Bir Zambağın Ölümü
hangi akşamın küllerini karıştırır bu solgun saat?
Perdesiz bir göğün altında, adı unutulmuş bir yıldızın soğuk gümüşü düşer suya.
Ne çağıran bir ses vardır, ne de dönülecek bir kıyı.
Sonsuzluğun koynunda uyur gece.
Bir zambak, açılmadan ölmüştür çoktan,
rüzgârın yolunu unuttuğu o yoksun bahçede.
Kül rengidir göğün teni.
Uzak aynalarda silik bir ışık ürperir, sonra söner.
Ve gölgesini taşıyamayan sararmış yapraklar gibi
dökülmekte, dökülmekte,
zaman.
