakış açısının değişmesi ve kısa süreliğine de olsa sıradan bir insanın gücü elde ettiği anlamına gelir. Subhro yerden bakarken gösterişiyle gördüğü insanları, yukarıdan baktığında anlamsız ve küçük görür. İnsanların hareketleri, korkuları ve telaşları farklı bir anlam kazanır. Subhro burada kısa süreliğine de olsa iktidarın bakışını deneyimler.

Bu sahne romanın geri kalanını anlamak için önemli bir anahtar sunar. Çünkü bir kralın, bir hükümdarın ya da bir devlet yöneticisinin dünyaya nasıl baktığını sezdirir. Güç sahibi olmak yalnızca emir vermek değildir; aynı zamanda insanları uzaktan ve yukarıdan görmektir. Ancak Saramago bununla yetinmemiştir. Subhro'nun sıradan bir insan olduğunu da hatırlatır. O hem yukarıdadır hem aşağıdan gelmiştir. Bu nedenle o bakışın ne kadar yanıltıcı olduğunu da fark edebilir. Belki de romanın en önemli düşüncelerinden biri burada ortaya çıkar: Güç sahibi insanlar herkesi gördüklerini sanırlar, ama çoğu zaman sıradan insanların onlar hakkında ne düşündüğünü hiç bilmezler.

Roman boyunca din ve politika eleştirileri de bu düşüncenin etrafında şekillenir. Rahiplerin, komutanların ve yöneticilerin kendilerine yükledikleri büyük anlamlar, anlatıcının ironisiyle sürekli aşındırılır. Saramago'nun eleştirisi belirli kişilere değildir, insanın kendi önemini abartma eğilimine yöneliktir. İnsanlık yüzyıllardır kendisini tarihin merkezine yerleştirmeye çalışır.

Bununla birlikte romanı yalnızca bir hiciv romanı olarak okumak eksik olur. Çünkü kitabın satır aralarında daha karanlık bir duygu da hissedilir. Saramago dünyanın giderek daha iyi bir yer olduğuna inanan bir yazar değildir. Tam tersine, insanlığın aynı hataları tekrar tekrar ürettiğini düşünen yaşlı bir gözlemcidir. Savaşlar değişir, hükümdarlar değişir, dinî tartışmalar değişir; fakat kibir, güç tutkusu ve anlamsız çekişmeler varlığını sürdürür. Romanın yer yer melankolik tonunun kaynağı da budur.

Yine de roman bütünüyle umutsuz değildir. Çünkü bütün o gösterişli iktidar yapılarının arasında Subhro gibi insanlar vardır. Fil ile bakıcısı arasındaki bağ vardır. Yolculuk sırasında ortaya çıkan dostluklar, merhamet anları ve insanî yakınlıklar vardır. Saramago insanlığa güvenini büyük ölçüde kaybetmiş görünse de insanın küçük iyiliklerine olan ilgisini kaybetmemiştir.

Filin Yolculuğu, insanın kendisini nasıl gördüğünü ve aslında nasıl yanıldığını anlatan bir romandır. Tarih burada yalnızca bir çerçevedir. Asıl anlatılan şey iktidarın bakışı, insanın kibri, dünyanın absürtlüğü ve bütün bunların ortasında varlığını sürdüren sıradan hayattır. Romanın en güçlü imgelerinden biri, filin sırtından aşağıya bakan gözdür. Bu göz hem aşağıyı hem yukarıyı tanır; hem sıradan insanın hayatını hem de gücün insana verdiği yanılsamayı görür. 

Saramago'nun insanlık üzerine söylediği birçok söz de tam olarak bu noktadan doğar: İnsanlar dünyayı bulundukları yerden görürler ve çoğu zaman baktıkları yeri hakikatin kendisi sanırlar.

From: Korkunun Ötesindeki Gizem

From geceleri ortaya çıkan canavarların insanları avladığı bir korku dizisidir. Fakat anlatı ilerledikçe dizinin asıl gücünün yaratıklardan değil, bilinmezlikten geldiği anlaşılır.

Hikâye tesadüfen ulaştıkları gizemli bir kasabada mahsur kalan insanların etrafında şekillenir. Kasabaya gelenler bir daha ayrılamaz; hangi yolu denerlerse denesinler yeniden aynı yere dönerler. Ancak asıl dehşet gece çöktüğünde başlar. İnsan görünümündeki yaratıklar ortaya çıkar, evlere girmeye çalışır ve yakaladıkları insanları vahşice öldürürler. Bu yaratıkların en rahatsız edici özelliklerinden biri ise yüzlerinden hiç eksilmeyen donuk gülümsemeleridir. Sanki insan taklidi yapan ama insan olmayı çoktan unutmuş varlıklardır.

Dizinin ilk sezonları büyük ölçüde hayatta kalma mücadelesine ve kasabanın gizemine odaklanır. İzleyici karakterlerle birlikte şu soruların peşine düşer: Bu insanlar neden burada? Kasabadan neden çıkılamıyor? Yaratıklar kim? Bütün bunların arkasında ne var?

Zamanla hikâye daha derin ve karanlık bir yöne evrilir. Çocuklar, eski ritüeller, lanetler ve geçmişte işlenmiş korkunç suçlar anlatının merkezine yerleşir. Ortaya çıkan ipuçları, kasabanın tarihinin çocuk kurbanlarıyla ve insanlığın sınırlarını aşmaya çalışan kişilerle bağlantılı olabileceğini düşündürür. Böylece dizi yalnızca bir korku hikâyesi olmaktan çıkar; suç, kefaret, kader ve kurtuluş temalarını da işlemeye başlar.

Benim için dizinin en ilgi çekici yanı, korkusunu belirsizlikten üretmesidir. İlk bölümlerde beni ekrana bağlayan şey, geceleri ortaya çıkan canavarlar ve onların yarattığı tehdit hissiydi. Ancak hikâye ilerledikçe asıl merak ettiğim şey kasabanın gizemi oldu. İnsanların neden burada olduğu, yaratıkların kökeni ve bütün bunların nasıl sona ereceği soruları korkunun önüne geçmeye başladı.

Bununla birlikte, ilerleyen sezonlarda bazı gizemlerin çözülmeden yenilerinin eklenmesi zaman zaman hikâyeyi gereğinden fazla karmaşıklaştırıyor. Yine de From'un atmosferini, yarattığı tekinsizlik duygusunu ve merak unsurunu başarılı buluyorum. Tüm eksiklerine rağmen beni bir sonraki bölümü izlemeye devam ettiren güçlü bir çekim etkisine sahip.

Ahmed Gazâlî'nin Mâzursun Şiiri Üzerine

Senin gönlün dâima meshûr ve müsahhardır, mâzursun

Gamın ne olduğunu aslâ bilmedin, mâzursun

Ben sensiz bin gece kan yuttum

Sen bir gece sensiz kalmadın, mâzursun

Ahmed Gazâlî bu şiirde sevgiliye kırgınlığını dile getirir; fakat onu yargılamaz. Zira ayrılığın ve özlemin yükünü taşıyan kendisidir, sevgili ise böyle bir acıyla hiç sınanmamıştır. Bu yüzden onu anlamayışını bir kusur değil, bir mazeret sayar.

Şair, "Senin gönlün dâima meshûr ve müsahhardır" derken sevgilinin daima sevilen, aranan ve gönülleri kendine bağlayan biri olduğunu anlatır. Böyle biri, mahrumiyetin ve ayrılığın ne demek olduğunu bilmez. Bu yüzden "Gamın ne olduğunu aslâ bilmedin" mısraı, sevgilinin kederden uzak oluşuna işaret eder.

Buna karşılık âşık, "Ben sensiz bin gece kan yuttum" diyerek çektiği acının büyüklüğünü dile getirir. Divan ve tasavvuf edebiyatında "kan yutmak", derin bir ıstırabı içine gömüp taşımak anlamına gelir. Buradaki acı yalnızca ayrılığın değil, aynı zamanda anlaşılmamış olmanın da acısıdır.

Şiirin en dokunaklı yanı son mısrada saklıdır: "Sen bir gece sensiz kalmadın, mâzursun."

Sevgili hiçbir zaman kendi yokluğunu yaşamamış, kendisine hasret kalmamıştır. Bu nedenle âşığın ne hissettiğini bütünüyle anlaması mümkün değildir. Şair de onu bu yüzden suçlamaz. "Mâzursun" sözü, bir affedişten çok hüzünlü bir kabulleniştir.

Şiirin asıl güzelliği burada ortaya çıkar. Kırgınlık vardır ama öfke yoktur; sitem vardır ama kin yoktur. Ahmed Gazâlî birkaç mısrada şu hakikati dile getirir:

İnsan, yaşamadığı bir acıyı tam anlamıyla bilemez. Belki de şiirin özü tek bir cümlede toplanabilir:

"Benim çektiğim hasreti anlayamıyorsun; ama seni suçlamıyorum, çünkü sen hiç benim yerimde olmadın."

***

Bazen bir günün büyük kısmını şiir okuyarak geçirdiğim oluyor. Şiir okumayı sevdiğim kadar, okuduğum şiirler ve onları yazan şairler üzerine düşünmeyi de seviyorum. Bir şiirin arkasındaki zihni, o dizeleri doğuran duyguları ve tecrübeleri merak ediyorum. Kimi zaman bir mısra üzerinde uzun uzun duruyor, kimi zaman da şairin dünyasını anlamaya çalışıyorum.