Tung-hu hükümdarı, Mo-tun’un genç ve tecrübesiz olduğunu düşünerek onu sınamak ister. İlk olarak Mo-tun’dan çok değerli olan atını ister. Mo-tun bu isteği kurultaya taşır. Beyler talebin kabul edilemez olduğunu söyler; çünkü bu, bir hükümdarın itibarını zedeleyecek bir davranıştır. Ancak Mo-tun, komşu bir devletle gereksiz bir çatışmaya girmemek adına atını verir. Mo-tun'un kararı dışarıdan bakıldığında bir zayıflık gibi görünse de aslında stratejik bir sabrın göstergesidir.
Bir süre sonra Tung-hu hükümdarı daha ileri gider ve Mo-tun’dan cariyelerinden birini ister. Bu durum hem siyasi ve hem de kişisel bir hakarettir. Kurultaydaki beyler yine bu isteğin kesinlikle reddedilmesi gerektiğini savunur. Fakat Mo-tun, yine çatışmayı ertelemeyi tercih eder ve talebi de kabul eder. Bu ikinci tavizdir, ve aslında Mo-tun’un karşı tarafı tamamen rehavete sürükleme stratejisinin bir parçasıdır.
Son aşamada Tung-hu hükümdarı, Hunlara ait ancak kullanılmayan ve verimsiz olan bir toprak parçasını ister. Kurultaydaki beyler bu kez farklı düşünür: Toprağın işe yaramadığını, verilmesinin büyük bir kayıp olmayacağını savunurlar. Fakat Mo-tun burada çok net bir tavır ortaya koyar. Ona göre vatan toprağı, değerine bakılmaksızın kutsaldır ve hükümdarın değil, milletin malıdır. Bu nedenle talebi bir savaş sebebi sayar.
Bu noktada Mo-tun’un gerçek niyeti açığa çıkar: Önceki tavizler zayıflık değildir, bilinçli bir hazırlık sürecidir. Tung-hular, Mo-tun’un sürekli geri adım attığını düşünerek tedbirsiz yaşamaya başlamışlardır. Mo-tun ise tam bu anda ordusunu hazırlayıp ani bir saldırı yapar.
Hazırlıksız yakalanan Tung-hular ağır bir yenilgiye uğrar. Bu yenilgi o kadar büyük olur ki uzun süre toparlanamazlar. Bir kısmı Hun egemenliğini kabul eder, kalanlar ise vergi vermek zorunda kalır. Böylece Hun Devleti doğuya doğru genişler ve sınırları Moğolistan içlerine kadar ulaşır.
