Yeryüzüne
bırakılmıştı insan
bir aynanın
derinliğinde kendine bir krallık kurdu
camdan kuleler
yükseldi solgun bir yıldızın unutulmuş ışığına karşı
bir bahçe vardı ve
bahçede tek bir çiçek
onu bütün
mevsimlerin kalbi sandı
oysa gecenin
görünmez kıyılarında adsız çiçekler açıyordu durmadan
aynalar çoğaldı
her aynada başka
bir yüz her yüzde başka bir anı
ve aynı göğün
altında sayısız bakış açılıp kapanıyordu
zaman
kimseye ait
olmayan ırmağında günleri sürüklüyordu
fakat insan
aynadaki yüzü
kendisi sanıyordu
sonunda
ne ayna kaldı ne
kule ne çiçek
bir gün dönüp
baktığında
ne toprağın sahibi
olduğunu gördü ne göğün
yalnızca
adsız çiçeklerin
arasında bir anı olduğunu
Burcu Bolakan
