Her kimün var ise zâtında şerâret küfri
Istılâhât-ı ulûm ile müselmân olmaz
Ger kara taşı kızıl kan ile rengîn itsen
Tab’a tağyîr virüp la‘l-i Bedahşân olmaz
Eylesen tûtîye ta‘lîm-i edâ-yı kelimât
Nutkı insân olur ammâ özü insân olmaz
Her uzun boylu şecâ‘at idebilmez da‘vî
Her ağaç kim boy atar serv-i hırâmân olmaz
Fuzûlî
Kıt’ada Fuzûlî, insanın dış görünüşle değil, öz (karakter) ile değerlendirileceğini anlatır. Şair dört farklı örnek verir: İçinde kötülük olan kişi, dinî sözler kullanarak iyi olmaz; siyah taş boyanarak yakut hâline gelmez; papağan konuşmayı öğrenir ama insan olmaz; uzun boylu olmak da cesaret anlamına gelmez.
Bütün bu örnekler tek bir düşüncede birleşir: Görünüş, bilgi ya da taklit insanın gerçek değerini belirlemez; asıl belirleyici olan insanın iç yapısıdır.
