From: Korkunun Ötesindeki Gizem

From geceleri ortaya çıkan canavarların insanları avladığı bir korku dizisidir. Fakat anlatı ilerledikçe dizinin asıl gücünün yaratıklardan değil, bilinmezlikten geldiği anlaşılır.

Hikâye tesadüfen ulaştıkları gizemli bir kasabada mahsur kalan insanların etrafında şekillenir. Kasabaya gelenler bir daha ayrılamaz; hangi yolu denerlerse denesinler yeniden aynı yere dönerler. Ancak asıl dehşet gece çöktüğünde başlar. İnsan görünümündeki yaratıklar ortaya çıkar, evlere girmeye çalışır ve yakaladıkları insanları vahşice öldürürler. Bu yaratıkların en rahatsız edici özelliklerinden biri ise yüzlerinden hiç eksilmeyen donuk gülümsemeleridir. Sanki insan taklidi yapan ama insan olmayı çoktan unutmuş varlıklardır.

Dizinin ilk sezonları büyük ölçüde hayatta kalma mücadelesine ve kasabanın gizemine odaklanır. İzleyici karakterlerle birlikte şu soruların peşine düşer: Bu insanlar neden burada? Kasabadan neden çıkılamıyor? Yaratıklar kim? Bütün bunların arkasında ne var?

Zamanla hikâye daha derin ve karanlık bir yöne evrilir. Çocuklar, eski ritüeller, lanetler ve geçmişte işlenmiş korkunç suçlar anlatının merkezine yerleşir. Ortaya çıkan ipuçları, kasabanın tarihinin çocuk kurbanlarıyla ve insanlığın sınırlarını aşmaya çalışan kişilerle bağlantılı olabileceğini düşündürür. Böylece dizi yalnızca bir korku hikâyesi olmaktan çıkar; suç, kefaret, kader ve kurtuluş temalarını da işlemeye başlar.

Benim için dizinin en ilgi çekici yanı, korkusunu belirsizlikten üretmesidir. İlk bölümlerde beni ekrana bağlayan şey, geceleri ortaya çıkan canavarlar ve onların yarattığı tehdit hissiydi. Ancak hikâye ilerledikçe asıl merak ettiğim şey kasabanın gizemi oldu. İnsanların neden burada olduğu, yaratıkların kökeni ve bütün bunların nasıl sona ereceği soruları korkunun önüne geçmeye başladı.

Bununla birlikte, ilerleyen sezonlarda bazı gizemlerin çözülmeden yenilerinin eklenmesi zaman zaman hikâyeyi gereğinden fazla karmaşıklaştırıyor. Yine de From'un atmosferini, yarattığı tekinsizlik duygusunu ve merak unsurunu başarılı buluyorum. Tüm eksiklerine rağmen beni bir sonraki bölümü izlemeye devam ettiren güçlü bir çekim etkisine sahip.

Veba, Korku ve Hikmet: İnsan Üzerinde Ruhun Gücü

 

Veba, Korku ve Hikmet: İnsan Üzerinde Ruhun Gücü

Oldukça eski zamanlardan beri anlatılan bir hikâyeye göre, bir derviş Mısır’ın kenarında otururken korkunç bir varlığın Mısır’a doğru ilerlediğini görür. Yanına gidip kim olduğunu sorar.

Varlık şöyle cevap verir: “Ben vebayım. On beş bin kişinin canını almak için Mısır’a gidiyorum.”

Derviş, bundan daha fazla kötülük yapmamasını rica ederek oradan ayrılır.

Bir süre sonra gerçekten Mısır’da veba ortaya çıkar. Ancak ölenlerin sayısı on beş bin değil, otuz bindir.

Bunun üzerine derviş tekrar o bildiği vebayla karşılaşır ve sorar: “Niçin otuz bin kişiyi öldürdün?”

Veba şöyle cevap verir: “Hayır! Ben görevim gereği yalnızca on beş bin kişinin canını aldım. Diğer on beş bin kişi ise kendi doktorları yüzünden öldü.”

Bu fıkranın asıl maksadını anlayabilmek için dikkatli insanların, bedensel (maddi) tıp ile ruhsal (manevi) tıp arasındaki farkı kavramış olması gerekir.

Vebanın öldüreceği on beş bin kişiyi tedavi etmek için “doktor” gerekiyorsa, diğer on beş bin kişiyi de “hikmetle” (akıl, bilinç ve ruhsal anlayışla) tedavi etmek gerekirmiş.

Buna benzer bir hikâye de anlatılır: İran’da çok akıllı bir vezir vardır; fakat aşırı şişman olduğu için devlet işlerinde görev yapamaz hâle gelir. Onu çok seven padişah, “Kim bu veziri zayıflatırsa büyük ödül vereceğim” diye ilan eder. Ancak hiçbir ilaç işe yaramaz.

Bir gün bir hekim gelir, veziri muayene eder ve şöyle der: “Aslında ben bu adamı zayıflatabilirdim; fakat görüyorum ki buna gerek yok. Boşuna uğraşmaya değmez. Bu adam kırk gün içinde ölecek.”

Kırk gün geçtikten sonra hekim geri gelir ve vezirin çok zayıflamış olduğunu görür. Bunun üzerine ödülünü ister. Çünkü söylediği söz, bir ruhsal ilaç etkisi yapmıştır.

Vezir, “Nasıl öleceğim? Kırk gün içinde ölecekmişim!” diye sürekli kaygılanmış; korkudan ve düşünmekten yemeden içmeden kesilmiş ve sonunda iğne ipliğe dönmüştür.

***

Ahmet Mithat Efendi'nin anlattığı kısa hikâyeler göründüğünden çok daha derindir. İlk bakışta basit bir hikâye gibi duruyor, ama Ahmet Mithat Efendi burada önemli fikirler anlatıyor. Birincisi: insan sadece bedeniyle değil zihniyle de hastalanır. Veba hikâyesinde insanların yarısı hastalıktan, diğer yarısı da korku, panik ve yanlış tedavi yüzünden ölüyor. Bu durum bugün de geçerlidir: yanlış bilgi ve panik, hastalığın kendisinden daha tehlikeli olabilir.

İkinci olarak anlatılan vezir hikâyesi de çarpıcıdır. İnsan inandığı şeyden etkilenir. Veziri zayıflatan şey bir ilaç değildir,  ölüm korkusudur. Bazen sözler de ilaç ya da zehir gibi güçlü etki yapabilir. 

Hikâyelerde dolaylı olarak yanlış bilgiye ve ehil olmayan kişilere de eleştiri vardır. “Doktorlar yüzünden öldüler” sözüyle de bilgisiz insanların müdahalelerinin ne kadar tehlikeli olabileceği anlatılır.

Ahmet Mithat Efendi’den alıntı, günümüz Türkçesine sadeleştiren: Burcu Bolakan