Sağır Kurbağa Öyküsü
Bir gün, bir grup kurbağa yüksek bir kulenin tepesine çıkmak için yarış düzenler. Yarış başlayınca etrafta toplanan diğer kurbağalar yarışmacıları izlemeye koyulur. Ancak seyirciler pek umutlu değildir. Kule çok yüksektir ve kurbağaların oraya çıkabileceğine kimse inanmaz. Bu yüzden sürekli şöyle bağırırlar:
-Boşuna uğraşıyorsunuz!
-Çıkamazsınız!
-Bu imkânsız!
-Daha fazla devam etmeyin!
Yarışan kurbağalar bu sözleri duydukça yorulur, moralleri bozulur ve birer birer yarıştan çekilmeye başlar. Bir süre sonra neredeyse bütün kurbağalar pes eder.
Fakat içlerinden biri tırmanmaya devam eder. Ne düşer ne vazgeçer. Adım adım ilerlemeye devam eder ve sonunda kulenin tepesine ulaşmayı başarır.
Herkes şaşkınlık içindedir.
-Nasıl başardı?
-Bu kadar olumsuz söz arasında nasıl vazgeçmedi?
Merak edip yanına giderler. O zaman fark ederler ki tepeye ulaşan kurbağa sağırdır.
Yani yol boyunca kimsenin "Yapamazsın", "Başaramazsın", "Vazgeç" sözlerini duymamıştır. Çevresindekilerin bağırışlarını kendisini cesaretlendiren tezahüratlar sanmış ve yoluna devam etmiştir.
Bu hikâyenin verdiği mesaj açıktır: İnsan bazen hedeflerine ulaşabilmek için kendisini sürekli aşağı çeken, umutsuzluğa sürükleyen seslere kulaklarını kapatabilmelidir. Çünkü birçok hayal, imkânsız olduğu için değil; insanlar sürekli "olmaz" dediği için yarım kalır. Bazen başarıya giden yolda ihtiyaç duyduğumuz şey biraz daha fazla yetenek değildir, biraz daha az olumsuz sese maruz kalmaktır.
